Swaarkry kweek volharding
Maar as dit die Heilige Gees is wat ons lewe oorheers, bewerk
Hy…liefde, blydskap… (Gal.5:22). – Van alle kante af het probleme op my
toegesak…in my eie gemoed was daar dinge wat my bang gemaak het. Maar
hoe kan God nie ’n mens wat terneergedruk is weer moed gee nie! (2
Kor.7:5,6). – Ons is ook bly as daar moeilikheid kom, want ons weet dat
moeilikheid ’n mens leer om geduldig te wees (Rom.5:3). – Hou julle oë
altyd op Jesus, want Hy lei ons om op God te vertrou…Hy was gewillig om
die skandelike dood op die kruis te sterf ter wille van die vreugde wat
voorgelê het (Heb.12:2). – Dit is wel waar dat ons baie swaarkry omdat
ons aan Christus behoort, maar kyk hoe wonderlik troos en versterk Hy
ons nie! (2 Kor.1:5). – Julle moet bly wees omdat julle aan die Here
verbind is, Ek wil dit nog ’n keer sê: julle moet bly wees! Julle moet
julle nie oor enigiets bekommer nie. Bid daaroor en sê vir God dankie!
(Fil.4:4-6).– Die Lam wat op die troon is, sal vir hulle sorg soos ’n
herder sy skape oppas. Hy sal hulle bring na die fonteine met water wat
lewe gee en God sal al hulle trane afvee (Op.7:17). – Eintlik besit ek
niks, maar ek het alles wat die moeite werd is (2 sor.6:10). Laat jou
bekommernis aan die Here oor en Hy sal vir jou sorg. Hy sal iemand wat
aan Hom gehoorsaam is nooit laat struikel nie (Ps.55:23) Ons sal op Hom
vertrou en nooit bang wees nie. Hy is ons krag en ons verdediger en Hy
het ons vrygemaak (Jes.12:2). Julle moet julle nie oor enigiets bekommer
nie. Bid daaroor en sê vir God duidelik wat julle wil hê. Vra Hom om
dit vir julle te doen en sê vir Hom dankie
Veilig naby God
Lees 2 Timoteus 4: 9 – 18
“…want Demas het die teenswoordige wêreld liefgekry en my verlaat en na Tessalonika vertrek” (9).
In ‘n sendingaksie van sy kerk, wat Pastor Bill, “our mission adventure in South Africa,” noem, het ‘n man en sy vrou, Sheff en Atehna Priest, ‘n veelkleurige vlieër na die inwyding van die nuwe kerk toe gebring. In die sterk wind het die vlieër pragtig, onder toejuiging van die aanwesiges, baie van hulle kinders, oor die dak van die nuwe kerk gesweef. Dit het Pastor Bill aan sy kinderdae herinnner toe hy en sy broers, Tom en Jim, hulle vlieërs teen die wind in die lug laat opklim het. Hy skryf (ek vertaal): “As die rukwind teen ons vlieërs druk het ons die tou net stewiger vas gehou om dit onder beheer te hou. In plaas van weg te waai met die sterk wind, het dit net hoër gerys. Dit het getrek en geruk, maar die tou en die stert het dit reg gehou, teen die wind op”. Die sterk wind en die stewige hand wat die vlieërlyn vasgehou het, het die vlieër net hoër laat styg. Eenkeer het die lyn gebreek en die vlieër het windaf weggewaai asof dit jubel: “Ek is vry! Ek is vry!” Maar dit was vir die vlieër ‘n duur vryheid. Die wind het die vlieër laat knak en flappende, opgefrommel en dit met ‘n slag op die grond laat val. Die vlieër se vryheid het sy vernietiging gebring. Pastor Bill skryf verder (nou sy eie woorde): How much like a kite is my life at times. The Lord places adversity and restrictions in my path … restraints to gain strength and to soar higher …” Ons moet die weerstande en probleme in ons lewe, herken as God se manier, om ons hoër hoogtes en groter oorwinnings, in ons geestelike lewe, te laat bereik.
Dawid het in sy geloof sterk geword, omdat hy teen sulke sterke winde van teenkanting en beproewings in, bly opstyg het. “Toe ek benoud was, het ek die Here aangeroep, en ek het tot my God geroep om hulp; Hy het my stem uit sy paleis gehoor … Hy het uit die hoogte sy hand uitgestrek, Hy het my gegryp … God is dit wat my met krag omgord” (Ps.18:7,17,33). “Want my lewe kwyn weg van kommer … ek is vergeet uit die hart … Maar ék vertrou op U, o Here! Ek sê: ‘U is my God.’ Wees sterk, en laat julle hart sterk wees, almal wat op die Here wag!” (Ps.31:11,13,15,25).
“Here, vandag wil ek moedig op U wag.”
“…want Demas het die teenswoordige wêreld liefgekry en my verlaat en na Tessalonika vertrek” (9).
In ‘n sendingaksie van sy kerk, wat Pastor Bill, “our mission adventure in South Africa,” noem, het ‘n man en sy vrou, Sheff en Atehna Priest, ‘n veelkleurige vlieër na die inwyding van die nuwe kerk toe gebring. In die sterk wind het die vlieër pragtig, onder toejuiging van die aanwesiges, baie van hulle kinders, oor die dak van die nuwe kerk gesweef. Dit het Pastor Bill aan sy kinderdae herinnner toe hy en sy broers, Tom en Jim, hulle vlieërs teen die wind in die lug laat opklim het. Hy skryf (ek vertaal): “As die rukwind teen ons vlieërs druk het ons die tou net stewiger vas gehou om dit onder beheer te hou. In plaas van weg te waai met die sterk wind, het dit net hoër gerys. Dit het getrek en geruk, maar die tou en die stert het dit reg gehou, teen die wind op”. Die sterk wind en die stewige hand wat die vlieërlyn vasgehou het, het die vlieër net hoër laat styg. Eenkeer het die lyn gebreek en die vlieër het windaf weggewaai asof dit jubel: “Ek is vry! Ek is vry!” Maar dit was vir die vlieër ‘n duur vryheid. Die wind het die vlieër laat knak en flappende, opgefrommel en dit met ‘n slag op die grond laat val. Die vlieër se vryheid het sy vernietiging gebring. Pastor Bill skryf verder (nou sy eie woorde): How much like a kite is my life at times. The Lord places adversity and restrictions in my path … restraints to gain strength and to soar higher …” Ons moet die weerstande en probleme in ons lewe, herken as God se manier, om ons hoër hoogtes en groter oorwinnings, in ons geestelike lewe, te laat bereik.
Dawid het in sy geloof sterk geword, omdat hy teen sulke sterke winde van teenkanting en beproewings in, bly opstyg het. “Toe ek benoud was, het ek die Here aangeroep, en ek het tot my God geroep om hulp; Hy het my stem uit sy paleis gehoor … Hy het uit die hoogte sy hand uitgestrek, Hy het my gegryp … God is dit wat my met krag omgord” (Ps.18:7,17,33). “Want my lewe kwyn weg van kommer … ek is vergeet uit die hart … Maar ék vertrou op U, o Here! Ek sê: ‘U is my God.’ Wees sterk, en laat julle hart sterk wees, almal wat op die Here wag!” (Ps.31:11,13,15,25).
“Here, vandag wil ek moedig op U wag.”
Volhard
Lees: 2 Petrus 1: 1 – 10
“Omdat julle glo word julle deur die krag van God veilig bewaar… al is dit nodig dat julle vir ’n kort tydjie bedroef gemaak word deur allerhande beproewings, sodat die egtheid van julle geloof getoets kan word” (5,6,7).
Op 1 Junie 1965 vaar Robert Manry met ’n viermeter lange boot, Tinkerbelle, stilweg uit die hawe van Falmouth, Massachusetts. Die bestemming was Falmouth, Engeland. Die boot was die kleinste vaartuig ooit, om hierdie reis te onderneem. Robert Manry was ’n kopieskrywer van die koerant, Cleveland Plain Dealer. Tien jaar agter ’n lessenaar, was vir hom net genoeg verveling vir ’n leeftyd. Manry het net vir sy vrou en ’n paar naby vriende daarvan vertel.
Met sy vaart, moes hy folterende, slapelose nagte verduur, soos hy probeer het om uit die pad van groot skepe te bly. Sy kos het smaakloos geword. Eensaamheid het hallusinasies veroorsaak. Die boot se roer het drie keer gebreek. ‘n Storm het hom oorboord gegooi – as hy nie ‘n tou om sy lyf vasgebind het nie, sou hy homself nooit terug op die boot kon trek nie. Uiteindelik, na 78 dae alleen op die see, vaar hy die hawe van Falmouth, Engeland, binne. Tydens die nagte agter die boot se stuur, het hy hom ingedink hoe hy stil-stil die hawe gaan invaar, in ’n hotel tuisgaan, alleen aandete geniet en die volgende oggend by een van die plaaslike koerante gaan hoor, of hulle dalk belangstel in sy storie. ‘n Groot verrassing het op hom gewag! Nuus oor hom is wyd en syd versprei. Tot sy verbasing ontmoet en begelei 300 vaartuie, met blasende toeters, Tinkerbelle tot in die hawe. Aan wal verwelkom 47 000 mense hom skreeuend en juigend.
Een van die grootste temas in die Skrif is volharding, skryf Radiokansel, wat hierdie verhaal vertel. Dit maak nie saak hoe groot ’n mens se roeping, talent, saak of doelwit is nie, sonder volharding kan mens dit nie maak nie.
Volhard beteken om aan te hou om op ’n doelwit af te stuur, al is die teëkanting ook hoe groot. Paulus se beeld, van hierdie volharding in die geestelike lewe, is ‘n atleet se inspanning om ‘n prys te wen. “En elkeen wat aan ’n wedstryd deelneem, onthou hom in alles—húlle nogal om ‘n verwelklike krans te ontvang, maar ons ’n onverwelklike (1Kor.9:25). Om te volhard in ons geestelike lewe, vereis om die hart geheel aan die Here oor te gee, in Hom te vertrou en die hemel die doelwit te maak. Baie elemente druis in teen hierdie lewenskoers. Die Heilige Gees werk hierdie krag en begeerte, om te volhard, in ons harte. Oorvloedig getuig die skrif van die belangrikheid van volharding. “Maar wie volhard tot die einde toe, sal gered word (Mat.24:13, Mar.13:13)…. verbly julle in die hoop…volhard in die gebed (Rom.12:12). Let op jouself en op die leer; volhard daarin (1Ti.4:16). Elkeen wat volhard om ’n dissipel van die Here Jesus te wees, kan uitsien na ’n feestelike verwelkoming in die hemel! Ons groot praktiese hulp: gereelde Skriflesing, gereelde gebed.
“Here, vandag vestig ek my oë op my wins in die hemel.”
“Omdat julle glo word julle deur die krag van God veilig bewaar… al is dit nodig dat julle vir ’n kort tydjie bedroef gemaak word deur allerhande beproewings, sodat die egtheid van julle geloof getoets kan word” (5,6,7).
Op 1 Junie 1965 vaar Robert Manry met ’n viermeter lange boot, Tinkerbelle, stilweg uit die hawe van Falmouth, Massachusetts. Die bestemming was Falmouth, Engeland. Die boot was die kleinste vaartuig ooit, om hierdie reis te onderneem. Robert Manry was ’n kopieskrywer van die koerant, Cleveland Plain Dealer. Tien jaar agter ’n lessenaar, was vir hom net genoeg verveling vir ’n leeftyd. Manry het net vir sy vrou en ’n paar naby vriende daarvan vertel.
Met sy vaart, moes hy folterende, slapelose nagte verduur, soos hy probeer het om uit die pad van groot skepe te bly. Sy kos het smaakloos geword. Eensaamheid het hallusinasies veroorsaak. Die boot se roer het drie keer gebreek. ‘n Storm het hom oorboord gegooi – as hy nie ‘n tou om sy lyf vasgebind het nie, sou hy homself nooit terug op die boot kon trek nie. Uiteindelik, na 78 dae alleen op die see, vaar hy die hawe van Falmouth, Engeland, binne. Tydens die nagte agter die boot se stuur, het hy hom ingedink hoe hy stil-stil die hawe gaan invaar, in ’n hotel tuisgaan, alleen aandete geniet en die volgende oggend by een van die plaaslike koerante gaan hoor, of hulle dalk belangstel in sy storie. ‘n Groot verrassing het op hom gewag! Nuus oor hom is wyd en syd versprei. Tot sy verbasing ontmoet en begelei 300 vaartuie, met blasende toeters, Tinkerbelle tot in die hawe. Aan wal verwelkom 47 000 mense hom skreeuend en juigend.
Een van die grootste temas in die Skrif is volharding, skryf Radiokansel, wat hierdie verhaal vertel. Dit maak nie saak hoe groot ’n mens se roeping, talent, saak of doelwit is nie, sonder volharding kan mens dit nie maak nie.
Volhard beteken om aan te hou om op ’n doelwit af te stuur, al is die teëkanting ook hoe groot. Paulus se beeld, van hierdie volharding in die geestelike lewe, is ‘n atleet se inspanning om ‘n prys te wen. “En elkeen wat aan ’n wedstryd deelneem, onthou hom in alles—húlle nogal om ‘n verwelklike krans te ontvang, maar ons ’n onverwelklike (1Kor.9:25). Om te volhard in ons geestelike lewe, vereis om die hart geheel aan die Here oor te gee, in Hom te vertrou en die hemel die doelwit te maak. Baie elemente druis in teen hierdie lewenskoers. Die Heilige Gees werk hierdie krag en begeerte, om te volhard, in ons harte. Oorvloedig getuig die skrif van die belangrikheid van volharding. “Maar wie volhard tot die einde toe, sal gered word (Mat.24:13, Mar.13:13)…. verbly julle in die hoop…volhard in die gebed (Rom.12:12). Let op jouself en op die leer; volhard daarin (1Ti.4:16). Elkeen wat volhard om ’n dissipel van die Here Jesus te wees, kan uitsien na ’n feestelike verwelkoming in die hemel! Ons groot praktiese hulp: gereelde Skriflesing, gereelde gebed.
“Here, vandag vestig ek my oë op my wins in die hemel.”
'n Krokodil in die straat
Lees Psalm 121
“Die Here sal jou bewaar vir elke onheil.” (7).
‘n Inwoner van die stad Mizuho, Japan, bel die polisie en vertel opgewonde van ‘n krokodil wat straataf loop, berig die Yomiuri-nuus. Baie vinnig arriveer ‘n polisiemotor op die toneel en die polisiemanne is verstom oor wat hulle sien. ‘n Krokodil loop werklik met sy eienaardige lyfswaai bewegings in die straat af. Met al die aandag om hom, maak die krokodil hom blitsig uit die voete. Hy storm ‘n rysland langs die straat binne. Dit neem die polisie darem net 10 minute om die ongedierte in die hande te kry. Die polisie stel vas die vyf kilogram, een meter lange krokodil, is ‘n troeteldier, wat vroeër die dag van sy eienaar ontsnap het en pad gevat het.
Hieroor maak Neil Verwey, sendeling in Japan, wat vir ons die storie gestuur het, die opmerking: “Soos ons deur die strate van die lewe wandel, weet ons nooit watter verrassings daar op ons mag wag nie. Daarom behoort ons elke dag, die dag saam met God in te gaan. ‘Beroem jou nie op die dag van môre nie, want jy weet nie wat die dag sal bring nie’” (Spreuke 27:1).
Dit is ‘n vertroostende verwagting, die almagtige God, aan wie ons deur die Here Jesus Christus behoort, beskerm ons voetstap vir voetstap: “Hy kan jou voet nie laat wankel nie; jou Bewaarder kan nie sluimer nie…die Here is jou Bewaarder, die Here is jou skaduwee aan jou regterhand” (Ps.121:3,5). Soms word ons geloof op die proef gestel, maar ons vertroue in God se onfeilbaarheid gee ons weer oorwinning. Dit is tot God se eer as ons bly vertrou, al lyk dit of sake nie wil regkom nie. Daniël is gedreig, lees ons in Daniël 6, en is werklik in die leeukuil gegooi, maar hy getuig na sy redding: “My God het sy engel gestuur en die bek van die leeus toegesluit, sodat hulle my geen leed aangedoen het nie… (Dan.6:23). Deur ons te beproef, maak Hy ons geloof sterker en beter.
Here, vandag vertrou ek in U verskerming.”
“Die Here sal jou bewaar vir elke onheil.” (7).
‘n Inwoner van die stad Mizuho, Japan, bel die polisie en vertel opgewonde van ‘n krokodil wat straataf loop, berig die Yomiuri-nuus. Baie vinnig arriveer ‘n polisiemotor op die toneel en die polisiemanne is verstom oor wat hulle sien. ‘n Krokodil loop werklik met sy eienaardige lyfswaai bewegings in die straat af. Met al die aandag om hom, maak die krokodil hom blitsig uit die voete. Hy storm ‘n rysland langs die straat binne. Dit neem die polisie darem net 10 minute om die ongedierte in die hande te kry. Die polisie stel vas die vyf kilogram, een meter lange krokodil, is ‘n troeteldier, wat vroeër die dag van sy eienaar ontsnap het en pad gevat het.
Hieroor maak Neil Verwey, sendeling in Japan, wat vir ons die storie gestuur het, die opmerking: “Soos ons deur die strate van die lewe wandel, weet ons nooit watter verrassings daar op ons mag wag nie. Daarom behoort ons elke dag, die dag saam met God in te gaan. ‘Beroem jou nie op die dag van môre nie, want jy weet nie wat die dag sal bring nie’” (Spreuke 27:1).
Dit is ‘n vertroostende verwagting, die almagtige God, aan wie ons deur die Here Jesus Christus behoort, beskerm ons voetstap vir voetstap: “Hy kan jou voet nie laat wankel nie; jou Bewaarder kan nie sluimer nie…die Here is jou Bewaarder, die Here is jou skaduwee aan jou regterhand” (Ps.121:3,5). Soms word ons geloof op die proef gestel, maar ons vertroue in God se onfeilbaarheid gee ons weer oorwinning. Dit is tot God se eer as ons bly vertrou, al lyk dit of sake nie wil regkom nie. Daniël is gedreig, lees ons in Daniël 6, en is werklik in die leeukuil gegooi, maar hy getuig na sy redding: “My God het sy engel gestuur en die bek van die leeus toegesluit, sodat hulle my geen leed aangedoen het nie… (Dan.6:23). Deur ons te beproef, maak Hy ons geloof sterker en beter.
Here, vandag vertrou ek in U verskerming.”
Verkeerde Oordeel
Lees Handelinge 28: 1 – 6
“Toe die mense die slang aan Paulus se hand sien hang, sê hulle vir mekaar: ‘Hierdie man moet beslis ‘n moordenaar wees… die goddelike wraak wil hom nie laat lewe nie. Paulus het egter…niks oorgekom nie…”4.
Neil Verwey, sendeling in Japan het vir my hierdie mooi storie gestuur: ‘n Vrou het van Seattle na San Francisco toe gevlieg. Die vliegtuig se roete is verander en moes na Sacramento vlieg. Daar geland, het die vlugloods die passasiers ingelig, daar sal ’n onderbreking van 50 minute wees en dié wat wou, kon afklim en bene rek. Almal het uitgeklim, behalwe ’n blinde vrou. Die man wat die storie vertel, sê hy kon sien sy is blind, want haar gidshond, die sogenaamde Seeing Eye Dog, het dwarsdeur die vlug rustig by haar voete gelê. Die loods het na haar toe gegaan en haar by die naam genoem: ”Kathy, ons gaan vir amper ’n uur hier in Sacramento oorstaan. Wil jy nie ook afklim en bietjie bene rek nie. Ek sal jou help.” Die blinde vrou antwoord: “Nee, dankie, maar dit kan dalk goed wees as my hond bietjie kon bene rek.” Nou sê die storieverteller: “Picture this: All the people in the gate area came to a complete standsill, when they looked up and saw the pilot walk off the plane with a Seeing Eye dog! The pilot was even wearing sunglasses. People scattered. They not only tried to change planes, but they were trying to change airlines! True story – remember: Things aren’t always as they appear.”
Wat was die waarheid? ’n Toegewyde vlieënier bewys aan een van sy behoeftige passasiers, ’n blinde vrou, ’n vriendelike guns. Hy gaan stap met haar hond. Wat lei die mense af van wat hulle sién? Húlle vliegtuig se vlieënier is blind. Hulle tree sumier drasties op volgens wat hulle aflei, sonder om hulle van die feite te vergewis. Spreuke15:28: “’n Regverdige mens dink voor hy antwoord; goddelose mense sê net slegte dinge.” Engelse vertaling: “The heart of the righteous studieth to answer; but the mouth of the wicked poureth out evil things”
“Here, vandag wil ek diep dink voor ek praat.”
“Toe die mense die slang aan Paulus se hand sien hang, sê hulle vir mekaar: ‘Hierdie man moet beslis ‘n moordenaar wees… die goddelike wraak wil hom nie laat lewe nie. Paulus het egter…niks oorgekom nie…”4.
Neil Verwey, sendeling in Japan het vir my hierdie mooi storie gestuur: ‘n Vrou het van Seattle na San Francisco toe gevlieg. Die vliegtuig se roete is verander en moes na Sacramento vlieg. Daar geland, het die vlugloods die passasiers ingelig, daar sal ’n onderbreking van 50 minute wees en dié wat wou, kon afklim en bene rek. Almal het uitgeklim, behalwe ’n blinde vrou. Die man wat die storie vertel, sê hy kon sien sy is blind, want haar gidshond, die sogenaamde Seeing Eye Dog, het dwarsdeur die vlug rustig by haar voete gelê. Die loods het na haar toe gegaan en haar by die naam genoem: ”Kathy, ons gaan vir amper ’n uur hier in Sacramento oorstaan. Wil jy nie ook afklim en bietjie bene rek nie. Ek sal jou help.” Die blinde vrou antwoord: “Nee, dankie, maar dit kan dalk goed wees as my hond bietjie kon bene rek.” Nou sê die storieverteller: “Picture this: All the people in the gate area came to a complete standsill, when they looked up and saw the pilot walk off the plane with a Seeing Eye dog! The pilot was even wearing sunglasses. People scattered. They not only tried to change planes, but they were trying to change airlines! True story – remember: Things aren’t always as they appear.”
Wat was die waarheid? ’n Toegewyde vlieënier bewys aan een van sy behoeftige passasiers, ’n blinde vrou, ’n vriendelike guns. Hy gaan stap met haar hond. Wat lei die mense af van wat hulle sién? Húlle vliegtuig se vlieënier is blind. Hulle tree sumier drasties op volgens wat hulle aflei, sonder om hulle van die feite te vergewis. Spreuke15:28: “’n Regverdige mens dink voor hy antwoord; goddelose mense sê net slegte dinge.” Engelse vertaling: “The heart of the righteous studieth to answer; but the mouth of the wicked poureth out evil things”
“Here, vandag wil ek diep dink voor ek praat.”
Wie se beeld
Lees 1 Korintiërs 3:1-18
“Ons word al meer verander om aan …Christus gelyk te word,(deur) die Here wat die Gees is” (18)
Dannaker, die Duitse beeldhouer, werk vir twee jaar aan ’n beeld van Christus. Uiteindelik is hy tevrede. Hy besluit om die voorkoms van die beeld op die proef te stel. Hy roep ’n dogtertjie na sy ateljee toe. Hy wys na die beeld: “Wie is dit?” Na een kyk, antwoord sy: “”n Groot man.” Dannaker weet hy het gefaal. Hy neem egter weer sy beitel en hamer, vertel The Presbyterian. Vir ses lange jare werk hy weer aan die beeld. Toe hy tevrede is met sy werk, roep hy weer ’n dogtertjie, laat haar voor die beeld staan en vra: “Wie is dit?” Vir ’n lang oomblik kyk sy na die beeld en toe kom trane in haar ogies en sy vou haar handjies oor haar bors en fluister: “Laat die kindertjies na My toe kom.” Vir Dannaker is dit genoeg. Hy weet hy het geslaag. Daarna vertel hy wat in die ses jaar met hom gebeur het. Gedurende die vermoeiende dae van daardie ses jaar, het hy met sy Bybel in sy binnekamer, ’n openbaring gekry van wie die Here Jesus Christus regtig is. Die beeld van Christus in sy hart het hy oorgedra op die marmer in sy ateljee. “Wie my opdragte het en dit uitvoer – dit is hy wat My liefhet. En wie my liefhet, hóm sal my Vader liefhê, en Ek sal hom ook liefhê en My aan hom openbaar” (Joh.14:21). ’n Tyd later gee Napoleon Bonaparte hom die opdrag, om van die godin Venus ’n beeld vir die Louvré te maak. Dannaker weier. “’n Man wat Christus gesien het, kan sy gawes nie gebruik, om van ’n heidense godin ’n beeld te maak nie. Van nou af is my kuns ’n gewyde saak.”
Dit is die geheim van ’n oorwinnende lewe van toewyding aan Christus. Solank Hy groot en heerlik in die hart is, het die wêreld se verleidings nie ’n vat op die hart nie. Dit was die geheim van Paulus se gedurige hartlike toewyding aan Christus: “…om Christus Jesus, my Here, te ken, oortref alles in waarde…Al wat ek wens, is om Christus te ken, die krag van sy opstanding te ondervind en deel te hê aan sy lyding, deur aan Hom gelyk te word in sy dood…” (Fil.3:8,10).
“Here, vandag wil ek my oë stip op U gevestig hou.”
“Ons word al meer verander om aan …Christus gelyk te word,(deur) die Here wat die Gees is” (18)
Dannaker, die Duitse beeldhouer, werk vir twee jaar aan ’n beeld van Christus. Uiteindelik is hy tevrede. Hy besluit om die voorkoms van die beeld op die proef te stel. Hy roep ’n dogtertjie na sy ateljee toe. Hy wys na die beeld: “Wie is dit?” Na een kyk, antwoord sy: “”n Groot man.” Dannaker weet hy het gefaal. Hy neem egter weer sy beitel en hamer, vertel The Presbyterian. Vir ses lange jare werk hy weer aan die beeld. Toe hy tevrede is met sy werk, roep hy weer ’n dogtertjie, laat haar voor die beeld staan en vra: “Wie is dit?” Vir ’n lang oomblik kyk sy na die beeld en toe kom trane in haar ogies en sy vou haar handjies oor haar bors en fluister: “Laat die kindertjies na My toe kom.” Vir Dannaker is dit genoeg. Hy weet hy het geslaag. Daarna vertel hy wat in die ses jaar met hom gebeur het. Gedurende die vermoeiende dae van daardie ses jaar, het hy met sy Bybel in sy binnekamer, ’n openbaring gekry van wie die Here Jesus Christus regtig is. Die beeld van Christus in sy hart het hy oorgedra op die marmer in sy ateljee. “Wie my opdragte het en dit uitvoer – dit is hy wat My liefhet. En wie my liefhet, hóm sal my Vader liefhê, en Ek sal hom ook liefhê en My aan hom openbaar” (Joh.14:21). ’n Tyd later gee Napoleon Bonaparte hom die opdrag, om van die godin Venus ’n beeld vir die Louvré te maak. Dannaker weier. “’n Man wat Christus gesien het, kan sy gawes nie gebruik, om van ’n heidense godin ’n beeld te maak nie. Van nou af is my kuns ’n gewyde saak.”
Dit is die geheim van ’n oorwinnende lewe van toewyding aan Christus. Solank Hy groot en heerlik in die hart is, het die wêreld se verleidings nie ’n vat op die hart nie. Dit was die geheim van Paulus se gedurige hartlike toewyding aan Christus: “…om Christus Jesus, my Here, te ken, oortref alles in waarde…Al wat ek wens, is om Christus te ken, die krag van sy opstanding te ondervind en deel te hê aan sy lyding, deur aan Hom gelyk te word in sy dood…” (Fil.3:8,10).
“Here, vandag wil ek my oë stip op U gevestig hou.”
Spykermerke
Lees Kolossense 3: 5 – 17
“Wees geduldig met mekaar en vergewe mekaar as die een iets teen die ander het” (13).
Neil Verwey, sendeling in Japan, vertel van die kort gehumeurde seuntjie wat vir almal ’n pyn was. Ten einde raad met die mannetjie, gee sy pa vir hom ’n sakkie spykers en ’n nuwe hamer. Hy sê vir hom: “Elke keer as jy kwaad word, slaan jy ’n spyker in daardie paal in.” Die eerste dag het die oudjie 37 spykers gaan inslaan. Die volgende weke het hy geleer om sy humeur te beteuel en die spykers wat hy moes inslaan het al minder geword. En toe op ’n dag was dit nie vir hom nodig om een spyker te gaan inslaan nie. Hy het geleer om sy humeur te beteuel en dit het sy algemene omgang met almal om hom ook beter gemaak. Hy gaan sê dit vir sy pa. Sy pa gee vir hom ’n nuwe tang en sê vir hom, hy kan nou die spykers gaan uittrek. Dae het omgegaan, maar op ’n dag gaan wys hy die laaste spyker vir sy pa. Hy het almal uitgetrek. Sy pa vat sy hand en saam gaan kyk hulle na die paal. Sy pa sê vir hom: “My seun, ek is saam met jou bly, maar ek wil jou graag ’n groot les vir die lewe leer. Kyk na al die gaatjies in die paal. Elke spyker het sy gaatjie agtergelaat. As ’n mens iets leliks doen of sê as jy kwaad is, maak jy ’n merk en niks kan dit weer regmaak nie, al sê jy hoeveel keer jy is jammer. Die merk bly in iemand anders se hart.” Salomo het die skade wat seermaakwoorde doen baie erg beskryf: “Praat sonder om te dink kan soos dolksteke wees…” (Sp.12:18).
“Here, vandag wil ek versigtig wees met my humeur en met my woorde. Help U my, asseblief.”
“Wees geduldig met mekaar en vergewe mekaar as die een iets teen die ander het” (13).
Neil Verwey, sendeling in Japan, vertel van die kort gehumeurde seuntjie wat vir almal ’n pyn was. Ten einde raad met die mannetjie, gee sy pa vir hom ’n sakkie spykers en ’n nuwe hamer. Hy sê vir hom: “Elke keer as jy kwaad word, slaan jy ’n spyker in daardie paal in.” Die eerste dag het die oudjie 37 spykers gaan inslaan. Die volgende weke het hy geleer om sy humeur te beteuel en die spykers wat hy moes inslaan het al minder geword. En toe op ’n dag was dit nie vir hom nodig om een spyker te gaan inslaan nie. Hy het geleer om sy humeur te beteuel en dit het sy algemene omgang met almal om hom ook beter gemaak. Hy gaan sê dit vir sy pa. Sy pa gee vir hom ’n nuwe tang en sê vir hom, hy kan nou die spykers gaan uittrek. Dae het omgegaan, maar op ’n dag gaan wys hy die laaste spyker vir sy pa. Hy het almal uitgetrek. Sy pa vat sy hand en saam gaan kyk hulle na die paal. Sy pa sê vir hom: “My seun, ek is saam met jou bly, maar ek wil jou graag ’n groot les vir die lewe leer. Kyk na al die gaatjies in die paal. Elke spyker het sy gaatjie agtergelaat. As ’n mens iets leliks doen of sê as jy kwaad is, maak jy ’n merk en niks kan dit weer regmaak nie, al sê jy hoeveel keer jy is jammer. Die merk bly in iemand anders se hart.” Salomo het die skade wat seermaakwoorde doen baie erg beskryf: “Praat sonder om te dink kan soos dolksteke wees…” (Sp.12:18).
“Here, vandag wil ek versigtig wees met my humeur en met my woorde. Help U my, asseblief.”
Ons Fokus
Lees 1 Johannes 2:12-17
“Moenie die sondige wêreld en die dinge van die wêreld liefhê nie” (15).
William Feather, die skrywer, vertel in Florida Baptist Witness, ’n jongman tel op ’n dag sommer ’n groot dolargeldnoot in die straat op. Daarna loop hy altyd op die grond en kyk as hy rondbeweeg. Na verloop van jare het hy 29,516 knope, 54,172 spelde en 12 muntstukke opgetel, ’n krom rug gekry en ’n gierige geaardheid ontwikkel. William Feather skryf: “He lost the glory of the sunlight, the sheen of the stars, the smiles of his friends, tree blossoms in the spring, the blue skies, and the entire joy of living.”
In ons geestelike geloofslewe, waar die waardes van die aardse lewe, gedurig in konflik is met die waardes van God se hemelse koninkryk, gebeur dit, soos meeste van ons dit al ervaar het, maklik en ongemerk met ’n mens. ’n Wêreldse element skuif die Here Jesus Christus en sy belange, op die agtergrond. Nie net in ons hedendaagse omgewing nie, maar ook in die Bybel het ons waarskuwende voorbeelde. In sy tog saam met Abraham na die beloofde Kanaän toe, lees ons van Lot: “Lot het toe rondgekyk en gesien die hele Jordaanstreek tot by Soar het so volop water soos ‘n tuin van die Here, soos Egipte…en Lot het in die stede van die Jordaanstreek gewoon; tot by Sodom het hy gaan tent opslaan’ (Gen.13:10-12). Aan die jong evangeliedienaar, Timoteus, skryf Paulus ’n hartseer en waarskuwende sinnetjie: “…want Demas het die teenswoordige wêreld liefgekry en my verlaat en na Tessalonika vertrek.”(2 Tim.4:10). Die Satan het selfs Jesus se oë aardswaarts probeer trek. Hy het Hom al die koninkryke van die wêreld gewys en Hom dit aangebied as Hy sou neerkniel en Satan aanbid. Die Here Jesus is ons metgesel en helper in tye van versoeking en ons kry van Hom aanmoediging: “… laat ons elke las van ons afgooi, ook die sonde wat ons so maklik verstrik, en laat ons die wedloop wat vir ons voorlê, met volharding hardloop, die oog gevestig op Jesus, die Begin en Voleinder van die geloof. Ter wille van die vreugde wat vir Hom in die vooruitsig was, het Hy die kruis verduur sonder om vir die skande daarvan terug te deins, en Hy sit nou aan die regterkant van die troon van God” (Heb.12:1,2).
“Here, vandag hou ek my oë stip op U.”
“Moenie die sondige wêreld en die dinge van die wêreld liefhê nie” (15).
William Feather, die skrywer, vertel in Florida Baptist Witness, ’n jongman tel op ’n dag sommer ’n groot dolargeldnoot in die straat op. Daarna loop hy altyd op die grond en kyk as hy rondbeweeg. Na verloop van jare het hy 29,516 knope, 54,172 spelde en 12 muntstukke opgetel, ’n krom rug gekry en ’n gierige geaardheid ontwikkel. William Feather skryf: “He lost the glory of the sunlight, the sheen of the stars, the smiles of his friends, tree blossoms in the spring, the blue skies, and the entire joy of living.”
In ons geestelike geloofslewe, waar die waardes van die aardse lewe, gedurig in konflik is met die waardes van God se hemelse koninkryk, gebeur dit, soos meeste van ons dit al ervaar het, maklik en ongemerk met ’n mens. ’n Wêreldse element skuif die Here Jesus Christus en sy belange, op die agtergrond. Nie net in ons hedendaagse omgewing nie, maar ook in die Bybel het ons waarskuwende voorbeelde. In sy tog saam met Abraham na die beloofde Kanaän toe, lees ons van Lot: “Lot het toe rondgekyk en gesien die hele Jordaanstreek tot by Soar het so volop water soos ‘n tuin van die Here, soos Egipte…en Lot het in die stede van die Jordaanstreek gewoon; tot by Sodom het hy gaan tent opslaan’ (Gen.13:10-12). Aan die jong evangeliedienaar, Timoteus, skryf Paulus ’n hartseer en waarskuwende sinnetjie: “…want Demas het die teenswoordige wêreld liefgekry en my verlaat en na Tessalonika vertrek.”(2 Tim.4:10). Die Satan het selfs Jesus se oë aardswaarts probeer trek. Hy het Hom al die koninkryke van die wêreld gewys en Hom dit aangebied as Hy sou neerkniel en Satan aanbid. Die Here Jesus is ons metgesel en helper in tye van versoeking en ons kry van Hom aanmoediging: “… laat ons elke las van ons afgooi, ook die sonde wat ons so maklik verstrik, en laat ons die wedloop wat vir ons voorlê, met volharding hardloop, die oog gevestig op Jesus, die Begin en Voleinder van die geloof. Ter wille van die vreugde wat vir Hom in die vooruitsig was, het Hy die kruis verduur sonder om vir die skande daarvan terug te deins, en Hy sit nou aan die regterkant van die troon van God” (Heb.12:1,2).
“Here, vandag hou ek my oë stip op U.”
Luister
Lees 1 Konings 19: 9 – 18
“Maar na die vuur was daar ’n fluistering in die windstilte. Toe Elia dit hoor, het hy sy gesig met sy mantel toegemaak… Toe hoor hy ’n stem wat vir hom sê: ‘Wat maak jy hier, Elia?’” (12, 13).
’n Tienjarige seun se pa, gee op sy sterfbed, vir sy seun sy eie horlosie as ’n aandenking. Die horlosie was vir die seun baie werd. Elke dag dra hy dit, wys dit vir ander, dink aan sy pa, praat van sy pa. Eendag kuier die seun by sy oom in sy groot slaghuis. Die oom laat hom alles bekyk. Rondom en bokant hom dreun die groot waaiers. Die seun verkyk hom so aan alles, hy struikel en val. Dadelik weet hy, hy het met die val sy horlosie verloor. Angstig begin hy op die vloer rondsoek. Op die vloer lê hope houtskaafsels, waarop die vleis, bloed drup. Hy voel al hierdie skaafsels sorgvuldig deur. Sy oom kom soek hom. Hy kry hom huilend op sy knieë op die vloer, soekende na die horlosie. Die oom help soek, maar hulle kry nie die horlosie nie. Die verstandige oom gaan skakel by die deur die waaiers af. Dit word doodstil. “Nou luister ons,” sê die oom. Hulle luister. In die stilte hoor hulle na ’n kort rukkie albei die tik-tik van die horlosie. Hulle volg die geluid en aan die voet van ’n metaalanker, kry hulle die horlosie.
Die wêreld se lawaai om ons, in ons ore en in ons gedagtes, maak dit vir ons moeilik – eintlik onmoontlik – om God se stem te hoor. Die Heilige Gees se stem kom met sagtheid na ons hart toe. Ons moet ons geestelike oor naby aan God se woord hou, om sy stem te hoor. As ons bid moet dit in ons stil word. Die tydjie wat iemand neem om met die Here in die binnekamer om te gaan, word met reg, stiltetyd, genoem. Ons moet ’n hele paar afskakelings doen om die nodige stilte vir omgang met God te bereik. Waar die dissipels alleen met Jesus was, weg van die rumoer van die skare af, kon hulle beste na Hom luister. Drie van Jesus se dissipels, se beste oomblikke saam met Hom, was op die berg, waar hulle sy heerlikheid gesien het. “Jesus (het) vir Petrus en Jakobus en Johannes saamgeneem en hulle alleen op ‘n hoë berg in die eensaamheid geneem; en Hy het voor hulle van gedaante verander” (Mark.9:1-3).
“Here, vandag soek ek stilte om u stem te hoor.”
“Maar na die vuur was daar ’n fluistering in die windstilte. Toe Elia dit hoor, het hy sy gesig met sy mantel toegemaak… Toe hoor hy ’n stem wat vir hom sê: ‘Wat maak jy hier, Elia?’” (12, 13).
’n Tienjarige seun se pa, gee op sy sterfbed, vir sy seun sy eie horlosie as ’n aandenking. Die horlosie was vir die seun baie werd. Elke dag dra hy dit, wys dit vir ander, dink aan sy pa, praat van sy pa. Eendag kuier die seun by sy oom in sy groot slaghuis. Die oom laat hom alles bekyk. Rondom en bokant hom dreun die groot waaiers. Die seun verkyk hom so aan alles, hy struikel en val. Dadelik weet hy, hy het met die val sy horlosie verloor. Angstig begin hy op die vloer rondsoek. Op die vloer lê hope houtskaafsels, waarop die vleis, bloed drup. Hy voel al hierdie skaafsels sorgvuldig deur. Sy oom kom soek hom. Hy kry hom huilend op sy knieë op die vloer, soekende na die horlosie. Die oom help soek, maar hulle kry nie die horlosie nie. Die verstandige oom gaan skakel by die deur die waaiers af. Dit word doodstil. “Nou luister ons,” sê die oom. Hulle luister. In die stilte hoor hulle na ’n kort rukkie albei die tik-tik van die horlosie. Hulle volg die geluid en aan die voet van ’n metaalanker, kry hulle die horlosie.
Die wêreld se lawaai om ons, in ons ore en in ons gedagtes, maak dit vir ons moeilik – eintlik onmoontlik – om God se stem te hoor. Die Heilige Gees se stem kom met sagtheid na ons hart toe. Ons moet ons geestelike oor naby aan God se woord hou, om sy stem te hoor. As ons bid moet dit in ons stil word. Die tydjie wat iemand neem om met die Here in die binnekamer om te gaan, word met reg, stiltetyd, genoem. Ons moet ’n hele paar afskakelings doen om die nodige stilte vir omgang met God te bereik. Waar die dissipels alleen met Jesus was, weg van die rumoer van die skare af, kon hulle beste na Hom luister. Drie van Jesus se dissipels, se beste oomblikke saam met Hom, was op die berg, waar hulle sy heerlikheid gesien het. “Jesus (het) vir Petrus en Jakobus en Johannes saamgeneem en hulle alleen op ‘n hoë berg in die eensaamheid geneem; en Hy het voor hulle van gedaante verander” (Mark.9:1-3).
“Here, vandag soek ek stilte om u stem te hoor.”
Hy het Sy lewe gegee
Skrifdeel: 1 Johannes 3:11-17
“Hiéraan weet ons wat liefde is: Jesus het sy lewe vir ons afgelê” (16)
Die Preachers’ Promptuary of Anecdotes vertel, hoe die dak van die Bridgenorth Church herstel is. Met etenstyd het die werkers hulle werk verlaat. Twee seuns van ’n naburige skool, klouter in die afwesigheid van die werkers, op die dak en speel heerlik tussen die balke. Toe dit amper tyd is vir die werkers om terug te keer, gee die twee pad, maar hulle hardloop oor ’n swak stuk plafon wat onder hulle padgee. Die jongste van die twee was voor. In sy val gryp hy ’n balk stewig vas. Die ouer seun val agter die jonger een aan en gryp dié se voete vas. Daar hang die twee en wens die werkers wil terug kom. Na ’n ruk voel dit vir die ouer seun, wat sy maat se voete vasgegryp het, sy maat se greep wil gly. “Kan jy nog ’n rukkie hou…as ek jou voete los.” “Ja,” fluister die ander een van bo af. “Sê vir my ma ek was nie stout nie. Ek is lief vir haar. Totsiens!” en daarmee los hy sy maat se voete en val met ’n dowwe plof op die vloer, ver daar onder. Die werkers keer terug. Hulle kry die seun wat aan die balk hang en die een wat dood op die vloer lê.
Die ouer seun het geweet hy gaan hom dood val, maar hy wou sy maat se lewe red. Dit ontroer ons en dwing ons bewondering af, wanneer ‘n persoon sy kosbare lewe prysgee ter wille van iemand anders. Dit is die wonderlike fondament waarop Christus se verlossing staan. Hy het sy lewe prysgegee, sodat ons kan lewe. Dit is die evangelie. Jesus het self verklaar: “Niemand het groter liefde as dit nie: dat hy sy lewe vir sy vriende aflê” (Joh.13:15). Dit is ’n waarheid wat Paulus verstom het: “’n Mens gee tog nie sommer jou lewe prys nie…ja, tog vir ‘n goeie mens sal iemand miskien nog die moed hê om te sterwe. Maar God bewys sy liefde vir ons juis hierin, dat Christus vir ons gesterf het, toe ons nog sondaars was” (Rom.5:7,8). Het u Jesus se kruisdood al in hierdie lig gesien? En ú hart het oopgegaan vir hierdie groot wonder en u het met oorgawe Christus se liefde vir u erken en dit aangeneem met geloof in Hom as u Verlosser? “Ook Christus het een maal vir die sondes gely, die onskuldige vir die skuldiges, om julle na God te bring…” (1 Petrus 3:18).
Here, vandag sê ek dankie: U het u lewe vir my gegee om my te red.”
“Hiéraan weet ons wat liefde is: Jesus het sy lewe vir ons afgelê” (16)
Die Preachers’ Promptuary of Anecdotes vertel, hoe die dak van die Bridgenorth Church herstel is. Met etenstyd het die werkers hulle werk verlaat. Twee seuns van ’n naburige skool, klouter in die afwesigheid van die werkers, op die dak en speel heerlik tussen die balke. Toe dit amper tyd is vir die werkers om terug te keer, gee die twee pad, maar hulle hardloop oor ’n swak stuk plafon wat onder hulle padgee. Die jongste van die twee was voor. In sy val gryp hy ’n balk stewig vas. Die ouer seun val agter die jonger een aan en gryp dié se voete vas. Daar hang die twee en wens die werkers wil terug kom. Na ’n ruk voel dit vir die ouer seun, wat sy maat se voete vasgegryp het, sy maat se greep wil gly. “Kan jy nog ’n rukkie hou…as ek jou voete los.” “Ja,” fluister die ander een van bo af. “Sê vir my ma ek was nie stout nie. Ek is lief vir haar. Totsiens!” en daarmee los hy sy maat se voete en val met ’n dowwe plof op die vloer, ver daar onder. Die werkers keer terug. Hulle kry die seun wat aan die balk hang en die een wat dood op die vloer lê.
Die ouer seun het geweet hy gaan hom dood val, maar hy wou sy maat se lewe red. Dit ontroer ons en dwing ons bewondering af, wanneer ‘n persoon sy kosbare lewe prysgee ter wille van iemand anders. Dit is die wonderlike fondament waarop Christus se verlossing staan. Hy het sy lewe prysgegee, sodat ons kan lewe. Dit is die evangelie. Jesus het self verklaar: “Niemand het groter liefde as dit nie: dat hy sy lewe vir sy vriende aflê” (Joh.13:15). Dit is ’n waarheid wat Paulus verstom het: “’n Mens gee tog nie sommer jou lewe prys nie…ja, tog vir ‘n goeie mens sal iemand miskien nog die moed hê om te sterwe. Maar God bewys sy liefde vir ons juis hierin, dat Christus vir ons gesterf het, toe ons nog sondaars was” (Rom.5:7,8). Het u Jesus se kruisdood al in hierdie lig gesien? En ú hart het oopgegaan vir hierdie groot wonder en u het met oorgawe Christus se liefde vir u erken en dit aangeneem met geloof in Hom as u Verlosser? “Ook Christus het een maal vir die sondes gely, die onskuldige vir die skuldiges, om julle na God te bring…” (1 Petrus 3:18).
Here, vandag sê ek dankie: U het u lewe vir my gegee om my te red.”
Donkerte
Lees Johannes 8: 12 – 20
“Ek is die lig van die wêreld. Wie My volg, sal nooit in die duisternis lewe nie, maar sal die lig hê wat lewe gee” (12)
Bob Woods vertel in Pulpit Digest die storie van die ouerpaar en hulle twee kinders, ‘n dogter van 7 en ’n seun van 11 jaar, wat die Carlsbad Caverns besoek het, skryf Neil Verwey…wat reeds 50 jaar lank sendeling in Japan is, vir my. Soos die gidse dit gewoonlik doen, skakel ook hulle gids die ligte af, toe hulle die verste punt in die grot bereik. Hy wil hê die besoekers moet ervaar hoe verskriklik donker dit in die grot is. Die dogtertjie, onverwags en skielik omring met die swart donkerte, gaan aan die huil. Dadelik klink die boetie se stem uit die donkerte op: “Moenie huil nie Sussie. Iemand hier weet hoe om die ligte weer aan te sit.”
Donkerte is ’n vreeswekkende en bekende ervaring. Reeds die tweede vers in Genesis skryf van die donker: “…dit was donker…” So begin die bybel. En die vogende vers skryf dadelik van lig: “Toe het God gesê: ‘Laat daar lig wees!’ En daar was lig.” God bring lig. “God is lig, en daar is geen duisternis in Hom nie” (1 Joh.1:5). Die evangelie se bevrydende boodskap is lig. Ons ken die omgewing se natuurlike donkerte. Ons ken ook mense, of selfs volke, se donker denke – onkunde. Dan is daar geestelike, of geloofs-duisternis. In ’n mens se gemoed en hart kan dit donker wees. Die ervaring van duisternis in die hart maak ’n mens diep ongelukkig.
Die koms van die Here Jesus aarde toe, word deur die profeet, Jesaja, met die aansteek van lig beskryf: “Jy, gebied Sebulon … Galilea waar die heidene woon … het ’n groot lig gesien; hulle wat in die skemerland van die dood lewe, vir hulle het die lig opgegaan” (Mat.4:15,16). Iemand wat die redding van die Here Jesus, sy dood aan die kruis vir ons sondeskuld en sy opstanding uit die dood, om vir ons geestelike lewe te bewerk, verstaan en glo en toe-ëien, gaan uit ’n donker gemoedsbelewing oor na ’n gemoedsbelewing in die lig. “Vroeër was julle die ene duisternis, maar nou in die Here is julle lig” (Ef.5:8). Die Heilige Gees wek geloof in die hart op en ons glo God het ons ons sondeskuld vergewe, ons glo God beheer ons lewe en ons glo ons gaan hemel toe as ons die dag sterf. Die Persoon van die Here Jesus word vir ons werklikheid en ons begin ’n lewe van vriendskap en omgang met Hom. Hy en sy liefde is die lig wat die donker uit ons harte verdryf. Die Bybel word vir ons die aardse lamp wat ons in die Here se lig laat lewe.
“Here, vandag kom ek in U lig in.”
“Ek is die lig van die wêreld. Wie My volg, sal nooit in die duisternis lewe nie, maar sal die lig hê wat lewe gee” (12)
Bob Woods vertel in Pulpit Digest die storie van die ouerpaar en hulle twee kinders, ‘n dogter van 7 en ’n seun van 11 jaar, wat die Carlsbad Caverns besoek het, skryf Neil Verwey…wat reeds 50 jaar lank sendeling in Japan is, vir my. Soos die gidse dit gewoonlik doen, skakel ook hulle gids die ligte af, toe hulle die verste punt in die grot bereik. Hy wil hê die besoekers moet ervaar hoe verskriklik donker dit in die grot is. Die dogtertjie, onverwags en skielik omring met die swart donkerte, gaan aan die huil. Dadelik klink die boetie se stem uit die donkerte op: “Moenie huil nie Sussie. Iemand hier weet hoe om die ligte weer aan te sit.”
Donkerte is ’n vreeswekkende en bekende ervaring. Reeds die tweede vers in Genesis skryf van die donker: “…dit was donker…” So begin die bybel. En die vogende vers skryf dadelik van lig: “Toe het God gesê: ‘Laat daar lig wees!’ En daar was lig.” God bring lig. “God is lig, en daar is geen duisternis in Hom nie” (1 Joh.1:5). Die evangelie se bevrydende boodskap is lig. Ons ken die omgewing se natuurlike donkerte. Ons ken ook mense, of selfs volke, se donker denke – onkunde. Dan is daar geestelike, of geloofs-duisternis. In ’n mens se gemoed en hart kan dit donker wees. Die ervaring van duisternis in die hart maak ’n mens diep ongelukkig.
Die koms van die Here Jesus aarde toe, word deur die profeet, Jesaja, met die aansteek van lig beskryf: “Jy, gebied Sebulon … Galilea waar die heidene woon … het ’n groot lig gesien; hulle wat in die skemerland van die dood lewe, vir hulle het die lig opgegaan” (Mat.4:15,16). Iemand wat die redding van die Here Jesus, sy dood aan die kruis vir ons sondeskuld en sy opstanding uit die dood, om vir ons geestelike lewe te bewerk, verstaan en glo en toe-ëien, gaan uit ’n donker gemoedsbelewing oor na ’n gemoedsbelewing in die lig. “Vroeër was julle die ene duisternis, maar nou in die Here is julle lig” (Ef.5:8). Die Heilige Gees wek geloof in die hart op en ons glo God het ons ons sondeskuld vergewe, ons glo God beheer ons lewe en ons glo ons gaan hemel toe as ons die dag sterf. Die Persoon van die Here Jesus word vir ons werklikheid en ons begin ’n lewe van vriendskap en omgang met Hom. Hy en sy liefde is die lig wat die donker uit ons harte verdryf. Die Bybel word vir ons die aardse lamp wat ons in die Here se lig laat lewe.
“Here, vandag kom ek in U lig in.”
Die Waarskuwing
Lees Joël 2:
Blaas die basuin op Sion, en blaas alarm op my heilige berg! Laat al die inwoners van die land bewe, want die dag van die Here kom, want hy is naby (1).
Sowat 20% van die wêreld se aardbewings op die skaal van 6 of meer, gebeur in Japan. ‘n Aardbewing wat 7.3 meet, het sentraal Japan in 1995 getref en meer as 6 400 mense is gedood. Aardbewings is dus ‘n groot bedreiging in Japan. Neil Verwey, sendeling in Japan, het die volgende berig wat in die Japundit verskyn vir ons gestuur.
‘n Japannese maatskappy ontwikkel ‘n waarskuwingstoestel so groot soos ‘n storieboek, om mense teen komende aardbewings te waarsku. Dit is so ontwerp, mense word sekondes voor ‘n aardbewing gewaarsku. Die sekuriteitsfirma, SunShine Co., sê dit behoort mense genoeg tyd te gee om onder tafels weg te kruip, die gas en ander vuurbronne te beveilig of selfs net om weg te beweeg van potensiëel gevaarlike meubels af.
Hierdie toestel stuur waarskuwings uit sodra dit die eerste golwe van die aardbewing, wat nie groot trillings veroorsaak nie, maar vinniger beweeg as die golwe wat die eintlike skudding gaan veroorsaak, opvang. Hierdie waarskuwings kan die trillings met 10 tot 20 sekondes vooruitgaan alhoewel die periode korter of selfs afwesig kan wees wanneer die middelpunt van die skudding naby is. Dit is van waarde, om selfs ‘n paar sekondes vooraf te weet as die aarde gaan begin skud, aangesien dit lewens kan red!
God se waarskuwingstoestel is ook boekgrootte – die Bybel. God se woord is ‘n reddingswoord, maar ook ‘n waarskuwingswoord. Waarskuwings maak deel uit van redding. Iemand wat op ‘n waarskuwing agslaan, maak gebruik van die beskikbare redding. ‘n Mens wat vir sy sonde en die gevolg van sy sonde, in God se oordeel, skrik en vrees, vlug na die Here Jesus toe, die ewige en onbeweeglike Rots, waarin ons skuiling kan vind.
Jesus, Rots vir my geslaan, laat my nie verlore gaan!
U was self van God verlaat; laat u lyding, sonder maat,
my tot heil wees en tot krag teen die sondeskuld en –mag.
Leeg, net met my sondelas, hou ek u verdienste vas.
Ek kom om vergewing vra; U het ook my skuld gedra!
U, geslaan tot heilsontein, wás my Heiland, maak my rein!
“Here, vandag luister ek na u waarskuwing.”
Blaas die basuin op Sion, en blaas alarm op my heilige berg! Laat al die inwoners van die land bewe, want die dag van die Here kom, want hy is naby (1).
Sowat 20% van die wêreld se aardbewings op die skaal van 6 of meer, gebeur in Japan. ‘n Aardbewing wat 7.3 meet, het sentraal Japan in 1995 getref en meer as 6 400 mense is gedood. Aardbewings is dus ‘n groot bedreiging in Japan. Neil Verwey, sendeling in Japan, het die volgende berig wat in die Japundit verskyn vir ons gestuur.
‘n Japannese maatskappy ontwikkel ‘n waarskuwingstoestel so groot soos ‘n storieboek, om mense teen komende aardbewings te waarsku. Dit is so ontwerp, mense word sekondes voor ‘n aardbewing gewaarsku. Die sekuriteitsfirma, SunShine Co., sê dit behoort mense genoeg tyd te gee om onder tafels weg te kruip, die gas en ander vuurbronne te beveilig of selfs net om weg te beweeg van potensiëel gevaarlike meubels af.
Hierdie toestel stuur waarskuwings uit sodra dit die eerste golwe van die aardbewing, wat nie groot trillings veroorsaak nie, maar vinniger beweeg as die golwe wat die eintlike skudding gaan veroorsaak, opvang. Hierdie waarskuwings kan die trillings met 10 tot 20 sekondes vooruitgaan alhoewel die periode korter of selfs afwesig kan wees wanneer die middelpunt van die skudding naby is. Dit is van waarde, om selfs ‘n paar sekondes vooraf te weet as die aarde gaan begin skud, aangesien dit lewens kan red!
God se waarskuwingstoestel is ook boekgrootte – die Bybel. God se woord is ‘n reddingswoord, maar ook ‘n waarskuwingswoord. Waarskuwings maak deel uit van redding. Iemand wat op ‘n waarskuwing agslaan, maak gebruik van die beskikbare redding. ‘n Mens wat vir sy sonde en die gevolg van sy sonde, in God se oordeel, skrik en vrees, vlug na die Here Jesus toe, die ewige en onbeweeglike Rots, waarin ons skuiling kan vind.
Jesus, Rots vir my geslaan, laat my nie verlore gaan!
U was self van God verlaat; laat u lyding, sonder maat,
my tot heil wees en tot krag teen die sondeskuld en –mag.
Leeg, net met my sondelas, hou ek u verdienste vas.
Ek kom om vergewing vra; U het ook my skuld gedra!
U, geslaan tot heilsontein, wás my Heiland, maak my rein!
“Here, vandag luister ek na u waarskuwing.”
Die Belegging
Lees Prediker 11: 1 – 6
“Werp jou brood op die water, eendag kry jy dit terug” (1).
Eendag sien die arm seun, wat van deur tot deur goedjies verkoop om skoolgeld bymekaar te maak, hy het net ‘n enkele, klein muntstukkie in sy sak. Geen geld nie en hy is honger, vertel Neil Verwey, sendeling in Japan, vir ons die storie. Hy besluit hy gaan by die volgende deur kos vra. ‘n Pragtige, jong vrou maak die deur oop en die seun se moed begewe hom. Hy vra net ‘n bietjie water om te drink. Die vrou dink, die seun lyk vir haar honger. Sy bring vir hom ‘n groot glas melk. Stadig, lekker drink hy die glas leeg. “Wat kos dit?” vra hy. Sy antwoord: “Dit kos niks. Dit het vir my gelyk jy het meer nodig as net ‘n glas water.” “Dan sê ek uit die diepte van my hart, dankie,” sê die seun. Toe Robert Kelly daardie huis verlaat voel hy nie net fisies verkwik nie, maar sy geloof in die Here en in sy medemens is sterker. Hy was op die punt om sy moeilike lewenstryd prys te gee.
Baie jare later word daardie selfde jong vrou ernstig siek. Die plaaslike dokters is raadop. Hulle stuur haar na ‘n groot stadshospitaal toe. Spesialiteite word ingeroep om haar seldsame kwaal te diagnoseer. Dr. Robert Kelly word ook ingeroep. Toe hy die naam van die dorp, waarvandaan die plattelandse pasiënt kom, hoor, kom daar ‘n vreemde lig in sy oë. Hy staan dadelik op en gaan na haar kamer toe. Hy herken haar dadelik. Hy neem hom voor om vir haar sy bes te doen en geen koste te ontsien nie. Na ‘n lang stryd, word sy beter en herstel vinnig. Dr. Kelly gee opdrag, die rekening moet na hom vewys word, voor dit aan haar besorg word.
Na ontvangs van die rekening is die vrou bang om dit oop te maak. Sy vrees, dit gaan ‘n groot deel van haar reeds skrale lewensinkomste opeis. Eindelik maak sy dit oop en kyk verslae na die groot bedrag onder aan die staat. Dan lees sy woorde wat dr. Kelly ingeskryf en onderteken het. “Ten volle betaal met ‘n glas melk,” gevolg sy handtekening: “Dr. Robert Kelly.” Met betraande oë buig sy dankbaar haar kop: “Dankie, Here, dat u liefde en goedheid steeds deur menseharte en mensehande vloei.”
“Here, vandag belê ek goeddoen in ’n ander se lewe.”
“Werp jou brood op die water, eendag kry jy dit terug” (1).
Eendag sien die arm seun, wat van deur tot deur goedjies verkoop om skoolgeld bymekaar te maak, hy het net ‘n enkele, klein muntstukkie in sy sak. Geen geld nie en hy is honger, vertel Neil Verwey, sendeling in Japan, vir ons die storie. Hy besluit hy gaan by die volgende deur kos vra. ‘n Pragtige, jong vrou maak die deur oop en die seun se moed begewe hom. Hy vra net ‘n bietjie water om te drink. Die vrou dink, die seun lyk vir haar honger. Sy bring vir hom ‘n groot glas melk. Stadig, lekker drink hy die glas leeg. “Wat kos dit?” vra hy. Sy antwoord: “Dit kos niks. Dit het vir my gelyk jy het meer nodig as net ‘n glas water.” “Dan sê ek uit die diepte van my hart, dankie,” sê die seun. Toe Robert Kelly daardie huis verlaat voel hy nie net fisies verkwik nie, maar sy geloof in die Here en in sy medemens is sterker. Hy was op die punt om sy moeilike lewenstryd prys te gee.
Baie jare later word daardie selfde jong vrou ernstig siek. Die plaaslike dokters is raadop. Hulle stuur haar na ‘n groot stadshospitaal toe. Spesialiteite word ingeroep om haar seldsame kwaal te diagnoseer. Dr. Robert Kelly word ook ingeroep. Toe hy die naam van die dorp, waarvandaan die plattelandse pasiënt kom, hoor, kom daar ‘n vreemde lig in sy oë. Hy staan dadelik op en gaan na haar kamer toe. Hy herken haar dadelik. Hy neem hom voor om vir haar sy bes te doen en geen koste te ontsien nie. Na ‘n lang stryd, word sy beter en herstel vinnig. Dr. Kelly gee opdrag, die rekening moet na hom vewys word, voor dit aan haar besorg word.
Na ontvangs van die rekening is die vrou bang om dit oop te maak. Sy vrees, dit gaan ‘n groot deel van haar reeds skrale lewensinkomste opeis. Eindelik maak sy dit oop en kyk verslae na die groot bedrag onder aan die staat. Dan lees sy woorde wat dr. Kelly ingeskryf en onderteken het. “Ten volle betaal met ‘n glas melk,” gevolg sy handtekening: “Dr. Robert Kelly.” Met betraande oë buig sy dankbaar haar kop: “Dankie, Here, dat u liefde en goedheid steeds deur menseharte en mensehande vloei.”
“Here, vandag belê ek goeddoen in ’n ander se lewe.”
Net drie munte nodig
Lukas 3: 21 – 31
“Jesus antwoord hom: ‘Ek verseker jou: Vandag sal jy saam met My in die paradys wees” (43)
Dr. A. J. Gordon besoek ‘n sterwende man in die hospitaal. “Vriend, ek sien jy is baie siek – is jy gereed vir wat voorlê?” Die man kyk wanhopig na hom. “As ek net twee of drie weke gespaar kan word, kan ek dalk gereed wees, maar die dokter sê ek het net ’n paar uur om nog te leef!” “Hoekom het jy drie weke nodig? vra dr. Gordon. “Jy kan in drie minute se tyd gered word.” Dr. Gordon maak sy Bybel oop by Johannes 1: 12: “Maar aan almal wat Hom aangeneem het, dié wat in Hom glo, het Hy die reg gegee om kinders van God te word.” Die man luister met al sy aandag en begrip kom in sy oë. Hy maak sy oë toe en soos ‘n man wat ‘n lewensprong maak, bid hy: “Ek glo U het vir my gesterf, Here Jesus. Ek neem U nou aan as my Verlosser.” Dr. Gordon skryf: “Shortly, he went into eternity thanking and praising the Lord for saving him!”
Ons verlossing is volledig voltooi toe Jesus aan die kruis gesterf en uit die dood opgestaan het. Deur die werking van die Heilige Gees verstaan ons dit in ons hart. Saligheid is ‘n geskenk wat ons neem. Geen bykomstige inspanning word vereis nie. So is die man op sy sterfbed in die hospitaal gered in minute se tyd. So word elkeen van ons gered. So is die moordenaar aan die kruis gered.
“Here, vandag glo ek ek is gered deur u genade.”
Dr. A. J. Gordon besoek ‘n sterwende man in die hospitaal. “Vriend, ek sien jy is baie siek – is jy gereed vir wat voorlê?” Die man kyk wanhopig na hom. “As ek net twee of drie weke gespaar kan word, kan ek dalk gereed wees, maar die dokter sê ek het net ’n paar uur om nog te leef!” “Hoekom het jy drie weke nodig? vra dr. Gordon. “Jy kan in drie minute se tyd gered word.” Dr. Gordon maak sy Bybel oop by Johannes 1: 12: “Maar aan almal wat Hom aangeneem het, dié wat in Hom glo, het Hy die reg gegee om kinders van God te word.” Die man luister met al sy aandag en begrip kom in sy oë. Hy maak sy oë toe en soos ‘n man wat ‘n lewensprong maak, bid hy: “Ek glo U het vir my gesterf, Here Jesus. Ek neem U nou aan as my Verlosser.” Dr. Gordon skryf: “Shortly, he went into eternity thanking and praising the Lord for saving him!”
Ons verlossing is volledig voltooi toe Jesus aan die kruis gesterf en uit die dood opgestaan het. Deur die werking van die Heilige Gees verstaan ons dit in ons hart. Saligheid is ‘n geskenk wat ons neem. Geen bykomstige inspanning word vereis nie. So is die man op sy sterfbed in die hospitaal gered in minute se tyd. So word elkeen van ons gered. So is die moordenaar aan die kruis gered.
“Here, vandag glo ek ek is gered deur u genade.”
'n Omskepping
Lees 1 Peterus 1: 3 – 9
“In sy groot ontferming het Hy ons die nuwe lewe geskenk deur die opstanding van Jesus Christus uit die dood” (3)
Twee ongelowige en onverskillige manne was bure. Hulle plase het aanmekaar gegrens. Op ’n keer woon die een ’n diens by, waar die evangelie so direk gepreek is, dit bereik sy hart. Hy vertrou in die Here Jesus Christus as sy persoonlike Verlosser en kom tot bekering. Voortaan sou sy lewe onder God se beheer wees. ’n Paar dae daarna besoek hy sy buurman.
“Ek het vandag met jou kom praat,” sê hy vir sy buurman. “Ek het tot bekering gekom.” “So gehoor,” antwoord die buurman snedig. “Darem gedink jy het meer verstand as dít.” “Wel, ek het ’n plig teenoor jou,” gaan die bekeerde buurman ongesteurd voor. “Luister asb. na my, want ek kan nie vrede hê voordat ek dit uitgemaak het nie. Ek het vier van jou skape in my trop. Jy sal onthou hulle het weggeraak en jy het oral daarvoor gesoek. Wel, hulle het by my beland en ek het my merk bo-oor jou merk op hulle gemaak. Ek sal nou doen net wat jy sê. As jy wil hê ons moet polisie toe gaan, goed. Anders noem jou prys en ek betaal jou dit.” Die ander man het ongemaklik rondgeskuif op sy stoel. Sy hande bewe toe hy sy sigaret aansteek. “Hou hulle. Ek wil niks hê nie. Gaan net weg, asseblief.” “Nee,” hou die bekeerde man vol, “ek het verkeerd gedoen en moet dit regmaak. Sê net hoeveel, dan betaal ek.” “As jy dan in hemelsnaam móét betaal, betaal wat hulle daardie tyd gekos het, plus 6% rente. Dan loop jy asseblief! Iets het jou beetgepak wat ek nie verstaan nie.” Die bekeerde man het vrolik die geld uitgetel, die rente bygereken en die hele bedrag verdubbel. Met ’n jubelende hart neem hy van sy buurman afskeid. Hy laat hom dronkgeslaan en bekommerd, met die geld, op die stoep bly sit.
Wanneer Christus in die hart inkom en besit neem van die lewe, vind ’n innerlike omskepping plaas. Dit word wedergeboorte genoem. Wat in die verlede verkeerd gedoen is, wil so iemand so ver moontlik reg maak en voortaan is sy lewe onder die gesag van die Heilige Gees. Dikwels faal so ’n persoon nog onder die druk van die wêreld, die krag van versoeking, die listigheid van ons vyand, Satan. Maar as ons deur gebed en Bybelstudie naby die Here bly, maak die Heilige Gees die Here Jesus vir ons ’n werklikheid en ons volg Hom gehoorsaam. “Iemand wat ’n kind van God is, doen nie meer sonde nie, omdat die Gees van God in hom bly…” (1Joh.3:9). “En as een van ons sondig – ons het Jesus Christus, die regverdige, as ons voorspraak by die Vader. Hy is die versoening vir ons sondes….” (1 Joh.2:2).
“Here, vandag wil ek U gehoorsaam.”
“In sy groot ontferming het Hy ons die nuwe lewe geskenk deur die opstanding van Jesus Christus uit die dood” (3)
Twee ongelowige en onverskillige manne was bure. Hulle plase het aanmekaar gegrens. Op ’n keer woon die een ’n diens by, waar die evangelie so direk gepreek is, dit bereik sy hart. Hy vertrou in die Here Jesus Christus as sy persoonlike Verlosser en kom tot bekering. Voortaan sou sy lewe onder God se beheer wees. ’n Paar dae daarna besoek hy sy buurman.
“Ek het vandag met jou kom praat,” sê hy vir sy buurman. “Ek het tot bekering gekom.” “So gehoor,” antwoord die buurman snedig. “Darem gedink jy het meer verstand as dít.” “Wel, ek het ’n plig teenoor jou,” gaan die bekeerde buurman ongesteurd voor. “Luister asb. na my, want ek kan nie vrede hê voordat ek dit uitgemaak het nie. Ek het vier van jou skape in my trop. Jy sal onthou hulle het weggeraak en jy het oral daarvoor gesoek. Wel, hulle het by my beland en ek het my merk bo-oor jou merk op hulle gemaak. Ek sal nou doen net wat jy sê. As jy wil hê ons moet polisie toe gaan, goed. Anders noem jou prys en ek betaal jou dit.” Die ander man het ongemaklik rondgeskuif op sy stoel. Sy hande bewe toe hy sy sigaret aansteek. “Hou hulle. Ek wil niks hê nie. Gaan net weg, asseblief.” “Nee,” hou die bekeerde man vol, “ek het verkeerd gedoen en moet dit regmaak. Sê net hoeveel, dan betaal ek.” “As jy dan in hemelsnaam móét betaal, betaal wat hulle daardie tyd gekos het, plus 6% rente. Dan loop jy asseblief! Iets het jou beetgepak wat ek nie verstaan nie.” Die bekeerde man het vrolik die geld uitgetel, die rente bygereken en die hele bedrag verdubbel. Met ’n jubelende hart neem hy van sy buurman afskeid. Hy laat hom dronkgeslaan en bekommerd, met die geld, op die stoep bly sit.
Wanneer Christus in die hart inkom en besit neem van die lewe, vind ’n innerlike omskepping plaas. Dit word wedergeboorte genoem. Wat in die verlede verkeerd gedoen is, wil so iemand so ver moontlik reg maak en voortaan is sy lewe onder die gesag van die Heilige Gees. Dikwels faal so ’n persoon nog onder die druk van die wêreld, die krag van versoeking, die listigheid van ons vyand, Satan. Maar as ons deur gebed en Bybelstudie naby die Here bly, maak die Heilige Gees die Here Jesus vir ons ’n werklikheid en ons volg Hom gehoorsaam. “Iemand wat ’n kind van God is, doen nie meer sonde nie, omdat die Gees van God in hom bly…” (1Joh.3:9). “En as een van ons sondig – ons het Jesus Christus, die regverdige, as ons voorspraak by die Vader. Hy is die versoening vir ons sondes….” (1 Joh.2:2).
“Here, vandag wil ek U gehoorsaam.”
Vergelyk waardes
Lees Matteus 16: 24 – 28
“As iemand agter My aan wil kom, moet hy homself verloën, sy kruis dra en My volg…wat sal dit ‘n mens help as hy die hele wêreld as wins verkry maar sy lewe verloor…” (24-26).
‘n Kranige Sjinese student is na sy graduering, ‘n hoë pos in die staatsdiens aangebied. Hy het dit van die hand gewys en vir ‘n karige salaris ‘n evangelis onder sy mense geword. Biskop Wilson Lewis vra hom na die rede vir sy verbasende keuse. Hy antwoord: “Tydens die Boxer-opstand in Sjina was ek ‘n seun in een van die dorpies. Daar was n tempel vir duiwelaanbidding. Die dorp se Christene is na die tempel geneem en beveel om voor die duiwelafgod te buig, anders word hulle onthoof. Ek het 163 van die dorp se mense by die duiwelafgod sien verbyloop, hulle hoofde omhoog. Net ‘n buiging van die hoof sou hulle lewe gered het, maar hulle het verbygeloop, reguit na die houtblok, waar hulle koppe afgekap is. My vader was een van hulle. Daardie onbeweeglike getrouheid aan hulle Here, het my met bewondering vervul. Dit het my begerig gemaak om ook so ’n lewende geloof te hê. Ek het dit in Jesus gevind. Om Hom aan my mense te gaan verkondig, is vir my ‘n baie groter vreugde, as om ‘n goeie betrekking in die staatsdiens te hê.”
Die Christelike godsdiens, sonder persoonlike kennis van die Persoon van die Here Jesus, is ‘n treurige en teleurstellende godsdiens en kan vir enige aardse waarde verruil word. Leer iemand egter die Here Jesus Self ken, word die verhouding met Hom so kosbaar, hy sal alles, selfs sy lewe, prysgee om Jesus se goedkeuring en teenwoordigheid en liefde te behou en dieper te leer ken. “Vader, Ek wil dat waar Ek is, hulle wat U My gegee het, ook saam met My sal wees, sodat hulle my heerlikheid kan aanskou….Ek het u Naam aan hulle bekend gemaak en sal dit bekend maak, sodat die liefde waamee U my liefgehad het, in hulle kan wees en Ek in hulle” (Joh.17:24,26)
“Here, vandag kies ek U en die weg van u Kruis.”
“As iemand agter My aan wil kom, moet hy homself verloën, sy kruis dra en My volg…wat sal dit ‘n mens help as hy die hele wêreld as wins verkry maar sy lewe verloor…” (24-26).
‘n Kranige Sjinese student is na sy graduering, ‘n hoë pos in die staatsdiens aangebied. Hy het dit van die hand gewys en vir ‘n karige salaris ‘n evangelis onder sy mense geword. Biskop Wilson Lewis vra hom na die rede vir sy verbasende keuse. Hy antwoord: “Tydens die Boxer-opstand in Sjina was ek ‘n seun in een van die dorpies. Daar was n tempel vir duiwelaanbidding. Die dorp se Christene is na die tempel geneem en beveel om voor die duiwelafgod te buig, anders word hulle onthoof. Ek het 163 van die dorp se mense by die duiwelafgod sien verbyloop, hulle hoofde omhoog. Net ‘n buiging van die hoof sou hulle lewe gered het, maar hulle het verbygeloop, reguit na die houtblok, waar hulle koppe afgekap is. My vader was een van hulle. Daardie onbeweeglike getrouheid aan hulle Here, het my met bewondering vervul. Dit het my begerig gemaak om ook so ’n lewende geloof te hê. Ek het dit in Jesus gevind. Om Hom aan my mense te gaan verkondig, is vir my ‘n baie groter vreugde, as om ‘n goeie betrekking in die staatsdiens te hê.”
Die Christelike godsdiens, sonder persoonlike kennis van die Persoon van die Here Jesus, is ‘n treurige en teleurstellende godsdiens en kan vir enige aardse waarde verruil word. Leer iemand egter die Here Jesus Self ken, word die verhouding met Hom so kosbaar, hy sal alles, selfs sy lewe, prysgee om Jesus se goedkeuring en teenwoordigheid en liefde te behou en dieper te leer ken. “Vader, Ek wil dat waar Ek is, hulle wat U My gegee het, ook saam met My sal wees, sodat hulle my heerlikheid kan aanskou….Ek het u Naam aan hulle bekend gemaak en sal dit bekend maak, sodat die liefde waamee U my liefgehad het, in hulle kan wees en Ek in hulle” (Joh.17:24,26)
“Here, vandag kies ek U en die weg van u Kruis.”
'n Kettingreaksie
Lees Johannes 4:34-38
“Nou al ontvang die man wat oes, sy loon en samel hy die oes in vir die ewige lewe (v36).”
‘n Siek Sondagskoolonderwyser, mnr. Kimball van Boston VSA, sou binne afsienbare tyd sterf. Hy het sy klaslede een vir een na die Here gelei. Dit was in 1858. Een van hulle was ‘n seun, wat in ‘n skoenwinkel gewerk het, Dwight L. Moody.
D. L. Moody het een van die wêreld se beroemdste evangeliste geword. In 1878 hou hy in Londen dienste. ‘n Predikant wat in sy klein gemeentetjie ‘n moedelose stryd voer, gaan luister na D. L. Moody. ‘n Nuwe vuur van toewyding ontbrand in hom. Dit was die begin van die vrugbare skrywerbediening van dr. F. B. Meyer.
Op uitnodiging preek dr. F. B. Meyer op ‘n Amerikaanse kampus. ‘n Man met die naam van J. Wilbur Chapman, kom tot bekering. Chapman word een van die baanbrekers van die YMCA.
Deur Chapman se belangstelling en aanmoediging, besluit Billy Sunday, ‘n gewilde bofbalspeler, wat ‘n tyd tevore by ‘n opelugdiens tot bekering gekom het en ‘n vurige getuie vir die Here geword het, om evangelis te word. Hy was so ‘n kragtige prediker en het met sy bofbal-”slang” so tot die mánne se harte gespreek, stede se morele lewe het na sy veldtogte verander.
Billy Sunday het in ‘n stad Charlotte ‘n veldtog gehou. Dit het ‘n plaaslike groep sakemanne geïnspireer. Hulle het ‘n opvolgveldtog gehou. Hulle het Mordecai Hamm as hulle veldtogprediker ingebring. Onder Hamm se prediking kom die jongman, Billy Graham, tot bekering. Tot ‘n dekade of twee gelede was Billy Graham een van die invloedrykste evangeliste en godsdiensleiers in die wêreld. Sommige van ons het in 1972 Billy Graham se saamtrek op Ellis Park bygewoon, waar die pawiljoene gevul was met mense wat na die evangelie kom luister het.
Onder al hierdie groot manne se prediking en boeke het baie duisende mense die Here gevind of beter leer volg. Dit het begin met ‘n Sondagskoolonderwyser wat toegewyd en getrou genoeg was, om sy klaslede na die Here te lei.
“Die oes is groot, maar die arbeiders min. Bid dan die Here aan wie die oes behoort, om arbeiders uit te stuur vir sy oes. Gaan nou! (Luk.10:2).” Ons kan nie soos die groot evangeliste na die duisende gaan om te preek nie. Ons verantwoordelikheid is die een of twee, wie se pad ons kruis en teenoor wie ons, vir die Here iets kan sê of doen. Of vir wie ons oor Jesus se redding iets te lees gee.
“Here, ek wil vandag op die uitkyk wees vir iemand aan wie ek u evangelie met woord of daad kan oordra.”
“Nou al ontvang die man wat oes, sy loon en samel hy die oes in vir die ewige lewe (v36).”
‘n Siek Sondagskoolonderwyser, mnr. Kimball van Boston VSA, sou binne afsienbare tyd sterf. Hy het sy klaslede een vir een na die Here gelei. Dit was in 1858. Een van hulle was ‘n seun, wat in ‘n skoenwinkel gewerk het, Dwight L. Moody.
D. L. Moody het een van die wêreld se beroemdste evangeliste geword. In 1878 hou hy in Londen dienste. ‘n Predikant wat in sy klein gemeentetjie ‘n moedelose stryd voer, gaan luister na D. L. Moody. ‘n Nuwe vuur van toewyding ontbrand in hom. Dit was die begin van die vrugbare skrywerbediening van dr. F. B. Meyer.
Op uitnodiging preek dr. F. B. Meyer op ‘n Amerikaanse kampus. ‘n Man met die naam van J. Wilbur Chapman, kom tot bekering. Chapman word een van die baanbrekers van die YMCA.
Deur Chapman se belangstelling en aanmoediging, besluit Billy Sunday, ‘n gewilde bofbalspeler, wat ‘n tyd tevore by ‘n opelugdiens tot bekering gekom het en ‘n vurige getuie vir die Here geword het, om evangelis te word. Hy was so ‘n kragtige prediker en het met sy bofbal-”slang” so tot die mánne se harte gespreek, stede se morele lewe het na sy veldtogte verander.
Billy Sunday het in ‘n stad Charlotte ‘n veldtog gehou. Dit het ‘n plaaslike groep sakemanne geïnspireer. Hulle het ‘n opvolgveldtog gehou. Hulle het Mordecai Hamm as hulle veldtogprediker ingebring. Onder Hamm se prediking kom die jongman, Billy Graham, tot bekering. Tot ‘n dekade of twee gelede was Billy Graham een van die invloedrykste evangeliste en godsdiensleiers in die wêreld. Sommige van ons het in 1972 Billy Graham se saamtrek op Ellis Park bygewoon, waar die pawiljoene gevul was met mense wat na die evangelie kom luister het.
Onder al hierdie groot manne se prediking en boeke het baie duisende mense die Here gevind of beter leer volg. Dit het begin met ‘n Sondagskoolonderwyser wat toegewyd en getrou genoeg was, om sy klaslede na die Here te lei.
“Die oes is groot, maar die arbeiders min. Bid dan die Here aan wie die oes behoort, om arbeiders uit te stuur vir sy oes. Gaan nou! (Luk.10:2).” Ons kan nie soos die groot evangeliste na die duisende gaan om te preek nie. Ons verantwoordelikheid is die een of twee, wie se pad ons kruis en teenoor wie ons, vir die Here iets kan sê of doen. Of vir wie ons oor Jesus se redding iets te lees gee.
“Here, ek wil vandag op die uitkyk wees vir iemand aan wie ek u evangelie met woord of daad kan oordra.”
Die kruis teen die muur
Lees Jesaja 30:15-18
“Tog is die Here gretig om julle genadig te wees en wil Hy Hom oor julle onferm …” (18)
Die sweminstrukteur van ‘n Amerikaanse universiteit kon een nag nie slaap nie. Hy besluit hy gaan swem. Om nie aandag te trek nie, skakel hy nie die ligte aan nie. Hy het die omgewing van die swembad soos sy handpalm geken. Hy klim op die duikplank, strek sy arms na weerskante uit en maak gereed om te duik. Op daardie oomblik kom die maan agter ‘n wolk uit en gooi sy liggaam se skaduwee teen die oorkanste muur. Die skaduwee lyk soos ‘n kruis. Diep getref bly hy net so staan. Hy was nie ‘n belydende Christen nie, maar daar op die duiktoring in die maanlig, in die stilte van die nag, dink hy aan Christus se kruis. Woorde van ‘n lied wat hy in die Sondagskool geleer het, kom in sy gedagte op: “Hy het gesterf, dat ek kon leef …” Vreemd aangedaan, prewel hy die woorde. Hy besluit om af te klim en langs die swembad te gaan sit en die nuwe gedagtes wat so vreemd, skielik by hom opkom te gaan oordink. Hy swaai sy bene oor die kant van die swembad om sy voete in die koel water te laat hang.Sy voete raak nie water nie. Dit is te donker om in die swembad te sien en hy klim stadig met die trappies af, een na die ander, tot op die bodem van die swembad. Hy het nie geweet die swembadopsigter het die water uitgepomp, om die volgende dag skoon water te laat inloop nie. Wat as hy geduik het? Watter onuitspreeklike ingryping van genade wat hom weerhou het om te duik! Diep aangedaan, kniel hy op die koue vloer van die swembad en dank God vir sy groot en onverdiende ontferming. In sy hart wel ‘n verlange op om nader aan hierdie God te kom. Sy geloof neem ‘n verdere stap. Die skaduwee van die kruis het hom van ‘n gewisse dood gered, so red Christus se kruisdood hom van die ewige dood. Alleen, knielende in die donker op die swembad se vloer, maak hy sy hart oop en neem Christus Jesus aan as sy Saligmaker.
“So seker as Ek leef, sê die Here my God, Ek wil nie hê die sondaar moet deur sy sonde sterf nie, Ek wil hê hy moet van sy optrede afsien en lewe. Bekeer julle, bekeer julle …” (Es.33:11).
“Here, vandag dink ek hoe u genade my toevou en my vashou sodat ek nie van U af wegval en vergaan nie.”
“Tog is die Here gretig om julle genadig te wees en wil Hy Hom oor julle onferm …” (18)
Die sweminstrukteur van ‘n Amerikaanse universiteit kon een nag nie slaap nie. Hy besluit hy gaan swem. Om nie aandag te trek nie, skakel hy nie die ligte aan nie. Hy het die omgewing van die swembad soos sy handpalm geken. Hy klim op die duikplank, strek sy arms na weerskante uit en maak gereed om te duik. Op daardie oomblik kom die maan agter ‘n wolk uit en gooi sy liggaam se skaduwee teen die oorkanste muur. Die skaduwee lyk soos ‘n kruis. Diep getref bly hy net so staan. Hy was nie ‘n belydende Christen nie, maar daar op die duiktoring in die maanlig, in die stilte van die nag, dink hy aan Christus se kruis. Woorde van ‘n lied wat hy in die Sondagskool geleer het, kom in sy gedagte op: “Hy het gesterf, dat ek kon leef …” Vreemd aangedaan, prewel hy die woorde. Hy besluit om af te klim en langs die swembad te gaan sit en die nuwe gedagtes wat so vreemd, skielik by hom opkom te gaan oordink. Hy swaai sy bene oor die kant van die swembad om sy voete in die koel water te laat hang.Sy voete raak nie water nie. Dit is te donker om in die swembad te sien en hy klim stadig met die trappies af, een na die ander, tot op die bodem van die swembad. Hy het nie geweet die swembadopsigter het die water uitgepomp, om die volgende dag skoon water te laat inloop nie. Wat as hy geduik het? Watter onuitspreeklike ingryping van genade wat hom weerhou het om te duik! Diep aangedaan, kniel hy op die koue vloer van die swembad en dank God vir sy groot en onverdiende ontferming. In sy hart wel ‘n verlange op om nader aan hierdie God te kom. Sy geloof neem ‘n verdere stap. Die skaduwee van die kruis het hom van ‘n gewisse dood gered, so red Christus se kruisdood hom van die ewige dood. Alleen, knielende in die donker op die swembad se vloer, maak hy sy hart oop en neem Christus Jesus aan as sy Saligmaker.
“So seker as Ek leef, sê die Here my God, Ek wil nie hê die sondaar moet deur sy sonde sterf nie, Ek wil hê hy moet van sy optrede afsien en lewe. Bekeer julle, bekeer julle …” (Es.33:11).
“Here, vandag dink ek hoe u genade my toevou en my vashou sodat ek nie van U af wegval en vergaan nie.”
Brandstof
Lees Handeling 1: 1 – 8
“Maar julle sal krag ontvang wanneer die Heilige Gees oor julle kom, en julle sal My getuies wees…” (8).
Michele Stephens, wat ook Krag vir Vandag lees, stuur vir ons ’n paar goeie wenke vir hierdie tyd van duur petrol, om brandstof te bespaar. Sy het dit by Hardy Charles van Modern Autohaus, Durban, gekry. Brandstof is belangrik. Die duurste, mooiste motor, staan sonder petrol, nutteloos. As Christen, is ek ook kragteloos en nutteloos sonder die geestelike brandstof van die Heilige Gees in my hart. Maar nou eers die goeie wenke, hoe om met ons motorbrandstof verder te kom.
Hardy Charles skryf: “My line of work is in petroleum for about 31 years. Here at the Marian Hill Pipeline, in Durban, we deliver about 4 million litres in a 24-hour period, through pipeline. We have 34-storage tanks here with a total capacity of 16,800,000 litres.” Nou gee hierdie brandstofkenner ‘n paar wenke om ons te help.
Maak jou voertuig vroeg in die oggend, terwyl die temperatuur nog laag is, vol. “The colder the ground the more dense the fuel, when it gets warmer petrol expands, so buying in the afternoon or in the evening …. your litre is not exactly a litre any more.”
Hoe stadiger die petrol ingegooi word, hoe minder petrol verdamp. “If you are pumping fast some of the liquid that goes to your tank becomes vapour.”
Gooi vol terwyl die tenk nog halfvol is. Hoe meer brandstof in die tenk is, hoe minder verdamping vind plaas. Dit is skadelik om met ‘n leë tenk rond te ry. Petrol verdamp vinniger as wat ons kan dink.
Dit is skadelik om brandstof in te gooi terwyl die opvultenkwa besig is om ‘n pomp se stoortenk vol te maak.
Terwyl ek hierdie wenke gelees het, en vir my ‘n paar maatreëls voorgeneem het, het ek aan my geestelike lewe se brandstof gedink.
Vroeg in die dag. Voordat die dagprogram warm en gejaagd word, is dit goed om in die binnekamer met God te verkeer en uit die Here se woord brandstof in die hart te kry. Die Heilige Gees is ons krag om vir die Here te lewe. Eerste saak in die dag: Hy moet beheer in die hart kry en Jesus se koningsreg op ons bevestig.
Moenie in die binnekamer haastig wees nie. “Neem tyd, o verloste, word heilig en rein, bly dig by u Heiland u krag is so klein…
Hou die tenk vol. ’n Leë tenk is skadelik. Ons maak ons groot flaters as ons geestelike krag laag gedaal het. Dit was toe Dawid in sy kamer gelê en ontspan het, i.p.v. saam met Joab en sy leër teen die vyand te veg, dat hy die groot misstap met Batseba, Uria se vrou, begaan het. “Eendag het Dawid na sy middagslapie opgestaan en op die dak van die paleis gaan stap. Van die dak af het hy ’n vrou sien bad” (2 Sam.11: 2, 3).
Die gevaar van die roering van die petrol in die pomp se tenk, terwyl die tenk gevul word. Betrokkenheid by ’n kerk-, geloofs- of Bybeltwis, verswak ‘n mens se eie geestelike lewe.
“Here, vandag soek ek rustig krag by U.”
“Maar julle sal krag ontvang wanneer die Heilige Gees oor julle kom, en julle sal My getuies wees…” (8).
Michele Stephens, wat ook Krag vir Vandag lees, stuur vir ons ’n paar goeie wenke vir hierdie tyd van duur petrol, om brandstof te bespaar. Sy het dit by Hardy Charles van Modern Autohaus, Durban, gekry. Brandstof is belangrik. Die duurste, mooiste motor, staan sonder petrol, nutteloos. As Christen, is ek ook kragteloos en nutteloos sonder die geestelike brandstof van die Heilige Gees in my hart. Maar nou eers die goeie wenke, hoe om met ons motorbrandstof verder te kom.
Hardy Charles skryf: “My line of work is in petroleum for about 31 years. Here at the Marian Hill Pipeline, in Durban, we deliver about 4 million litres in a 24-hour period, through pipeline. We have 34-storage tanks here with a total capacity of 16,800,000 litres.” Nou gee hierdie brandstofkenner ‘n paar wenke om ons te help.
Maak jou voertuig vroeg in die oggend, terwyl die temperatuur nog laag is, vol. “The colder the ground the more dense the fuel, when it gets warmer petrol expands, so buying in the afternoon or in the evening …. your litre is not exactly a litre any more.”
Hoe stadiger die petrol ingegooi word, hoe minder petrol verdamp. “If you are pumping fast some of the liquid that goes to your tank becomes vapour.”
Gooi vol terwyl die tenk nog halfvol is. Hoe meer brandstof in die tenk is, hoe minder verdamping vind plaas. Dit is skadelik om met ‘n leë tenk rond te ry. Petrol verdamp vinniger as wat ons kan dink.
Dit is skadelik om brandstof in te gooi terwyl die opvultenkwa besig is om ‘n pomp se stoortenk vol te maak.
Terwyl ek hierdie wenke gelees het, en vir my ‘n paar maatreëls voorgeneem het, het ek aan my geestelike lewe se brandstof gedink.
Vroeg in die dag. Voordat die dagprogram warm en gejaagd word, is dit goed om in die binnekamer met God te verkeer en uit die Here se woord brandstof in die hart te kry. Die Heilige Gees is ons krag om vir die Here te lewe. Eerste saak in die dag: Hy moet beheer in die hart kry en Jesus se koningsreg op ons bevestig.
Moenie in die binnekamer haastig wees nie. “Neem tyd, o verloste, word heilig en rein, bly dig by u Heiland u krag is so klein…
Hou die tenk vol. ’n Leë tenk is skadelik. Ons maak ons groot flaters as ons geestelike krag laag gedaal het. Dit was toe Dawid in sy kamer gelê en ontspan het, i.p.v. saam met Joab en sy leër teen die vyand te veg, dat hy die groot misstap met Batseba, Uria se vrou, begaan het. “Eendag het Dawid na sy middagslapie opgestaan en op die dak van die paleis gaan stap. Van die dak af het hy ’n vrou sien bad” (2 Sam.11: 2, 3).
Die gevaar van die roering van die petrol in die pomp se tenk, terwyl die tenk gevul word. Betrokkenheid by ’n kerk-, geloofs- of Bybeltwis, verswak ‘n mens se eie geestelike lewe.
“Here, vandag soek ek rustig krag by U.”
Die rekening vereffen
Lees Efesiërs 1: 3 – 14
“Deur die bloed van sy Seun is ons verlos en is ons oortredinge vergewe kragtens die ryke genade van God…(7).
’n Man het aan sy koerant ’n brief geskryf: “Ék het op Sondag geploeg, op Sondag ge-êg en gesaai. Ek het op Sondag watergelei, op Sondag ge-oes en op Sondag my graan weggery. My oes was die beste in die buurt en nog nooit het ek in Oktober so ’n groot oes gehad nie.” Die redakteur van die koerant was nie ’n gelowige nie en hierdie uitdagende en onverskillige man het verwag, die koerant gaan sy brief publiseer en een of ander spottende artikel daarvan maak. Hy het ’n kort briefie van die koerant terug ontvang: “Ontvangs van u brief word erken, maar laat ons asb. toe om u daaraan te herinner, God vereffen nie sy rekeninge in Oktober nie.”
Dit is ook die waarskuwing in die Woord van God: “Omdat die verkeerde daad nie meteens getraf word nie, hou mense eenvoudig aan om verkeerd te doen” (Pr.8:11). As alle sonde onmiddellik gestraf sou word, sou ons baie versigtig met ons lewenswandel en woorde gewees het. Maar nou doen mense die gruwelikste dinge en niks gebeur nie. Of liewer: niks gebeur dadelik met hulle nie. Die Bybel waarsku, die rekening loop op en gaan later vereffen word. Ons kan met ons lewensgedrag wees soos iemand wat op skuld koop, en op skuld koop, en op skuld koop, en niks gebeur nie. Maar op ’n dag kom die opgeloopte rekening. Dit is verstandig om betyds die groot opgeloopte rekening van sondeskuld in herinnering te bring en hulp te soek by die Een wat die rekening vir ons betaal het. Jesus het die sonderekening ten volle, en ten duurste, betaal, maar ons moet sy skuldoffer vir ons aanvaar.
Iemand het geskryf: Hoe belangeloos is die onbekeerde mens oor die ewigheid. Vertel hom hy is siek. Hy sal hom dokter toe haas. Vertel hom sy regte word bedreig. Hy sal hom na die prokureur toe haas. Maar wys hom op die gevaar waarin sy siel verkeer. Hy steur hom min daaraan. Hy sal versuim en sal aan hou versuim totdat hy vir ewig verlore is. En dit is `n aaklige lot.
’n Ander geskriffie sê: Die droewigste pad na die verdoemenis, is die een wat voor die preekstoel langs, teen die Bybel verby, tussen uitnodigings en waarskuwings deur, loop. Dit is juis die pad waarlangs die meeste mense verlore gaan. Hulle hoor. Hulle weet. Maar hulle wil nie gered word nie!
“Here, vandag luister ek na u waarskuwing.”
“Deur die bloed van sy Seun is ons verlos en is ons oortredinge vergewe kragtens die ryke genade van God…(7).
’n Man het aan sy koerant ’n brief geskryf: “Ék het op Sondag geploeg, op Sondag ge-êg en gesaai. Ek het op Sondag watergelei, op Sondag ge-oes en op Sondag my graan weggery. My oes was die beste in die buurt en nog nooit het ek in Oktober so ’n groot oes gehad nie.” Die redakteur van die koerant was nie ’n gelowige nie en hierdie uitdagende en onverskillige man het verwag, die koerant gaan sy brief publiseer en een of ander spottende artikel daarvan maak. Hy het ’n kort briefie van die koerant terug ontvang: “Ontvangs van u brief word erken, maar laat ons asb. toe om u daaraan te herinner, God vereffen nie sy rekeninge in Oktober nie.”
Dit is ook die waarskuwing in die Woord van God: “Omdat die verkeerde daad nie meteens getraf word nie, hou mense eenvoudig aan om verkeerd te doen” (Pr.8:11). As alle sonde onmiddellik gestraf sou word, sou ons baie versigtig met ons lewenswandel en woorde gewees het. Maar nou doen mense die gruwelikste dinge en niks gebeur nie. Of liewer: niks gebeur dadelik met hulle nie. Die Bybel waarsku, die rekening loop op en gaan later vereffen word. Ons kan met ons lewensgedrag wees soos iemand wat op skuld koop, en op skuld koop, en op skuld koop, en niks gebeur nie. Maar op ’n dag kom die opgeloopte rekening. Dit is verstandig om betyds die groot opgeloopte rekening van sondeskuld in herinnering te bring en hulp te soek by die Een wat die rekening vir ons betaal het. Jesus het die sonderekening ten volle, en ten duurste, betaal, maar ons moet sy skuldoffer vir ons aanvaar.
Iemand het geskryf: Hoe belangeloos is die onbekeerde mens oor die ewigheid. Vertel hom hy is siek. Hy sal hom dokter toe haas. Vertel hom sy regte word bedreig. Hy sal hom na die prokureur toe haas. Maar wys hom op die gevaar waarin sy siel verkeer. Hy steur hom min daaraan. Hy sal versuim en sal aan hou versuim totdat hy vir ewig verlore is. En dit is `n aaklige lot.
’n Ander geskriffie sê: Die droewigste pad na die verdoemenis, is die een wat voor die preekstoel langs, teen die Bybel verby, tussen uitnodigings en waarskuwings deur, loop. Dit is juis die pad waarlangs die meeste mense verlore gaan. Hulle hoor. Hulle weet. Maar hulle wil nie gered word nie!
“Here, vandag luister ek na u waarskuwing.”
'n Misrekende vertaling
Lees Handelinge 2:32-36
“… God het hierdie Jesus, wat julle gekruisig het, Here en Christus gemaak” (36).
Bruce Moore vermeld ‘n interessante feit, oor die vertaling van die Bybel in die Coloradotaal van Ecuador. ‘n Regte woord om “Here” te vertaal, kon nie gevind word nie. Die mense het geen begrip van ‘n sterk leiersfiguur gehad nie. Die woord “sênor” het bloot “meneer” beteken. ‘n Woord wat moontlik die begrip “Here” kon oordra, was die woord “Miya”. Dit het op iemand gewys aan wie gehoorsaamheid en toewyding verskuldig was. Toe hulle die woord op die mense begin uittoets, vind hulle, as die woord verbind word met Christus, dit by die meeste nie byval vind nie. “Miya Jesu Christos”, vir “Here Jesus Christus” was nie aanvaarbaar nie. Die vertalers het ‘n verklaring vir hierdie houding van die mense gevind. Onder invloed van die vroeëre Roomse Kerk, was Jesus vir die Colorados geen “Miya”, iemand wat gesag afdwing, nie. Hy was ‘n magtelose man wat aan ‘n kruis vasgenael is en wat bejammer moes word. Die woord “Miya” is verwerp, nié omdat dit nie “Here” uitdruk nie, maar omdat dit nié by Jesus sou pas nie. Hy was nie ’n Miya nie!
Die naam “Here Jesus” is alom bekend en ons noem Hom ook so. Verstaan ons die woord “Here”? Is Hy vir óns Iemand wat toewyding, eer en gehoorsaamheid verdien? Nasaret se mense het Hom gering geag. “Wie is Hy sodanig?” het hulle gevra. Solank Jesus nog nie vir ‘n mens “Here” geword het nie, is dit swaar om Hom te volg en Hom te gehoorsaam en Hom te dien. “Niemand kan sê: ‘Jesus is die Here nie’, behalwe deur die Heilige Gees” (1 Kor.12:3). Eers na ‘n mens deur die Heilige Gees weergebore is, word Jesus vir ‘n mens ”Here”. Dan verheerlik die Heilige Gees Jesus in ‘n mens se hart as “Here”. Uit die Woord, ons Bybel, leer die Heilige Gees ons om Jesus steeds duideliker te sien en beter te leer ken. “Julle moet ons Here en Redder, Jesus Christus, al beter leer ken en sy genade nog meer ondervind” (2 Pet.3:18 LEW.BYBEL.). Namate ons die Persoon van die Here Jesus leer ken, soos die Heilige Gees ons dit uit die Woord leer, verdiep ons agting vir die Here Jesus en word Hy vir ons Here en God. Daarmee verdiep ons toewyding aan Hom. Wanneer ek tussen Hom, my Here, en ‘n wêreldse aanspraakmaker op my lojaliteit moet kies, wat sê die uitslag van die toets vir my? Wie het gewen?
“Here vandag is U in my hart my Here en my God.”
“… God het hierdie Jesus, wat julle gekruisig het, Here en Christus gemaak” (36).
Bruce Moore vermeld ‘n interessante feit, oor die vertaling van die Bybel in die Coloradotaal van Ecuador. ‘n Regte woord om “Here” te vertaal, kon nie gevind word nie. Die mense het geen begrip van ‘n sterk leiersfiguur gehad nie. Die woord “sênor” het bloot “meneer” beteken. ‘n Woord wat moontlik die begrip “Here” kon oordra, was die woord “Miya”. Dit het op iemand gewys aan wie gehoorsaamheid en toewyding verskuldig was. Toe hulle die woord op die mense begin uittoets, vind hulle, as die woord verbind word met Christus, dit by die meeste nie byval vind nie. “Miya Jesu Christos”, vir “Here Jesus Christus” was nie aanvaarbaar nie. Die vertalers het ‘n verklaring vir hierdie houding van die mense gevind. Onder invloed van die vroeëre Roomse Kerk, was Jesus vir die Colorados geen “Miya”, iemand wat gesag afdwing, nie. Hy was ‘n magtelose man wat aan ‘n kruis vasgenael is en wat bejammer moes word. Die woord “Miya” is verwerp, nié omdat dit nie “Here” uitdruk nie, maar omdat dit nié by Jesus sou pas nie. Hy was nie ’n Miya nie!
Die naam “Here Jesus” is alom bekend en ons noem Hom ook so. Verstaan ons die woord “Here”? Is Hy vir óns Iemand wat toewyding, eer en gehoorsaamheid verdien? Nasaret se mense het Hom gering geag. “Wie is Hy sodanig?” het hulle gevra. Solank Jesus nog nie vir ‘n mens “Here” geword het nie, is dit swaar om Hom te volg en Hom te gehoorsaam en Hom te dien. “Niemand kan sê: ‘Jesus is die Here nie’, behalwe deur die Heilige Gees” (1 Kor.12:3). Eers na ‘n mens deur die Heilige Gees weergebore is, word Jesus vir ‘n mens ”Here”. Dan verheerlik die Heilige Gees Jesus in ‘n mens se hart as “Here”. Uit die Woord, ons Bybel, leer die Heilige Gees ons om Jesus steeds duideliker te sien en beter te leer ken. “Julle moet ons Here en Redder, Jesus Christus, al beter leer ken en sy genade nog meer ondervind” (2 Pet.3:18 LEW.BYBEL.). Namate ons die Persoon van die Here Jesus leer ken, soos die Heilige Gees ons dit uit die Woord leer, verdiep ons agting vir die Here Jesus en word Hy vir ons Here en God. Daarmee verdiep ons toewyding aan Hom. Wanneer ek tussen Hom, my Here, en ‘n wêreldse aanspraakmaker op my lojaliteit moet kies, wat sê die uitslag van die toets vir my? Wie het gewen?
“Here vandag is U in my hart my Here en my God.”
Betyds
Lees Matteus 15: 21 – 28 – OU VERTALING
“…Jesus…sê vir haar: ‘o Vrou, groot is jou geloof; laat dit vir jou wees soos jy wil hê’” (28).
Prins Edward van Wallis, die Swart Prins genoem, omdat sy ridderharnas swart was, was in 1346 by die slag van Crecy die aanvoerder van die voorhoede van die Engelse leër. Sy vader, Koning Edward III van Engeland, het met die res van die leër, van ’n heuwel af, die geveg dopgehou. Prins Edward was skaars 16 jaar oud. In die midde van die hewige geveg, stuur die jong prins `n boodskapper na sy vader toe, om vir versterking te vra. Die koning talm om die versterking te stuur. Die prins stuur haastig ’n tweede boodskapper, om aan te dring op hulp. Saam met hierdie boodskapper, stuur die koning vir sy seun ’n boodskap terug. “Gaan sê vir my seun, ek is nie so ’n onervare aanvoerder, om nie te weet wanneer ondersteuning vir hom nodig is nie. Ek is ook nie so ’n onverskillige vader om dit dan nie te stuur nie.” Prins Edward het uit die geveg gekom, ’n sterker man en ’n beter aanvoerder, omdat die koning hom geleentheid gegee het om in die gevegsposisie te groei.
Die groot Engelse prediker, C. H. Spurgeon, het twaalf preke, oor die verhaal van die Kananése vrou in Matteus 15, gehad. Dit was ’n leersame en bemoedigende gebeurtenis, waarby Jesus met groot aandag betrokke was. Wat Koning Edward III met sy seun, Prins Edward, gedoen het, het Jesus met die vrou gedoen. Vir die eerste keer besoek Hy die streke van Tirus en Sidon. Voorheen het Hy net onder die Jode in Galillea en Judea gewerk. Die vrou hoor Jesus het in die Kananitiese streek aangekom. Vinnig kom sy na Hom toe en roep: “Wees my barmhartig, Here, Seun van Dawid! My dogter is erg van die duiwel besete” (22). Jesus weet haar geloof het groter wysheid en groter krag nodig. Hy sê vir sy dissipels, sodat sy dit kan hoor: ”Ek is net gestuur na die verlore skape van die huis van Israel” (24). Sy val voor Hom neer: “Here, help my” (25). Drie kosbare woorde om vir Jesus te sê. Weer kry sy ’n ontmoedigende antwoord: “Dit is nie mooi om die kinders se brood vir die hondjies te gooi nie” (26). Haar antwoord straal toe die geloof en nederigheid uit wat Jesus in die hart soek: “Ja, Here, maar die hondjies eet darem van die krummels wat van die tafel van hulle base afval” (27). Jesus se antwoord in vers 28 spreek van sy tevredeheid met die houding waartoe sy nou gekom het. “o Vrou, groot is jou geloof; laat dit vir jou wees soos jy wil hê.” Haar geloof en houding het die wasdom bereik wat Jesus bedoel het. En na Hy haar gehelp het, het Hy direk terug gegaan na die land van die Jode toe. Jesus het dus net vir háár ontwil na daardie streek toe gekom.
As ons gebed nie dadelik verhoor en ons nood nie dadelik opgelos word nie, laat ons aanhou bid, aanhou luister. Die Heilige Gees bewerk in die wagtende, volhardende hart, wat God in ons hart wil bereik.
“Here, vandag bid ek volhardend.”
“…Jesus…sê vir haar: ‘o Vrou, groot is jou geloof; laat dit vir jou wees soos jy wil hê’” (28).
Prins Edward van Wallis, die Swart Prins genoem, omdat sy ridderharnas swart was, was in 1346 by die slag van Crecy die aanvoerder van die voorhoede van die Engelse leër. Sy vader, Koning Edward III van Engeland, het met die res van die leër, van ’n heuwel af, die geveg dopgehou. Prins Edward was skaars 16 jaar oud. In die midde van die hewige geveg, stuur die jong prins `n boodskapper na sy vader toe, om vir versterking te vra. Die koning talm om die versterking te stuur. Die prins stuur haastig ’n tweede boodskapper, om aan te dring op hulp. Saam met hierdie boodskapper, stuur die koning vir sy seun ’n boodskap terug. “Gaan sê vir my seun, ek is nie so ’n onervare aanvoerder, om nie te weet wanneer ondersteuning vir hom nodig is nie. Ek is ook nie so ’n onverskillige vader om dit dan nie te stuur nie.” Prins Edward het uit die geveg gekom, ’n sterker man en ’n beter aanvoerder, omdat die koning hom geleentheid gegee het om in die gevegsposisie te groei.
Die groot Engelse prediker, C. H. Spurgeon, het twaalf preke, oor die verhaal van die Kananése vrou in Matteus 15, gehad. Dit was ’n leersame en bemoedigende gebeurtenis, waarby Jesus met groot aandag betrokke was. Wat Koning Edward III met sy seun, Prins Edward, gedoen het, het Jesus met die vrou gedoen. Vir die eerste keer besoek Hy die streke van Tirus en Sidon. Voorheen het Hy net onder die Jode in Galillea en Judea gewerk. Die vrou hoor Jesus het in die Kananitiese streek aangekom. Vinnig kom sy na Hom toe en roep: “Wees my barmhartig, Here, Seun van Dawid! My dogter is erg van die duiwel besete” (22). Jesus weet haar geloof het groter wysheid en groter krag nodig. Hy sê vir sy dissipels, sodat sy dit kan hoor: ”Ek is net gestuur na die verlore skape van die huis van Israel” (24). Sy val voor Hom neer: “Here, help my” (25). Drie kosbare woorde om vir Jesus te sê. Weer kry sy ’n ontmoedigende antwoord: “Dit is nie mooi om die kinders se brood vir die hondjies te gooi nie” (26). Haar antwoord straal toe die geloof en nederigheid uit wat Jesus in die hart soek: “Ja, Here, maar die hondjies eet darem van die krummels wat van die tafel van hulle base afval” (27). Jesus se antwoord in vers 28 spreek van sy tevredeheid met die houding waartoe sy nou gekom het. “o Vrou, groot is jou geloof; laat dit vir jou wees soos jy wil hê.” Haar geloof en houding het die wasdom bereik wat Jesus bedoel het. En na Hy haar gehelp het, het Hy direk terug gegaan na die land van die Jode toe. Jesus het dus net vir háár ontwil na daardie streek toe gekom.
As ons gebed nie dadelik verhoor en ons nood nie dadelik opgelos word nie, laat ons aanhou bid, aanhou luister. Die Heilige Gees bewerk in die wagtende, volhardende hart, wat God in ons hart wil bereik.
“Here, vandag bid ek volhardend.”
Waar kyk ons
Lees Hebreërs 12: 1 – 4
“…laat ons die wedloop wat vir ons voorlê, met volharding hardloop, die oog gevestig op Jesus…” (1,2)
Roger Banister was die eerste man wat die myl in vier minute gehardloop het. Drie maande later verbeter John Landy sy rekord met 1,4 sekondes. ’n Wedloop tussen hierdie twee groot atlete is gereël. Toe hulle die pylvak binnegaan is Landy voor. Banister is kort op sy hake. Naby die wenstreep, kyk Landy om, om te sien hoever Banister nog agter hom is. Banister het gewen. Aan ’n verslaggewer van The Times sê Landy: “As ek nie agtertoe gekyk het nie sou ek gewen het.”
Die Bybel noem die geestelike lewe ’n wedloop. Die oë se fokus is belangrik. Agtertoe kyk, wegkyk van Jesus af, is gevaarlike momente. In die eerste martelaar, Stefanus, se laaste wedloop het hy reg gekyk – vorentoe – na Jesus toe – “…Stefanus, vol van die Heilige Gees, het opgekyk na die hemel en die heerlikheid van God gesien en Jesus wat aan die regterhand van God staan” (Hand.7:55).
”Here, vandag hou ek my oë op U.”
“…laat ons die wedloop wat vir ons voorlê, met volharding hardloop, die oog gevestig op Jesus…” (1,2)
Roger Banister was die eerste man wat die myl in vier minute gehardloop het. Drie maande later verbeter John Landy sy rekord met 1,4 sekondes. ’n Wedloop tussen hierdie twee groot atlete is gereël. Toe hulle die pylvak binnegaan is Landy voor. Banister is kort op sy hake. Naby die wenstreep, kyk Landy om, om te sien hoever Banister nog agter hom is. Banister het gewen. Aan ’n verslaggewer van The Times sê Landy: “As ek nie agtertoe gekyk het nie sou ek gewen het.”
Die Bybel noem die geestelike lewe ’n wedloop. Die oë se fokus is belangrik. Agtertoe kyk, wegkyk van Jesus af, is gevaarlike momente. In die eerste martelaar, Stefanus, se laaste wedloop het hy reg gekyk – vorentoe – na Jesus toe – “…Stefanus, vol van die Heilige Gees, het opgekyk na die hemel en die heerlikheid van God gesien en Jesus wat aan die regterhand van God staan” (Hand.7:55).
”Here, vandag hou ek my oë op U.”
'n Lig in die donker
Lees Filippense 2:12-18 Lewende Bybel
“Julle moet tussen hulle lewe soos ’n lig wat in die donker skyn want julle dra die boodskap wat aan ’n mens die lewe kan gee”(15,16).
Dit was vir ’n jong meisie moeilik om in haar werksomgewing vir Christus ’n getuie te wees. Sy het gevoel sy faal as Christen. Sy het oorweeg om van werk te verander. Sy het haar leraar se raad gaan vra. “Waar plaas ’n mens ’n lig?” vra hy haar. Sy verstaan sy vraag dadelik: “Waar dit donker is.” “Dis reg. Daarom het die Here jou daar geplaas. Moenie iets besonders probeer doen nie. Hou jou verhouding met die Here reg en sy lig in jou sal in jou gewone doen en late uitskyn na ander toe.” Hoe donkerder ’n plek is, hoe makliker word ’n lig, selfs ’n dowwe liggie, gesien.
Net so min as wat ’n gloeilamp kan brand as dit nie met krag verbind is nie, of ’n lamppit kan brand as dit nie in olie lê nie, net so min kan ons vir die Here soos ’n lig skyn as Hy nie deur die Heilige Gees self in ons is nie. “…’n lamppit wat dof brand, sal hy nie uitdoof nie” (Jes.42:3). Hierdie innerlike krag om vir die Here soos ligte te skyn, word in Filippense se 2de hoofstuk aan ons beloof: “…dit is God wat in julle werk om te wil sowel as om te werk na sy welbehae…sodat julle onberispelik en opreg kan wees …te midde van ’n krom en verdraaide geslag onder wie julle skyn soos ligte in die wêreld…” (13,15 Ou Vertaling).
“Here, vandag soek ek u krag in my, sodat ek vir U soos ’n lig kan skyn.”
“Julle moet tussen hulle lewe soos ’n lig wat in die donker skyn want julle dra die boodskap wat aan ’n mens die lewe kan gee”(15,16).
Dit was vir ’n jong meisie moeilik om in haar werksomgewing vir Christus ’n getuie te wees. Sy het gevoel sy faal as Christen. Sy het oorweeg om van werk te verander. Sy het haar leraar se raad gaan vra. “Waar plaas ’n mens ’n lig?” vra hy haar. Sy verstaan sy vraag dadelik: “Waar dit donker is.” “Dis reg. Daarom het die Here jou daar geplaas. Moenie iets besonders probeer doen nie. Hou jou verhouding met die Here reg en sy lig in jou sal in jou gewone doen en late uitskyn na ander toe.” Hoe donkerder ’n plek is, hoe makliker word ’n lig, selfs ’n dowwe liggie, gesien.
Net so min as wat ’n gloeilamp kan brand as dit nie met krag verbind is nie, of ’n lamppit kan brand as dit nie in olie lê nie, net so min kan ons vir die Here soos ’n lig skyn as Hy nie deur die Heilige Gees self in ons is nie. “…’n lamppit wat dof brand, sal hy nie uitdoof nie” (Jes.42:3). Hierdie innerlike krag om vir die Here soos ligte te skyn, word in Filippense se 2de hoofstuk aan ons beloof: “…dit is God wat in julle werk om te wil sowel as om te werk na sy welbehae…sodat julle onberispelik en opreg kan wees …te midde van ’n krom en verdraaide geslag onder wie julle skyn soos ligte in die wêreld…” (13,15 Ou Vertaling).
“Here, vandag soek ek u krag in my, sodat ek vir U soos ’n lig kan skyn.”
'n Skoon hand
Lees Jesaja 1:12-18
“’Kom nou en laat ons die saak uitmaak,’ sê die Here: ‘al was julle sondes soos skarlaken, dit sal word soos sneeu…’” (18).
’n Fabel word vertel van ’n Indiese koning wat ’n dief die doodstraf opgelê het. Die dief het die tronkbewaarder geroep en vir hom gesê, hy het ’n groot geheim wat hy aan die koning wil oordra. Die koning is ingelig en hy het die oortreder na hom toe laat bring. Die man het onder groot geheimhouding vir die koning vertel, hy het ‘n saadjie wat bome laat groei wat goue vrugte dra. Deur gierigheid gedring, besluit die koning om ‘n maklike eksperiment te doen. Hy laat sy eerste minister, die burgemeester en sy priester kom. Hulle neem die man na ’n beskutte stuk grond toe en sê hy moet sy saadjie plant. Die dief roep ’n paar towerspreuke uit, haal ’n krummeltjie goud uit sy sak en sê: “Plant hierdie saadjie en ’n boom wat goue vrugte dra sal groei.” “Nou maar, plant dit dan,” sê die koning ongeduldig. “Net ’n hand onbevlek van enige oneerlikheid mag dit plant, anders word die towerkrag gebreek,” sê die man. “Diefstal het my hand vuil gemaak. Plant u Majesteit dit.” Hy gee die stukkie goud vir die koning aan. Die koning hou die korreltjie goud onseker vas, toe sê hy: “As seun het ek uit my pa se laai geld geneem. Ek kan nie sê my hande is skoon nie. Ek dra dit oor aan my Eerste Minister.” Die Eerste Minister staan verleë met die stukkie goud in sy hand. “Ek vorder belastings in. Miskien het ek al ietsie vir myself geneem. Ek gee dit liewer vir die burgemeester.” “Nee!” skreeu die burgemeester en hou sy hande agter sy rug. “Onthou ek moet pensioene en salarisse uitbetaal en daar is baie versoekings. Gee dit liewer vir die priester.” Die priester hou sy hande toe en draai weg. “Onthou ek ontvang offergawes en belydenisgelde. Moontlik het ek al ietsie onwetend vir myself geneem.” Na ’n rukkie van stilte sê die veroordeelde dief: “U Majesteit, ek dink dit sal vir die gemeenskap beter wees as ons alvyf gehang word, want lyk my nie een van ons is regtig eerlik nie.” Verleë oor die ontmaskering van sy koninklike hof, maar tog ingenome met die dief se slim streek, gee die koning hom sy kwytskelding.
Dit is hoe die Here Jesus die Fariseërs se geveinsdheid ontmasker het toe hulle die vrou, wat op ’n daad van owerspel betrap is, na Hom toe gebring het om haar te veroordeel. “Laat die een van julle wat ’n skoon gewete het (‘sonder sonde is’ – Ou Vertaling), eerste ’n klip op haar gooi” (Joh.8:7). Net Jesus was sonder sonde. Só ’n verlosser het ons nodig! “Christus was sonder sonde, maar God het Hom in ons plek as sondaar behandel sodat ons deur ons eenheid met Christus, deur God vrygespreek kan wees”(2 Kor.5:21). Ons het sonde gedoen en die eis vir ingang in die hemel is sondeloosheid: “Niks onreins en…vals…sal ooit daarin kom nie,” (Openb.21:27). Hierdie hoë eis is nie ’n sondeloosheid, van iemand wat nooit sonde gedoen het nie, maar van iemand wie se sonde vergewe is. “…hoeveel te meer sal die bloed van Christus, wat Homself deur die ewige Gees aan God sonder smet geoffer het, julle gewete reinig…”(Heb.9:14 Ou Vertaling.).
“Here, vandag vlug ek met my sondeskuld na U toe.”
“’Kom nou en laat ons die saak uitmaak,’ sê die Here: ‘al was julle sondes soos skarlaken, dit sal word soos sneeu…’” (18).
’n Fabel word vertel van ’n Indiese koning wat ’n dief die doodstraf opgelê het. Die dief het die tronkbewaarder geroep en vir hom gesê, hy het ’n groot geheim wat hy aan die koning wil oordra. Die koning is ingelig en hy het die oortreder na hom toe laat bring. Die man het onder groot geheimhouding vir die koning vertel, hy het ‘n saadjie wat bome laat groei wat goue vrugte dra. Deur gierigheid gedring, besluit die koning om ‘n maklike eksperiment te doen. Hy laat sy eerste minister, die burgemeester en sy priester kom. Hulle neem die man na ’n beskutte stuk grond toe en sê hy moet sy saadjie plant. Die dief roep ’n paar towerspreuke uit, haal ’n krummeltjie goud uit sy sak en sê: “Plant hierdie saadjie en ’n boom wat goue vrugte dra sal groei.” “Nou maar, plant dit dan,” sê die koning ongeduldig. “Net ’n hand onbevlek van enige oneerlikheid mag dit plant, anders word die towerkrag gebreek,” sê die man. “Diefstal het my hand vuil gemaak. Plant u Majesteit dit.” Hy gee die stukkie goud vir die koning aan. Die koning hou die korreltjie goud onseker vas, toe sê hy: “As seun het ek uit my pa se laai geld geneem. Ek kan nie sê my hande is skoon nie. Ek dra dit oor aan my Eerste Minister.” Die Eerste Minister staan verleë met die stukkie goud in sy hand. “Ek vorder belastings in. Miskien het ek al ietsie vir myself geneem. Ek gee dit liewer vir die burgemeester.” “Nee!” skreeu die burgemeester en hou sy hande agter sy rug. “Onthou ek moet pensioene en salarisse uitbetaal en daar is baie versoekings. Gee dit liewer vir die priester.” Die priester hou sy hande toe en draai weg. “Onthou ek ontvang offergawes en belydenisgelde. Moontlik het ek al ietsie onwetend vir myself geneem.” Na ’n rukkie van stilte sê die veroordeelde dief: “U Majesteit, ek dink dit sal vir die gemeenskap beter wees as ons alvyf gehang word, want lyk my nie een van ons is regtig eerlik nie.” Verleë oor die ontmaskering van sy koninklike hof, maar tog ingenome met die dief se slim streek, gee die koning hom sy kwytskelding.
Dit is hoe die Here Jesus die Fariseërs se geveinsdheid ontmasker het toe hulle die vrou, wat op ’n daad van owerspel betrap is, na Hom toe gebring het om haar te veroordeel. “Laat die een van julle wat ’n skoon gewete het (‘sonder sonde is’ – Ou Vertaling), eerste ’n klip op haar gooi” (Joh.8:7). Net Jesus was sonder sonde. Só ’n verlosser het ons nodig! “Christus was sonder sonde, maar God het Hom in ons plek as sondaar behandel sodat ons deur ons eenheid met Christus, deur God vrygespreek kan wees”(2 Kor.5:21). Ons het sonde gedoen en die eis vir ingang in die hemel is sondeloosheid: “Niks onreins en…vals…sal ooit daarin kom nie,” (Openb.21:27). Hierdie hoë eis is nie ’n sondeloosheid, van iemand wat nooit sonde gedoen het nie, maar van iemand wie se sonde vergewe is. “…hoeveel te meer sal die bloed van Christus, wat Homself deur die ewige Gees aan God sonder smet geoffer het, julle gewete reinig…”(Heb.9:14 Ou Vertaling.).
“Here, vandag vlug ek met my sondeskuld na U toe.”
God werk in ons harte
Lees 2 Petrus 1: 1 – 11
“Immers , sy goddelike krag het ons alles geskenk wat tot die lewe en godsvrug dien… (3).
In `n interrnetstorie vertel Pastor Bill van `n jong dominee wat saam met ’n ouer kollega in die blomtuin stap. Hy gebruik die geleentheid om vir die ouer man te vertel hoe onseker hy voel oor sy roeping en sy eie geestelike lewe. Die ouer man gaan na ’n roosboom toe wat besig is om te blom. Hy neem ’n pragtige roosknop, gee dit vir die jonger man en sê, “Vou die blaartjies oop soos dit eendag moet wees.” Die jonger man verstaan nie wat dit te doen het met sy vraag oor sy verhouding met God nie, maar hy doen wat die ou dominee van hom vra. Die eerste lagie vou hy redelik mooi oop, maar toe begin die roosblaartjies onder sy vingers skeur. Die ou dominee sien die jonger een se verleentheid. Hy begin die woorde van ’n gediggie opsê (ek kan dit net in Engels gee):
It is only a tiny rosebud, a flower of God’s design
But I cannot unfold the petals, with these clumsy hands of mine.
The secret of unfolding flowers, is not known to such as I,
GOD opens this flower so easily, but in my hands they die.
If I cannot unfold a rosebud, this flower of God’s design,
Then how can I have the wisdom, to unfold this life of mine?
So I’ll trust in God for leading, each moment of my day,
I will look to God for guidance, in each step along the way.
The path that lies before me, only my Lord and Saviour knows,
I’ll trust God to unfold the moments, just as He unfolds the rose
Die jong dominee het die les geleer wat elke kind van God moet leer: Vertrou God om sy plan en sy werke te laat oopvou in jou lewe. Uit eie vermoë kry mens nie reg om se wil te vermag nie.
As ons iets van rose weet, weet ons ook, die roosknop kan net daar wees en volgens God se natuurkrag reageer, as dit die regte voeding, snoeiïng en besproeiïng kry. Sonder die lees van God se Woord en sonder ons gebedsomgang met God, ly ons te korte, wat die oopvou van ons roosknop van toewyding, vertraag of verhinder.
“Here, vandag laat ek my lewe in u hande rus.”
“Immers , sy goddelike krag het ons alles geskenk wat tot die lewe en godsvrug dien… (3).
In `n interrnetstorie vertel Pastor Bill van `n jong dominee wat saam met ’n ouer kollega in die blomtuin stap. Hy gebruik die geleentheid om vir die ouer man te vertel hoe onseker hy voel oor sy roeping en sy eie geestelike lewe. Die ouer man gaan na ’n roosboom toe wat besig is om te blom. Hy neem ’n pragtige roosknop, gee dit vir die jonger man en sê, “Vou die blaartjies oop soos dit eendag moet wees.” Die jonger man verstaan nie wat dit te doen het met sy vraag oor sy verhouding met God nie, maar hy doen wat die ou dominee van hom vra. Die eerste lagie vou hy redelik mooi oop, maar toe begin die roosblaartjies onder sy vingers skeur. Die ou dominee sien die jonger een se verleentheid. Hy begin die woorde van ’n gediggie opsê (ek kan dit net in Engels gee):
It is only a tiny rosebud, a flower of God’s design
But I cannot unfold the petals, with these clumsy hands of mine.
The secret of unfolding flowers, is not known to such as I,
GOD opens this flower so easily, but in my hands they die.
If I cannot unfold a rosebud, this flower of God’s design,
Then how can I have the wisdom, to unfold this life of mine?
So I’ll trust in God for leading, each moment of my day,
I will look to God for guidance, in each step along the way.
The path that lies before me, only my Lord and Saviour knows,
I’ll trust God to unfold the moments, just as He unfolds the rose
Die jong dominee het die les geleer wat elke kind van God moet leer: Vertrou God om sy plan en sy werke te laat oopvou in jou lewe. Uit eie vermoë kry mens nie reg om se wil te vermag nie.
As ons iets van rose weet, weet ons ook, die roosknop kan net daar wees en volgens God se natuurkrag reageer, as dit die regte voeding, snoeiïng en besproeiïng kry. Sonder die lees van God se Woord en sonder ons gebedsomgang met God, ly ons te korte, wat die oopvou van ons roosknop van toewyding, vertraag of verhinder.
“Here, vandag laat ek my lewe in u hande rus.”
Dors na die Woord
Lees Psalm 1
“Dit gaan goed met die mens …wat in die woord van die Here sy vreugde vind, dit dag en nag oordink” (2)
`n Man van Kansas City het albei sy hande in `n mynontploffing verloor. Sy gesig is geskend en hy kon nie meer sy oë gebruik nie. Hy was `n jong Christen toe die ongeluk gebeur het. Die beproewing het sy geloofslewe verdiep. Sy grootste hartseer was, hy kon die woord van God nie meer lees nie. Hy het nie oë gehad wat die Bybel kon lees nie, hy het nie hande gehad waarmee hy Brailleskrif kon lees nie. En in sy groot beproewing het hy groot behoefte gehad, aan die vertroosting van die Here se woord. Die nuwe lewe in sy bekeerde hart het gedors na die woord van God. Toe hoor hy van `n vrou in Engeland wat ook haar hande en oë verloor het, maar geleer het om met haar lippe Brailleskrif te lees. Sy vriende het dadelik op sy aandrang vir hom `n Brailleskrifbybel gekry. Iemand het gekom om hom die skrif te leer lees. Tot sy bittere teleurstelling moes hy egter vind, die ontploffing het sy gesigsenuwees so beskadig, hy het nie genoeg gevoel in sy lippe om die Brailletekens te onderskei nie. Terwyl hy so met sy mond wanhopig teen die bladsy gedruk lê, raak sy tong aan die bladsy. Hy kon een van die opgehewe lettertekens duidelik voel. Opgewonde het hy met sy Braillelesse begin en die skrif vinnig met sy tong leer lees. In sy verminking was die Bybel vir hom so tot troos en so gretig was hy, om in die eensaamheid van sy blindheid en gebreklike lewe God se woord te ken, hy het die Bybel vier keer met sy tong deurgelees.
Weens ons sondige aard, wat so maklik wegdraai van God af, moet ons die Bybel met dissipline lees. Deur die lees van die Woord werk die Heilige Gees in ons hart ons behoefte aan God. Hoe meer ons die Here se woord lees, hoe sterker word ons dors na die Woord.
Bybellees is `n opheffende ervaring. Dit reinig en verfris die gees. Lees, is `n samesmelting van die leser se gedagtegang met dié van die skrywer. Wanneer ons Bybellees, word ons gedagtes met God se gedagtes verenig. Ons leer God se hart uit sy Woord ken. Die lees van die Woord hef ons op, maak ons verstandig, gee ons moed. Uit die Bybel raak die ewigheid ons aan, beïnvloed liefde ons, word ons van goddelike krag bewus. “…die sluier word deur Christus weggeneem vir iemand wat in Hom glo …en waar die Gees van die Here is, is daar vryheid …want die sluier is van ons gesig weggeneem. Ons word al meer verander om aan die beeld van Christus gelyk te word …dit doen die Here wat die Gees is” (2 Kor.3:14-19).
“Here, vandag dank ek U vir my vermoë om te kan lees.”
“Dit gaan goed met die mens …wat in die woord van die Here sy vreugde vind, dit dag en nag oordink” (2)
`n Man van Kansas City het albei sy hande in `n mynontploffing verloor. Sy gesig is geskend en hy kon nie meer sy oë gebruik nie. Hy was `n jong Christen toe die ongeluk gebeur het. Die beproewing het sy geloofslewe verdiep. Sy grootste hartseer was, hy kon die woord van God nie meer lees nie. Hy het nie oë gehad wat die Bybel kon lees nie, hy het nie hande gehad waarmee hy Brailleskrif kon lees nie. En in sy groot beproewing het hy groot behoefte gehad, aan die vertroosting van die Here se woord. Die nuwe lewe in sy bekeerde hart het gedors na die woord van God. Toe hoor hy van `n vrou in Engeland wat ook haar hande en oë verloor het, maar geleer het om met haar lippe Brailleskrif te lees. Sy vriende het dadelik op sy aandrang vir hom `n Brailleskrifbybel gekry. Iemand het gekom om hom die skrif te leer lees. Tot sy bittere teleurstelling moes hy egter vind, die ontploffing het sy gesigsenuwees so beskadig, hy het nie genoeg gevoel in sy lippe om die Brailletekens te onderskei nie. Terwyl hy so met sy mond wanhopig teen die bladsy gedruk lê, raak sy tong aan die bladsy. Hy kon een van die opgehewe lettertekens duidelik voel. Opgewonde het hy met sy Braillelesse begin en die skrif vinnig met sy tong leer lees. In sy verminking was die Bybel vir hom so tot troos en so gretig was hy, om in die eensaamheid van sy blindheid en gebreklike lewe God se woord te ken, hy het die Bybel vier keer met sy tong deurgelees.
Weens ons sondige aard, wat so maklik wegdraai van God af, moet ons die Bybel met dissipline lees. Deur die lees van die Woord werk die Heilige Gees in ons hart ons behoefte aan God. Hoe meer ons die Here se woord lees, hoe sterker word ons dors na die Woord.
Bybellees is `n opheffende ervaring. Dit reinig en verfris die gees. Lees, is `n samesmelting van die leser se gedagtegang met dié van die skrywer. Wanneer ons Bybellees, word ons gedagtes met God se gedagtes verenig. Ons leer God se hart uit sy Woord ken. Die lees van die Woord hef ons op, maak ons verstandig, gee ons moed. Uit die Bybel raak die ewigheid ons aan, beïnvloed liefde ons, word ons van goddelike krag bewus. “…die sluier word deur Christus weggeneem vir iemand wat in Hom glo …en waar die Gees van die Here is, is daar vryheid …want die sluier is van ons gesig weggeneem. Ons word al meer verander om aan die beeld van Christus gelyk te word …dit doen die Here wat die Gees is” (2 Kor.3:14-19).
“Here, vandag dank ek U vir my vermoë om te kan lees.”
Maklike misgissings
Lees Amos 3: 1 – 8
“Sal twee met mekaar wandel tensy hulle eers afspreek?” (3)
John Ross vertel van die vrou wat van ’n vliegtuig afstap nadat dit geland het. Met haar drasak oor haar arm gehaak, koop sy by die toonbank van die lughawekafeteria, ’n pakkie lekker koekies en ’n koerant. Sy gaan by ’n eenkant tafel sit. Moeg na die lang vlug, wil sy bietjie ontspan voor sy die stadsgewoel aandurf. Dadelik boei die hoofberig in die koerant haar en sy steur haar nie aan die man wat oorkant haar by haar tafel kom sit nie. ’n Geritsel van papier oorkant haar trek haar aandag. Sy loer oor die koerant, en sowaar, dit is die man wat haar pakkie koekies oopmaak en doodluiters vir hom een neem en dit begin eet. Sy vererg haar onmiddellik. Sonder om na die man te kyk strek sy haar hand uit en neem vir haar ook ’n koekie. Na so omtrent twee minute ritsel die papier weer en dit is hy wat vir hom nog ’n koekie neem. Dadelik neem sy vir haar ook weer ’n koekie. Sy kyk nog stip in die koerant, maar sy lees nie meer nie. Sy is te kwaad. So sit sy en die man die pakkie koekies en opeet. Sy sien oor die koerant hy neem die laaste koekie, breek dit in die helfte, steek ’n helfte in sy mond, stoot die ander helfte met ’n effense glimlag na haar toe oor. Sy gryp behoorlik die halwe koekie en stop dit in haar mond. Hy frommel die pakkie se omhulsel op, staan op, knik vir haar, stap by ’n rommelhouer verby, gooi die papier daar in en verdwyn tussen die mense. Sy is magteloos kwaad. Sy tuur hom net agterna. Sy staan op, stamp haar stoel agteruit, rits haar drasak met ’n pluk oop om haar koerant weg te sit – en haar oë peul behoorlik uit. Háár pakkie koekies lê nog onoopgemaak in haar drasak! Sy storm tussen die mense in om die man te soek, om verskoning te vra vir háár onbeskofdheid, maar hy het tussen die mense verdwyn.
Sy het haar misgis. Baie van ons het al beproef hoe ’n rusie ontketen word deur toevallige insidente wat verkeerd vertolk word. Die geheim is die atmosfeer in ’n mens se eie hart: is daar vrede in my hart? Wíl ek graag ’n goeie verhouding met ander hê? Is ek gewillig om maar bietjie te na gekom te word? ’n Ongeduldige, selfsugtige, suspisieuse gesindheid in die hart skep ’n teelaarde vir ’n misgissing. En, dalk is ék, soos die vrou, die eintlike oorsaak van ’n geskil!
As ons met God vrede het; as Jesus koning in die hart is; as die Heilige Gees beheer het oor ons gesindhede, kan ons met geduld ander se dade en woorde ten goede en reg beoordeel. “Sorg dat daar nie verbittering soos ’n wortel uitspruit (en) moeilikheid veroorsaak nie … (Heb.12:15). Wees geduldig met mekaar en vergewe mekaar as die een iets teen die ander het …die vrede wat Christus gee, moet in julle lewens die deurslag gee” (Kol.3:12-15).
“Here, vandag wil ek versigtig in my beoordelinge wees.”
“Sal twee met mekaar wandel tensy hulle eers afspreek?” (3)
John Ross vertel van die vrou wat van ’n vliegtuig afstap nadat dit geland het. Met haar drasak oor haar arm gehaak, koop sy by die toonbank van die lughawekafeteria, ’n pakkie lekker koekies en ’n koerant. Sy gaan by ’n eenkant tafel sit. Moeg na die lang vlug, wil sy bietjie ontspan voor sy die stadsgewoel aandurf. Dadelik boei die hoofberig in die koerant haar en sy steur haar nie aan die man wat oorkant haar by haar tafel kom sit nie. ’n Geritsel van papier oorkant haar trek haar aandag. Sy loer oor die koerant, en sowaar, dit is die man wat haar pakkie koekies oopmaak en doodluiters vir hom een neem en dit begin eet. Sy vererg haar onmiddellik. Sonder om na die man te kyk strek sy haar hand uit en neem vir haar ook ’n koekie. Na so omtrent twee minute ritsel die papier weer en dit is hy wat vir hom nog ’n koekie neem. Dadelik neem sy vir haar ook weer ’n koekie. Sy kyk nog stip in die koerant, maar sy lees nie meer nie. Sy is te kwaad. So sit sy en die man die pakkie koekies en opeet. Sy sien oor die koerant hy neem die laaste koekie, breek dit in die helfte, steek ’n helfte in sy mond, stoot die ander helfte met ’n effense glimlag na haar toe oor. Sy gryp behoorlik die halwe koekie en stop dit in haar mond. Hy frommel die pakkie se omhulsel op, staan op, knik vir haar, stap by ’n rommelhouer verby, gooi die papier daar in en verdwyn tussen die mense. Sy is magteloos kwaad. Sy tuur hom net agterna. Sy staan op, stamp haar stoel agteruit, rits haar drasak met ’n pluk oop om haar koerant weg te sit – en haar oë peul behoorlik uit. Háár pakkie koekies lê nog onoopgemaak in haar drasak! Sy storm tussen die mense in om die man te soek, om verskoning te vra vir háár onbeskofdheid, maar hy het tussen die mense verdwyn.
Sy het haar misgis. Baie van ons het al beproef hoe ’n rusie ontketen word deur toevallige insidente wat verkeerd vertolk word. Die geheim is die atmosfeer in ’n mens se eie hart: is daar vrede in my hart? Wíl ek graag ’n goeie verhouding met ander hê? Is ek gewillig om maar bietjie te na gekom te word? ’n Ongeduldige, selfsugtige, suspisieuse gesindheid in die hart skep ’n teelaarde vir ’n misgissing. En, dalk is ék, soos die vrou, die eintlike oorsaak van ’n geskil!
As ons met God vrede het; as Jesus koning in die hart is; as die Heilige Gees beheer het oor ons gesindhede, kan ons met geduld ander se dade en woorde ten goede en reg beoordeel. “Sorg dat daar nie verbittering soos ’n wortel uitspruit (en) moeilikheid veroorsaak nie … (Heb.12:15). Wees geduldig met mekaar en vergewe mekaar as die een iets teen die ander het …die vrede wat Christus gee, moet in julle lewens die deurslag gee” (Kol.3:12-15).
“Here, vandag wil ek versigtig in my beoordelinge wees.”
Deur God gestuur
Lees Psalm 18:1-7
“In my nood roep ek na die Here, ja, ek roep om hulp na my God. In sy paleis hoor Hy my geroep…en hy luister na my” (7)
Die naamlose skrywer van die volgende insident sê daaroor: “’n Hoogland herder op my oom se landgoed by Arridilly staan in vir die waarheid van hierdie storie wat hy vir my vertel het.”
’n Weduwee wat alleen teen die hang van ’n bult, ver van ander huise af, gewoon het, het die versekering in Psalm 146 haar lewenskuilplek gemaak: “Die Here het die hemel en die aarde gemaak…Hy bly vir altyd getrou, Hy laat reg geskied aan verdruktes en gee brood aan die hongeres…en help weeskinders en weduwees…” Een lang winter het haar beperkte kosvoorraad laag gedaal. Weens die voortdurende ongure weer kon sy nie uitgaan om te gaan werk en inkomste verdien nie. ’n Dag het vir haar aangebreek toe sy die laaste handvol meel uit die meelblik skep. Sy het gaan slaap met die voorneme om die volgende dag plan te maak om kos in die hande te kry. Die oggend het onder ’n sneeustorm aangebreek. Die pad op na haar huisie toe was toegesneeu. Dit was buite die kwessie om met haar tenger liggaam die geweld van die storm te trotseer en by bure te gaan hulp soek. In haar huis was nou geen kos nie. Sy besluit om weer haar toevlug tot haar troue Vriend in al haar nood te neem. Sy het die pappot met water op die vuur gesit, sout ingegooi en die deksel opgesit. Op haar Skotse manier het sy vir haarself gesê: “Noo, I’ll jist gang ben and ask the Lord for the meal.” Sy het na haar slaapkamer toe gegaan en met danksegging en lof haar behoefte aan die Here bekend gemaak. Sy het net ’n rukkie gebid toe ’n harde geklop aan die deur haar gebed onderbreek. Weer praat sy op Skotse manier met haarself: “No an, Lord, Thou canst no hae sent the answer sae soon.” Die geklop hou aan en sy gaan maak die deur oop. In die deur staan die mollige dogter van ’n ewe stewige buurman. Die dogter gooi ’n sak meel op die grond neer en voeg met breë Skotse aksent by: “Father sent ye that. Whatever possessed him I dint know, but all morning he has been dinning into me about that sack o’ meal and I must fetch it to ye!” Met traangevulde oë gooi die vrou haar hande in die lug en roep uit: “He’s aye the same, Jeanie! Mony a long year hae I trusted Hom and I ne’er found Hom fail; and He’s nae failed me noo. Sae I was jist asking the Lord to send the meal when I heard ye knock’n at the door.”
“Here, vandag vertel ek U van my dringende nood.”
“In my nood roep ek na die Here, ja, ek roep om hulp na my God. In sy paleis hoor Hy my geroep…en hy luister na my” (7)
Die naamlose skrywer van die volgende insident sê daaroor: “’n Hoogland herder op my oom se landgoed by Arridilly staan in vir die waarheid van hierdie storie wat hy vir my vertel het.”
’n Weduwee wat alleen teen die hang van ’n bult, ver van ander huise af, gewoon het, het die versekering in Psalm 146 haar lewenskuilplek gemaak: “Die Here het die hemel en die aarde gemaak…Hy bly vir altyd getrou, Hy laat reg geskied aan verdruktes en gee brood aan die hongeres…en help weeskinders en weduwees…” Een lang winter het haar beperkte kosvoorraad laag gedaal. Weens die voortdurende ongure weer kon sy nie uitgaan om te gaan werk en inkomste verdien nie. ’n Dag het vir haar aangebreek toe sy die laaste handvol meel uit die meelblik skep. Sy het gaan slaap met die voorneme om die volgende dag plan te maak om kos in die hande te kry. Die oggend het onder ’n sneeustorm aangebreek. Die pad op na haar huisie toe was toegesneeu. Dit was buite die kwessie om met haar tenger liggaam die geweld van die storm te trotseer en by bure te gaan hulp soek. In haar huis was nou geen kos nie. Sy besluit om weer haar toevlug tot haar troue Vriend in al haar nood te neem. Sy het die pappot met water op die vuur gesit, sout ingegooi en die deksel opgesit. Op haar Skotse manier het sy vir haarself gesê: “Noo, I’ll jist gang ben and ask the Lord for the meal.” Sy het na haar slaapkamer toe gegaan en met danksegging en lof haar behoefte aan die Here bekend gemaak. Sy het net ’n rukkie gebid toe ’n harde geklop aan die deur haar gebed onderbreek. Weer praat sy op Skotse manier met haarself: “No an, Lord, Thou canst no hae sent the answer sae soon.” Die geklop hou aan en sy gaan maak die deur oop. In die deur staan die mollige dogter van ’n ewe stewige buurman. Die dogter gooi ’n sak meel op die grond neer en voeg met breë Skotse aksent by: “Father sent ye that. Whatever possessed him I dint know, but all morning he has been dinning into me about that sack o’ meal and I must fetch it to ye!” Met traangevulde oë gooi die vrou haar hande in die lug en roep uit: “He’s aye the same, Jeanie! Mony a long year hae I trusted Hom and I ne’er found Hom fail; and He’s nae failed me noo. Sae I was jist asking the Lord to send the meal when I heard ye knock’n at the door.”
“Here, vandag vertel ek U van my dringende nood.”
Die gerusstellende stem
Lees Psalm 91
“Omdat hy my liefhet, sal Ek hom red,’ sê die Here” (14).
In die Christian Index vertel die Skotse prediker, John McNeill, hoe hy eendag as seun te voet na die naaste dorp, ongeveer 10 km. van sy huis af, gestuur is, om ’n paar items te gaan koop en om die pos te bring. Dit het laat geword voor hy al sy opdragte kon uitvoer en nou moes hy met ’n smal, tweespoor paadjie deur ’n eensame en bosbegroeide vallei, teruggaan huis toe. Die donker het vinnig gekom en die pad het ’n slegte naam gehad. Hy het baie alleen gevoel en hy was baie bang. En toe, so skryf hy dit: “In the densest of darkness, there suddenly rang out a great, strong, cheery voice: ‘Is that you, Johnny?’ It was my father – the bravest, strongest man I ever knew.” Weg was sy eensaamheid. Weg was sy vrees. Sy pa het hom kom haal en hom op daardie donker, dreigende pad, teëgekom. Hy voeg by:”Many a time when things have been getting black and gloomy about me, I have heard a voice greater than any earthly father’s cry: ‘Fear not; for I am with thee.’”
In die Psalms vind ons Dawid dikwels klein, swak en baie bang. Dan skielik skep hy moed. Hy het God se bemoedigende stem gehoor. Uit die Woord kom hierdie troostende, bemoedigende stem van God, deur die getuienis van die Heilige Gees in ons hart, ook na ons toe en ons skep moed.
“Here, vandag hoor ek u stem wat my nuwe moed en krag gee.”
“Omdat hy my liefhet, sal Ek hom red,’ sê die Here” (14).
In die Christian Index vertel die Skotse prediker, John McNeill, hoe hy eendag as seun te voet na die naaste dorp, ongeveer 10 km. van sy huis af, gestuur is, om ’n paar items te gaan koop en om die pos te bring. Dit het laat geword voor hy al sy opdragte kon uitvoer en nou moes hy met ’n smal, tweespoor paadjie deur ’n eensame en bosbegroeide vallei, teruggaan huis toe. Die donker het vinnig gekom en die pad het ’n slegte naam gehad. Hy het baie alleen gevoel en hy was baie bang. En toe, so skryf hy dit: “In the densest of darkness, there suddenly rang out a great, strong, cheery voice: ‘Is that you, Johnny?’ It was my father – the bravest, strongest man I ever knew.” Weg was sy eensaamheid. Weg was sy vrees. Sy pa het hom kom haal en hom op daardie donker, dreigende pad, teëgekom. Hy voeg by:”Many a time when things have been getting black and gloomy about me, I have heard a voice greater than any earthly father’s cry: ‘Fear not; for I am with thee.’”
In die Psalms vind ons Dawid dikwels klein, swak en baie bang. Dan skielik skep hy moed. Hy het God se bemoedigende stem gehoor. Uit die Woord kom hierdie troostende, bemoedigende stem van God, deur die getuienis van die Heilige Gees in ons hart, ook na ons toe en ons skep moed.
“Here, vandag hoor ek u stem wat my nuwe moed en krag gee.”
Die kosbare saad is bewaar
Lees Matteus 13:1-9
“…ander saad het in goeie grond geval en ’n oes gelewer…(3,8)
Die sendeling, Alexander Duff het met die Lady Holland Indië toe gevaar. Al sy kosbare besittings, sy klere, sy biblioteek van 800 boeke, alles was aan boord. ’n Paar kilometer van Indië af sink die skip. Die passasiers het almal lewend uit die wrak gekom, maar al hulle besittings het hulle verloor. Alexander Duff het saam met van die ander op die strand bly staan, om te sien of daar nie dalk ietsie uitspoel nie. Toe sien hulle ’n enkele voor-werp op die branders aangedryf kom. Met angstige oë hou almal dit dop. Duff stap kniediep die water in en kry die drywende pakkie beet. Wat kan dit wees? Sy Bybel! Met blydskap gryp Duff die Bybel in albei hande vas. In die beproewing van die oomblik word Duff se hart oorweldig met die blydskap van geloof. God het hierdie boek kosbaarder geag het as al sy ander besittings en dit vir hom bewaar om God se werk in Indië te doen. Reeds die volgende dag begin hy sy sendingwerk met ’n samekoms van 5 seuns, wat onder ’n vyeboom na die lees van daardie Bybel luister. ’n Week later groei die groep aan tot 300 luisteraars. ’n Paar jaar later staan daar ’n kerk op die plek waar die vyeboom gestaan het en byna 1 000 bekeerlinge na die koninkryk van God, hef hulle stemme op in lof en aanbidding.
Die inhoud van die Bybel is lewende saad om die ewige lewe in mense se harte te laat ontwaak. Meeste van ons het so ’n saadkruik: ons Bybel. ’n Kruik met saad wat toegeskroef staan, kan nie lewe voortplant nie. Die oop saadkruik is ’n belofte vir lewe. Die inhoud van die Bybel voed en herleef ons eie hart. Die woorde van die Bybel wat ons, ander laat hoor of laat lees, wek in hul harte lewe op: “Julle is immers weergebore, nie uit verganklike saad nie, maar uit die onverganklike saad: die lewende en ewige woord van God” (1 Pet.1:23). “Ek het my voorgeneem om met julle oor niks anders te praat nie as oor Jesus as die Christus, en wel oor Hom as die gekruisigde … nie deur geleerdheid en welsprekendheid nie, maar deur die kragtige werking van die Heilige Gees” (1 Kor.2:2,4).
“Here, vandag wil ek ’n saaier van u Woord wees.”
“…ander saad het in goeie grond geval en ’n oes gelewer…(3,8)
Die sendeling, Alexander Duff het met die Lady Holland Indië toe gevaar. Al sy kosbare besittings, sy klere, sy biblioteek van 800 boeke, alles was aan boord. ’n Paar kilometer van Indië af sink die skip. Die passasiers het almal lewend uit die wrak gekom, maar al hulle besittings het hulle verloor. Alexander Duff het saam met van die ander op die strand bly staan, om te sien of daar nie dalk ietsie uitspoel nie. Toe sien hulle ’n enkele voor-werp op die branders aangedryf kom. Met angstige oë hou almal dit dop. Duff stap kniediep die water in en kry die drywende pakkie beet. Wat kan dit wees? Sy Bybel! Met blydskap gryp Duff die Bybel in albei hande vas. In die beproewing van die oomblik word Duff se hart oorweldig met die blydskap van geloof. God het hierdie boek kosbaarder geag het as al sy ander besittings en dit vir hom bewaar om God se werk in Indië te doen. Reeds die volgende dag begin hy sy sendingwerk met ’n samekoms van 5 seuns, wat onder ’n vyeboom na die lees van daardie Bybel luister. ’n Week later groei die groep aan tot 300 luisteraars. ’n Paar jaar later staan daar ’n kerk op die plek waar die vyeboom gestaan het en byna 1 000 bekeerlinge na die koninkryk van God, hef hulle stemme op in lof en aanbidding.
Die inhoud van die Bybel is lewende saad om die ewige lewe in mense se harte te laat ontwaak. Meeste van ons het so ’n saadkruik: ons Bybel. ’n Kruik met saad wat toegeskroef staan, kan nie lewe voortplant nie. Die oop saadkruik is ’n belofte vir lewe. Die inhoud van die Bybel voed en herleef ons eie hart. Die woorde van die Bybel wat ons, ander laat hoor of laat lees, wek in hul harte lewe op: “Julle is immers weergebore, nie uit verganklike saad nie, maar uit die onverganklike saad: die lewende en ewige woord van God” (1 Pet.1:23). “Ek het my voorgeneem om met julle oor niks anders te praat nie as oor Jesus as die Christus, en wel oor Hom as die gekruisigde … nie deur geleerdheid en welsprekendheid nie, maar deur die kragtige werking van die Heilige Gees” (1 Kor.2:2,4).
“Here, vandag wil ek ’n saaier van u Woord wees.”
Iemand nodig - Iemand gestuur
Lees Lukas 10:1-16
“Die oes is groot…die arbeiders min” (37).
Eendag in 1958, klop Yutaka Karasawa, aan Neil en Peggy Verwey, sendelinge in Japan, se voordeur. “Ek het gekom,” kondig hy aan, toe Neil die voordeur oopmaak. “Gekom waarvoor?” vra Neil uit die veld geslaan. “Om saam met julle te werk as hospitaalevangelis.” “Maar ek kan jou nie sommer net so in diens neem nie!” antwoord Neil, steeds vol verbasing. “Ek ken jou nie eens nie.” “Ek sal wag,” antwoord die jongman en wil sommer daar by die voordeur die daad by die woord voeg. Neil sien sy vasbeslotenheid en reël vir hom oornagverblyf by ’n ander hospitaalevangelis. Hy beloof om hom oor drie dae van hulle besluit te laat weet.
Gedurende dié drie dae vind Neil uit, Yutaka het in 1948, onder die bekende Japanese evangelis, Honda, se prediking tot bekering gekom. Daarna woon hy ’n kursus in ’n Bybelkollege by. In 1953 doen hy tuberkulose op, soos met baie Japanese gebeur. Hy ondergaan ’n groot operasie. Vyftien persone se bloed, onder andere dié van sy dokter en verpleegsters, moes vir ’n bloedoortapping gebruik word, om hom aan die lewe te hou. Vir jare lank was hy ’n teringlyer en nou wil hy vir ander pasiënte, in hospitale tot geestelike hulp wees. Hy hoor van die Japansending se hospitaalevangeliesasie. Seker van sy roeping laat hy sy vrou en kind tuisbly en ry 480 km. ver om by Neil uit te kom.
In daardie drie dae bid Neil en Peggy om raad. “Here,” bid hulle, “as dit U is wat hierdie man na ons toe gestuur het, laat daar binne hierdie drie dae vir ons nog ’n hospitaal oopgaan waar ons u evangelie moet bekend maak.” Binne die drie dae vra die Toneyamahospitaal, met 1000 teringpasiënte, vir ’n evangelis se diens. So begin Yutaka Karasawa se vrugbare bediening van 44 jaar in die teringhospitale. Talle teringpasiënte het onder sy bediening tot bekering gekom. Die teks vir sy laaste preek, voordat hy op 28 Desember 2003 dood is, was: “So lank as dit nog dag is, moet ons die werk doen van Hom wat My gestuur het, die nag kom, wanneer niemand kan werk nie” (Joh.9:4).
Oral is mense nodig om die hemelse koninkryk se werk te doen. Die Here roep persone om sekere take vir Hom uit te voer. Wees bereid om dié plekkie te vul in sy koninkryk se diens, waar Hy ú nodig het.
“Here, vandag wil ek U gehoorsaam en vir U werk.”
“Die oes is groot…die arbeiders min” (37).
Eendag in 1958, klop Yutaka Karasawa, aan Neil en Peggy Verwey, sendelinge in Japan, se voordeur. “Ek het gekom,” kondig hy aan, toe Neil die voordeur oopmaak. “Gekom waarvoor?” vra Neil uit die veld geslaan. “Om saam met julle te werk as hospitaalevangelis.” “Maar ek kan jou nie sommer net so in diens neem nie!” antwoord Neil, steeds vol verbasing. “Ek ken jou nie eens nie.” “Ek sal wag,” antwoord die jongman en wil sommer daar by die voordeur die daad by die woord voeg. Neil sien sy vasbeslotenheid en reël vir hom oornagverblyf by ’n ander hospitaalevangelis. Hy beloof om hom oor drie dae van hulle besluit te laat weet.
Gedurende dié drie dae vind Neil uit, Yutaka het in 1948, onder die bekende Japanese evangelis, Honda, se prediking tot bekering gekom. Daarna woon hy ’n kursus in ’n Bybelkollege by. In 1953 doen hy tuberkulose op, soos met baie Japanese gebeur. Hy ondergaan ’n groot operasie. Vyftien persone se bloed, onder andere dié van sy dokter en verpleegsters, moes vir ’n bloedoortapping gebruik word, om hom aan die lewe te hou. Vir jare lank was hy ’n teringlyer en nou wil hy vir ander pasiënte, in hospitale tot geestelike hulp wees. Hy hoor van die Japansending se hospitaalevangeliesasie. Seker van sy roeping laat hy sy vrou en kind tuisbly en ry 480 km. ver om by Neil uit te kom.
In daardie drie dae bid Neil en Peggy om raad. “Here,” bid hulle, “as dit U is wat hierdie man na ons toe gestuur het, laat daar binne hierdie drie dae vir ons nog ’n hospitaal oopgaan waar ons u evangelie moet bekend maak.” Binne die drie dae vra die Toneyamahospitaal, met 1000 teringpasiënte, vir ’n evangelis se diens. So begin Yutaka Karasawa se vrugbare bediening van 44 jaar in die teringhospitale. Talle teringpasiënte het onder sy bediening tot bekering gekom. Die teks vir sy laaste preek, voordat hy op 28 Desember 2003 dood is, was: “So lank as dit nog dag is, moet ons die werk doen van Hom wat My gestuur het, die nag kom, wanneer niemand kan werk nie” (Joh.9:4).
Oral is mense nodig om die hemelse koninkryk se werk te doen. Die Here roep persone om sekere take vir Hom uit te voer. Wees bereid om dié plekkie te vul in sy koninkryk se diens, waar Hy ú nodig het.
“Here, vandag wil ek U gehoorsaam en vir U werk.”
Goeie selfverdediging
Lees Lukas 15:25-32
“Toe het die oudste seun kwaad geword en wou nie in die huis ingaan nie. Sy pa gaan toe uit en praat mooi met hom…(28)
‘n Jongman het vir ‘n kursus in selfverdediging ingeskryf, vertel die Western Recorder. Effens onrustig of dit hom as belydende Christen betaam om dit te doen, gaan praat hy met sy dominee daaroor. “Dink u ek doen verkeerd om die kuns van selfverdediging aan te leer?” vra hy. “Sekerlik nie,” antwoord die dominee. “Ek het dit as jongman aangeleer en het baie baat gevind daarby.” “Regtig!” roep die jongman verras uit. “Watter stelsel het u aangeleer? Die ou Engelse stelsel of die Sulivan-stelsel, of ‘n Japanese een?” “Nee, nie een van hulle nie. Ek het die Salomostelsel aangeleer.” “Die Salomostelsel?” “Ja, jy kry dit in Spreuke 15:1: ‘‘n Sagte antwoord laat woede bedaar; ‘n krenkende woord laat woede ontvlam.’ Ek ken nie ‘n meer geslaagde selfverdedigingstelsel as dit nie.”
Min mense is bestand teen vriendelike en sagte woorde. As iemand ergerlik is en die ander persoon reageer ook ergerlik, is rusie eintlik onafwendbaar. Bly die ander persoon egter kalm en praat vriendelik en verstandig terug, kan die bakleier nie met sy rusie voortgaan nie. So skryf die Here se Woord ook ons gedrag voor: “Wees altyd beskeie, vriendelik en geduldig, en verdra mekaar in liefde…” (Ef.4:2). So moet ons gesindheid ook wees teenoor ons minderes. Die egtheid van ons vriendelikheid kom na vore wanneer ‘n mens met ‘n mindere praat, veral as die mindere ‘n mens rede vir harde woorde gee: “En eienaars, behandel julle slawe met dieselfde gesindheid. Hou op om hulle te dreig. Dink daaraan dat die Here in die hemel hulle Here en ook julle Here is, en Hy trek niemand voor nie.” (Ef.6:9).
“Here, vandag wil ek op ‘n sagte antwoord terugval.”
“Toe het die oudste seun kwaad geword en wou nie in die huis ingaan nie. Sy pa gaan toe uit en praat mooi met hom…(28)
‘n Jongman het vir ‘n kursus in selfverdediging ingeskryf, vertel die Western Recorder. Effens onrustig of dit hom as belydende Christen betaam om dit te doen, gaan praat hy met sy dominee daaroor. “Dink u ek doen verkeerd om die kuns van selfverdediging aan te leer?” vra hy. “Sekerlik nie,” antwoord die dominee. “Ek het dit as jongman aangeleer en het baie baat gevind daarby.” “Regtig!” roep die jongman verras uit. “Watter stelsel het u aangeleer? Die ou Engelse stelsel of die Sulivan-stelsel, of ‘n Japanese een?” “Nee, nie een van hulle nie. Ek het die Salomostelsel aangeleer.” “Die Salomostelsel?” “Ja, jy kry dit in Spreuke 15:1: ‘‘n Sagte antwoord laat woede bedaar; ‘n krenkende woord laat woede ontvlam.’ Ek ken nie ‘n meer geslaagde selfverdedigingstelsel as dit nie.”
Min mense is bestand teen vriendelike en sagte woorde. As iemand ergerlik is en die ander persoon reageer ook ergerlik, is rusie eintlik onafwendbaar. Bly die ander persoon egter kalm en praat vriendelik en verstandig terug, kan die bakleier nie met sy rusie voortgaan nie. So skryf die Here se Woord ook ons gedrag voor: “Wees altyd beskeie, vriendelik en geduldig, en verdra mekaar in liefde…” (Ef.4:2). So moet ons gesindheid ook wees teenoor ons minderes. Die egtheid van ons vriendelikheid kom na vore wanneer ‘n mens met ‘n mindere praat, veral as die mindere ‘n mens rede vir harde woorde gee: “En eienaars, behandel julle slawe met dieselfde gesindheid. Hou op om hulle te dreig. Dink daaraan dat die Here in die hemel hulle Here en ook julle Here is, en Hy trek niemand voor nie.” (Ef.6:9).
“Here, vandag wil ek op ‘n sagte antwoord terugval.”
God se diep medelye
Lees Lukas 15: 11 – 24
….toe die verlore Seun nog ver aankom, het sy pa hom… gesien en …innig jammer gekry. (11 en 20).
George W. Truett vertel hierdie ware verhaal oor dr. Buckner, die stigter en bestuurder van die Buckner Orphans Home in Dallas, Amerika.
Die huis van ’n behoeftige gesin in Suid-Texas het afgebrand. Net ‘n dogtertjie, nege of tien jaar oud, het dit oorleef. Maar sy het lelik verbrand, veral haar gesiggie. Die bure wat die vuur help blus het, het haar na dr. Buckner se weeshuis toe vervoer. Dr. Buckner het Mary self gaan ontmoet. Met rooi gehuilde ogies het sy na dr. Buckner gekyk, vorentoe gekom en haar koppie teen hom gedruk en hartlik aan die huil gegaan. Na ’n rukkie kyk sy met haar verminkte gesiggie op en sê snikkend: “Jy sal nou my pa en my ma moet wees.” Hy het sy hande op haar koppie gesit en diep bewoë geantwoord: “Ek sal my bes doen, Mary.” In die weeshuis het sy deel van honderde ander kinders geword.
George Truett skryf hy het dikwels in die weeshuis ’n diens gaan hou. Dan sien het met watter liefde en blydskap die kinders vir dr. Buckner terug verwelkom as hy ’n rukkie lank weg was. Truett skryf: “The little tots come down the avenue and vie with one another as they swing around him, each wishing to kiss him first.” Eendag sien hy hoe Mary met haar vuurgeskonde gesiggie saam met hulle kom, maar sy staan eenkant toe, terwyl die ander aandring om hom te soen. Dr. Buckner kyk na haar en vra: “Mary, hoekom kom groet jy my nie ook nie?” Dit was vir haar te veel. Sy begin hardop snik. Hy vra weer: ”Hoekom kom groet jy my nie?” Sy snik dit uit: “Pappa Buckner, ek kan nie vra jy moet my soen nie. Ek is so lelik. Na ek gebrand het, is ek so lelik, ek kan nie jou kom soen nie. As jy my net so lief het soos vir die ander en vir my sê jy is lief vir my, dan is dit nie nodig om my te soen nie.” Dr. Buckner het al die ander kinders weggedruk om by Mary te kom. Hy tel haar op, druk haar teen hom vas en soen die verminkte wangetjie oor en oor, terwyl hy herhaaldelik vir haar sê: “Mary, jy is mos vir my net so pragtig soos enigeen van die ander.”
Dit is wat God se Woord ook vir ons oor God se jammerte vir ’n sondeverminkte mens sê: “Kom tog, laat ons die saak met mekaar uitmaak, sê die Here: Al was julle skarlakenrooi van sonde, julle sal wit word soos sneeu” (Jes.1:8). “Toe het ek uitgeroep: ‘Dit is klaar met my! Ek is verlore! Elke woord oor my lippe is onrein…’ ‘Nou…is jou oortredinge vergewe, jou sonde versoen’” (Jes.6:5,6). “Een van die misdadigers wat daar gehang het, het Jesus gelaster….Maar die ander een sê: ‘Jesus, dink aan my wanneer U in u koninkryk kom.’ Jesus antwoord hom: ‘Ek verseker jou: Vandag sal jy saam met My in die paradys wees’” (Luk. 23:39-43). “As ons beweer dat ons nie sonde het nie, bedrieg ons onsself…maar as ons ons sondes bely, Hy is getrou en regverdig, Hy vergewe ons ons sondes…” (1 Joh.1: 9).
“Here, vandag vlug ek na U toe met my lelike sondes.”
….toe die verlore Seun nog ver aankom, het sy pa hom… gesien en …innig jammer gekry. (11 en 20).
George W. Truett vertel hierdie ware verhaal oor dr. Buckner, die stigter en bestuurder van die Buckner Orphans Home in Dallas, Amerika.
Die huis van ’n behoeftige gesin in Suid-Texas het afgebrand. Net ‘n dogtertjie, nege of tien jaar oud, het dit oorleef. Maar sy het lelik verbrand, veral haar gesiggie. Die bure wat die vuur help blus het, het haar na dr. Buckner se weeshuis toe vervoer. Dr. Buckner het Mary self gaan ontmoet. Met rooi gehuilde ogies het sy na dr. Buckner gekyk, vorentoe gekom en haar koppie teen hom gedruk en hartlik aan die huil gegaan. Na ’n rukkie kyk sy met haar verminkte gesiggie op en sê snikkend: “Jy sal nou my pa en my ma moet wees.” Hy het sy hande op haar koppie gesit en diep bewoë geantwoord: “Ek sal my bes doen, Mary.” In die weeshuis het sy deel van honderde ander kinders geword.
George Truett skryf hy het dikwels in die weeshuis ’n diens gaan hou. Dan sien het met watter liefde en blydskap die kinders vir dr. Buckner terug verwelkom as hy ’n rukkie lank weg was. Truett skryf: “The little tots come down the avenue and vie with one another as they swing around him, each wishing to kiss him first.” Eendag sien hy hoe Mary met haar vuurgeskonde gesiggie saam met hulle kom, maar sy staan eenkant toe, terwyl die ander aandring om hom te soen. Dr. Buckner kyk na haar en vra: “Mary, hoekom kom groet jy my nie ook nie?” Dit was vir haar te veel. Sy begin hardop snik. Hy vra weer: ”Hoekom kom groet jy my nie?” Sy snik dit uit: “Pappa Buckner, ek kan nie vra jy moet my soen nie. Ek is so lelik. Na ek gebrand het, is ek so lelik, ek kan nie jou kom soen nie. As jy my net so lief het soos vir die ander en vir my sê jy is lief vir my, dan is dit nie nodig om my te soen nie.” Dr. Buckner het al die ander kinders weggedruk om by Mary te kom. Hy tel haar op, druk haar teen hom vas en soen die verminkte wangetjie oor en oor, terwyl hy herhaaldelik vir haar sê: “Mary, jy is mos vir my net so pragtig soos enigeen van die ander.”
Dit is wat God se Woord ook vir ons oor God se jammerte vir ’n sondeverminkte mens sê: “Kom tog, laat ons die saak met mekaar uitmaak, sê die Here: Al was julle skarlakenrooi van sonde, julle sal wit word soos sneeu” (Jes.1:8). “Toe het ek uitgeroep: ‘Dit is klaar met my! Ek is verlore! Elke woord oor my lippe is onrein…’ ‘Nou…is jou oortredinge vergewe, jou sonde versoen’” (Jes.6:5,6). “Een van die misdadigers wat daar gehang het, het Jesus gelaster….Maar die ander een sê: ‘Jesus, dink aan my wanneer U in u koninkryk kom.’ Jesus antwoord hom: ‘Ek verseker jou: Vandag sal jy saam met My in die paradys wees’” (Luk. 23:39-43). “As ons beweer dat ons nie sonde het nie, bedrieg ons onsself…maar as ons ons sondes bely, Hy is getrou en regverdig, Hy vergewe ons ons sondes…” (1 Joh.1: 9).
“Here, vandag vlug ek na U toe met my lelike sondes.”
Die gevolg van onkunde
Lees Handeling 8: 26 – 40
“’…verstaan u wat u lees?’ Die Etiopiër antwoord: ‘Hoe sou ek kon as niemand dit vir my uitlê nie?’ Filippus het …die evangelie oor Jesus aan hom verkondig” (31,35).
Aan die einde van die burgeroorlog tussen die state van Amerika, ry ‘n afdeling van die Federale mag se soldate langs ‘n eensame pad na Richmond toe, vertel Roy B. Zuck. ‘n Uitgeteerde man in toiïngs kom tussen die bosse uit. Met ‘n hees stem smeek hy hulle om vir hom kos en water te gee. Hy vertel hy leef al weke lank net van bes-sies en plantwortels wat hy in die veld kry. Hulle vra, hoekom gaan hy nie Richmond toe en kry daar vir hom kos nie. Aarselend vertel hy hy is ‘n droster uit die Konfederale leër. Hy kan nie waag om gesien te word en aan die rebelerende Konfederale mag oorgegee te word nie. Hulle staar hom verwonderd aan. “Het jy dan nie die nuus gehoor nie?” vra hulle. “Watse nuus?” vra hy. Hulle vertel hom, die Konfederasie het ontbind. Meer as ‘n week tevore het genl. Lee, bevelvoerder van die Konfederale leër van die Suidelike state, wat nie gehoor wou gee aan die Federale owerheid se eis om al die slawe vry te laat nie, oorgegee aan genl. Grant, bevelvoerder van die Federale leër. Die man roep uit: “Dan is daar nou vrede! En ek vergaan van honger tussen die bosse omdat ek dit nie gehoor het nie.”
Dit is ‘n groot persoonlike verlies, om onkundig te wees oor die vrede, wat die Here Jesus Christus vir ons aan die kruis bewerk het. Hy het vrede gemaak tussen ons en God. “Deur die bloed van sy Seun is ons verlos en is ons oortredinge vergewe kragtens die ryke genade van God wat Hy in al sy wysheid en insig so oorvloedig aan ons geskenk het” (Ef.1:7).
“Here, vandag hoor en glo ek u vergifnis van my sonde.”
“’…verstaan u wat u lees?’ Die Etiopiër antwoord: ‘Hoe sou ek kon as niemand dit vir my uitlê nie?’ Filippus het …die evangelie oor Jesus aan hom verkondig” (31,35).
Aan die einde van die burgeroorlog tussen die state van Amerika, ry ‘n afdeling van die Federale mag se soldate langs ‘n eensame pad na Richmond toe, vertel Roy B. Zuck. ‘n Uitgeteerde man in toiïngs kom tussen die bosse uit. Met ‘n hees stem smeek hy hulle om vir hom kos en water te gee. Hy vertel hy leef al weke lank net van bes-sies en plantwortels wat hy in die veld kry. Hulle vra, hoekom gaan hy nie Richmond toe en kry daar vir hom kos nie. Aarselend vertel hy hy is ‘n droster uit die Konfederale leër. Hy kan nie waag om gesien te word en aan die rebelerende Konfederale mag oorgegee te word nie. Hulle staar hom verwonderd aan. “Het jy dan nie die nuus gehoor nie?” vra hulle. “Watse nuus?” vra hy. Hulle vertel hom, die Konfederasie het ontbind. Meer as ‘n week tevore het genl. Lee, bevelvoerder van die Konfederale leër van die Suidelike state, wat nie gehoor wou gee aan die Federale owerheid se eis om al die slawe vry te laat nie, oorgegee aan genl. Grant, bevelvoerder van die Federale leër. Die man roep uit: “Dan is daar nou vrede! En ek vergaan van honger tussen die bosse omdat ek dit nie gehoor het nie.”
Dit is ‘n groot persoonlike verlies, om onkundig te wees oor die vrede, wat die Here Jesus Christus vir ons aan die kruis bewerk het. Hy het vrede gemaak tussen ons en God. “Deur die bloed van sy Seun is ons verlos en is ons oortredinge vergewe kragtens die ryke genade van God wat Hy in al sy wysheid en insig so oorvloedig aan ons geskenk het” (Ef.1:7).
“Here, vandag hoor en glo ek u vergifnis van my sonde.”
'n Geleentheid verbeur
Lees Johannes 12: 1 – 8
“Toe het Maria ‘n halfliter egte, baie duur nardusolie gebring en dit op Jesus se voete uitgegiet en sy voete met haar hare afgedroog. Die hele huis is deurtrek met die geur van die olie” (3)
Roy Zuck vertel Queen Mary het eendag met twee kinders in ’n woongebied van Londen geloop. Sy het alledaagse klere aangehad om te verhoed mense sal in die straat om haar saambondel. Sy was lief om met gewone mense te meng. ’n Reënbui oorval hulle. Sy gryp die kinders se hande en hardloop na ’n nabygleë huis. Vieserig laat die huisvrou die nat vrou en twee ewe nat kinders in haar huis in. Queen Mary vra of sy ’n sambreel kan leen om in die reën huis toe te gaan. Sy beloof om die sambreel die volgende dag terug te stuur. Die huisvrou het darem nie lus om haar goeie sambreel vir die vreemde vrou te leen nie. In ’n stoorkamertjie het sy ’n ou sambreel met twee gate in en een van die strekribbes gebreek, maar sy leen dit vir die vrou. Kom dit nie terug nie is dit nie ’n skade nie. Die volgende dag bring een van die paleiswagte in paleisuniform dit terug. Hy sê vir die verwonderde huisvrou: “Die koningin stuur dit terug. Sy sê baie dankie jy het dit vir haar geleen.” Verstom roep die vrou uit: “Die koningin. Was dit die koningin!. Ag, wat ’n geleentheid het ek nie gemis nie. Ek sou vir haar my beste sambreel gegee het, as ek net geweet het!”
Wanneer ons eendag die Here Jesus Christus in sy volle heerlikheid sien, gaan ons ook spyt wees, ons het hom tydens ons aardse lewe die stukkende sambreel gegee, die tweede of derde beste van ons lewe, in plaas van ons heel beste. As ons nie moeite doen en ruimte maak om Hom in ons stiltetyd, deur omgang met die Here deur gebed en Bybelstudie te leer ken nie, kan ons maklik in ons toewyding aan Hom kortkom.
“Here, vandag wil ek die beste van my lewe aan U gee.”
“Toe het Maria ‘n halfliter egte, baie duur nardusolie gebring en dit op Jesus se voete uitgegiet en sy voete met haar hare afgedroog. Die hele huis is deurtrek met die geur van die olie” (3)
Roy Zuck vertel Queen Mary het eendag met twee kinders in ’n woongebied van Londen geloop. Sy het alledaagse klere aangehad om te verhoed mense sal in die straat om haar saambondel. Sy was lief om met gewone mense te meng. ’n Reënbui oorval hulle. Sy gryp die kinders se hande en hardloop na ’n nabygleë huis. Vieserig laat die huisvrou die nat vrou en twee ewe nat kinders in haar huis in. Queen Mary vra of sy ’n sambreel kan leen om in die reën huis toe te gaan. Sy beloof om die sambreel die volgende dag terug te stuur. Die huisvrou het darem nie lus om haar goeie sambreel vir die vreemde vrou te leen nie. In ’n stoorkamertjie het sy ’n ou sambreel met twee gate in en een van die strekribbes gebreek, maar sy leen dit vir die vrou. Kom dit nie terug nie is dit nie ’n skade nie. Die volgende dag bring een van die paleiswagte in paleisuniform dit terug. Hy sê vir die verwonderde huisvrou: “Die koningin stuur dit terug. Sy sê baie dankie jy het dit vir haar geleen.” Verstom roep die vrou uit: “Die koningin. Was dit die koningin!. Ag, wat ’n geleentheid het ek nie gemis nie. Ek sou vir haar my beste sambreel gegee het, as ek net geweet het!”
Wanneer ons eendag die Here Jesus Christus in sy volle heerlikheid sien, gaan ons ook spyt wees, ons het hom tydens ons aardse lewe die stukkende sambreel gegee, die tweede of derde beste van ons lewe, in plaas van ons heel beste. As ons nie moeite doen en ruimte maak om Hom in ons stiltetyd, deur omgang met die Here deur gebed en Bybelstudie te leer ken nie, kan ons maklik in ons toewyding aan Hom kortkom.
“Here, vandag wil ek die beste van my lewe aan U gee.”
Met God se krag
Lees Filippense 2: 12 – 18 Nuwe Lewende Vertaling.
“Dis mos God wat julle gewillig maak om te doen waarvan Hy hou…. en Hy gee julle ook die vermoë om dit te kán doen” (13)
Lank gelede, toe treinvervoer in sommige plattelandgebiede nog ’n rariteit was, staan ’n stasiemeester van ’n klein stasietjie, op die platform vir die trein en wag. Sy oë rek vir wat hy voor hom sien. ’n Ou man, koffer in die hand, kom stadig en sukkelende al met die spoorlyn aangestrompel. Die stasiemeester verwag hy gaan van die spoorlyn af wegdraai, na die platform toe om ook vir die trein te wag. Maar die ou man stap met ’n knik van die kop verby. “Oom, hoekom loop jy op die spoor?” vra die stasiemeester steeds verbaas. “Dis met die spoorlyn baie korter na die volgende dorp toe as met die pad,” antwoord die ou man en stap net aan. “Maar, Oom, jy mag nie daar op die spoorlyn loop nie,” wys die stasiemeester hom tereg. “Ek mag,” antwoord die ou man en sit sy koffer langs hom neer, steek sy hand in sy binnesak in en trek ’n beursie uit. “Ek het ’n kaartjie gekoop om hier te loop,” sê hy vrymoedig en haal ’n stukkie papier uit sy beursie uit. “Kyk self.” Die stasiemeester kyk na die kaartjie. “Maar dis ’n treinkaartjie, Oom. Dis om op die trein te ry.” “Op die trein te ry? Hoe?” kom dit verbaas van die ou man af. Die stasiemeester neem hom aan die arm en trek hom met koffer en al van die spoorlyn af. “Die trein is nou-nou hier, Oom. Ek help Oom.” Net daarna fluit die trein en stoom die stasie binne. Die stasiemeester verduidelik vir die kondukteur en hulle laat die ou man met sy koffer op die trein klim. Hy kry ’n sitplek. Tot sy verbasing ry hy sonder inspanning na die dorp toe waarheen hy moeisaam wou stap.
So verstaan sommige mense ook die redding wat Christus gebring het. Hulle glo in die Bybel en die evangelie, soos die ou man in die Spoorweg geglo het. Hy het gedink hy moes in eie krag van die spoorlyngerief gebruikmaak. Hy wis nie hy kon met die Spoorweg se krag, sonder sy eie vreeslike inspanning, sy bestemming bereik nie. Mense wil met ’n hoeveelheid Bybellees, bid, kerktoegaan, offergawes gee, kerkwerk doen, geloofseise nakom, die hemel te bereik.
Jesus se redding beteken: Hy het Self die werk gedoen. Ons moet dit net dankbaar aanvaar. Waar die ou man in die trein se kompartement gesit het, het die trein se krag hom na sy bestemming gevoer.
Sekerlik geld dit ook vir die geredde Christen om hard aan sy Christenlewe te werk. Maar as ons in die gekruisigde en verrese Verlosser, vir sy redding, vertrou, kom woon Hy met sy nuwe lewe, deur die Heilige Gees, in ons. Sy krag werk in ons die wil en die lus en die vreugde van die lewe vir Christus.
Die groot prediker C. H. Spurgeon skryf hieroor en ek haal sy eie woorde aan: Justification (regverdigmaking, redding) is not at all by human effort, but by the free gift of God. The second part of salvation consists of a work in us – this is the operation of God the Holy Spirit. As we are redeemed by the blood of Jesus, are we also in due time renewed in the spirit of our minds by God`s Spirit..
Ons noem dit heiligmaking – die groei van ons geestelike lewe uit die krag van die inwonende Heilige Gees, deur die lees van die Woord van God, gebed, omgang met ander gelowiges en om vir die Here te werk.
“Here, vandag wil ek die Christenskap wat U deur u Gees in my gee, met toewyding uitleef.”
“Dis mos God wat julle gewillig maak om te doen waarvan Hy hou…. en Hy gee julle ook die vermoë om dit te kán doen” (13)
Lank gelede, toe treinvervoer in sommige plattelandgebiede nog ’n rariteit was, staan ’n stasiemeester van ’n klein stasietjie, op die platform vir die trein en wag. Sy oë rek vir wat hy voor hom sien. ’n Ou man, koffer in die hand, kom stadig en sukkelende al met die spoorlyn aangestrompel. Die stasiemeester verwag hy gaan van die spoorlyn af wegdraai, na die platform toe om ook vir die trein te wag. Maar die ou man stap met ’n knik van die kop verby. “Oom, hoekom loop jy op die spoor?” vra die stasiemeester steeds verbaas. “Dis met die spoorlyn baie korter na die volgende dorp toe as met die pad,” antwoord die ou man en stap net aan. “Maar, Oom, jy mag nie daar op die spoorlyn loop nie,” wys die stasiemeester hom tereg. “Ek mag,” antwoord die ou man en sit sy koffer langs hom neer, steek sy hand in sy binnesak in en trek ’n beursie uit. “Ek het ’n kaartjie gekoop om hier te loop,” sê hy vrymoedig en haal ’n stukkie papier uit sy beursie uit. “Kyk self.” Die stasiemeester kyk na die kaartjie. “Maar dis ’n treinkaartjie, Oom. Dis om op die trein te ry.” “Op die trein te ry? Hoe?” kom dit verbaas van die ou man af. Die stasiemeester neem hom aan die arm en trek hom met koffer en al van die spoorlyn af. “Die trein is nou-nou hier, Oom. Ek help Oom.” Net daarna fluit die trein en stoom die stasie binne. Die stasiemeester verduidelik vir die kondukteur en hulle laat die ou man met sy koffer op die trein klim. Hy kry ’n sitplek. Tot sy verbasing ry hy sonder inspanning na die dorp toe waarheen hy moeisaam wou stap.
So verstaan sommige mense ook die redding wat Christus gebring het. Hulle glo in die Bybel en die evangelie, soos die ou man in die Spoorweg geglo het. Hy het gedink hy moes in eie krag van die spoorlyngerief gebruikmaak. Hy wis nie hy kon met die Spoorweg se krag, sonder sy eie vreeslike inspanning, sy bestemming bereik nie. Mense wil met ’n hoeveelheid Bybellees, bid, kerktoegaan, offergawes gee, kerkwerk doen, geloofseise nakom, die hemel te bereik.
Jesus se redding beteken: Hy het Self die werk gedoen. Ons moet dit net dankbaar aanvaar. Waar die ou man in die trein se kompartement gesit het, het die trein se krag hom na sy bestemming gevoer.
Sekerlik geld dit ook vir die geredde Christen om hard aan sy Christenlewe te werk. Maar as ons in die gekruisigde en verrese Verlosser, vir sy redding, vertrou, kom woon Hy met sy nuwe lewe, deur die Heilige Gees, in ons. Sy krag werk in ons die wil en die lus en die vreugde van die lewe vir Christus.
Die groot prediker C. H. Spurgeon skryf hieroor en ek haal sy eie woorde aan: Justification (regverdigmaking, redding) is not at all by human effort, but by the free gift of God. The second part of salvation consists of a work in us – this is the operation of God the Holy Spirit. As we are redeemed by the blood of Jesus, are we also in due time renewed in the spirit of our minds by God`s Spirit..
Ons noem dit heiligmaking – die groei van ons geestelike lewe uit die krag van die inwonende Heilige Gees, deur die lees van die Woord van God, gebed, omgang met ander gelowiges en om vir die Here te werk.
“Here, vandag wil ek die Christenskap wat U deur u Gees in my gee, met toewyding uitleef.”
Los hom uit
Lees Matteus 5: 38 – 42
“”Julle moet julle nie teen ’n kwaadwillige mens verset nie” (39)
’n Geselskap toeriste sit in die Yellowstone Park en wag vir ’n dier, wat die skrik van die bosse genoem word, die grysbeer, om te verskyn, vertel Dale Carnegie in sy boek How to Stop Worrying and Start Living (beskikbaar by boekwinkels). ’n Hoop afvalkos, uit die hotel se kombuis, is naby neergesit, om die beer te lok. Nie lank nie of hy kom massief uit die donkerbos te voorskyn. Die wildbewaarder, maj. Mertindale, vertel vir die mense, die grysbeer is enige dier in die westelike halfrond se moses. Terwyl hulle so kyk, kom nog ’n dier uit die bos uit en begin saam met die grysbeer die lekker afvalkos vreet. Die grysbeer sou geen ander dier dit toegelaat het nie, maar nou laat hy hierdie een sy gang gaan. Dit is die stinkmuishond. Die beer kon hom met een hou van sy geweldige voorpoot plat gevee het, maar die beer het al geleer: Lol met hom, en jy stink vir dae aanmekaar!
Daar is viervoetige muishonde, én daar is tweevoetige muishonde, sê Carnegie. Hy haal aan uit ’n verslag van die Polisiekantoor in Milwaukee: “As selfsugtige mense uit jou probeer voordeel trek, skrap hulle van jou lys, maar moenie hulle probeer uitbetaal nie. Jy sal net seerder kry as hulle.” Dit is onverstandig om enige mens te probeer uitbetaal (wraakneem), want dan gee ons hulle mag oor ons: mag oor ons slaap, ons eetlus, ons bloeddruk, ons gesondheid, ons geluk. Ons haat en wraakgedagtes maak hulle nie seer nie, maar dit omskep ons eie dae en nagte in donkerte.
Jesus se woorde: “Julle moet julle vyand liefhê,” verkondig moderne gesondheidskunde. Toe Jesus vir Petrus gesê het: “Jy moet 70×7 keer vergewe,” was Hy besig om ons te vertel hoe om hoë bloeddruk, hartkwaal, maagswere en baie ander kwale te vermy. Hy het ook raad gegee hoe om ons voorkoms te verbeter. `n Mens se gesig kan verrimpel en verhard raak deur haat, en mismaak word deur wrok. Niks kan gelaatsskoonheid bevorder soos vergewensgesindheid, teerheid en liefde nie! Laat ons onsself so liefhê dat ons nie sal toelaat dat ander, met hulle slegte gesindheid, óns lewe bederf nie. Confusius het gesê: Om verontreg en beroof te word, is niks, tensy jy aanhou om dit te onthou!
Ongelukkig is haat en ergerlikheid sterker as onsself. ’n Slegte gesindheid is soos ‘n lokomotief wat die trein sleep. Al weet ons verstand ons moenie haat, gebelgd voel of ’n wrok koester nie, die sondige hart is sterker as verstandige denke. Ons het hier Iemand groter nodig. Ons het Jesus self nodig, om deur sy Gees in ons hart sy liefde te gee en te laat groei. Só sal ons ons Hemelse Vader met ons lewensgedrag verheerlik.
“Here, vandag wil ek met u liefde ander liefhê.”
“”Julle moet julle nie teen ’n kwaadwillige mens verset nie” (39)
’n Geselskap toeriste sit in die Yellowstone Park en wag vir ’n dier, wat die skrik van die bosse genoem word, die grysbeer, om te verskyn, vertel Dale Carnegie in sy boek How to Stop Worrying and Start Living (beskikbaar by boekwinkels). ’n Hoop afvalkos, uit die hotel se kombuis, is naby neergesit, om die beer te lok. Nie lank nie of hy kom massief uit die donkerbos te voorskyn. Die wildbewaarder, maj. Mertindale, vertel vir die mense, die grysbeer is enige dier in die westelike halfrond se moses. Terwyl hulle so kyk, kom nog ’n dier uit die bos uit en begin saam met die grysbeer die lekker afvalkos vreet. Die grysbeer sou geen ander dier dit toegelaat het nie, maar nou laat hy hierdie een sy gang gaan. Dit is die stinkmuishond. Die beer kon hom met een hou van sy geweldige voorpoot plat gevee het, maar die beer het al geleer: Lol met hom, en jy stink vir dae aanmekaar!
Daar is viervoetige muishonde, én daar is tweevoetige muishonde, sê Carnegie. Hy haal aan uit ’n verslag van die Polisiekantoor in Milwaukee: “As selfsugtige mense uit jou probeer voordeel trek, skrap hulle van jou lys, maar moenie hulle probeer uitbetaal nie. Jy sal net seerder kry as hulle.” Dit is onverstandig om enige mens te probeer uitbetaal (wraakneem), want dan gee ons hulle mag oor ons: mag oor ons slaap, ons eetlus, ons bloeddruk, ons gesondheid, ons geluk. Ons haat en wraakgedagtes maak hulle nie seer nie, maar dit omskep ons eie dae en nagte in donkerte.
Jesus se woorde: “Julle moet julle vyand liefhê,” verkondig moderne gesondheidskunde. Toe Jesus vir Petrus gesê het: “Jy moet 70×7 keer vergewe,” was Hy besig om ons te vertel hoe om hoë bloeddruk, hartkwaal, maagswere en baie ander kwale te vermy. Hy het ook raad gegee hoe om ons voorkoms te verbeter. `n Mens se gesig kan verrimpel en verhard raak deur haat, en mismaak word deur wrok. Niks kan gelaatsskoonheid bevorder soos vergewensgesindheid, teerheid en liefde nie! Laat ons onsself so liefhê dat ons nie sal toelaat dat ander, met hulle slegte gesindheid, óns lewe bederf nie. Confusius het gesê: Om verontreg en beroof te word, is niks, tensy jy aanhou om dit te onthou!
Ongelukkig is haat en ergerlikheid sterker as onsself. ’n Slegte gesindheid is soos ‘n lokomotief wat die trein sleep. Al weet ons verstand ons moenie haat, gebelgd voel of ’n wrok koester nie, die sondige hart is sterker as verstandige denke. Ons het hier Iemand groter nodig. Ons het Jesus self nodig, om deur sy Gees in ons hart sy liefde te gee en te laat groei. Só sal ons ons Hemelse Vader met ons lewensgedrag verheerlik.
“Here, vandag wil ek met u liefde ander liefhê.”
Reinig en Vernuwe
Lees 1 Tessalonisense 1:1-10
“…julle (het) die woord aangeneem met ’n blydskap wat van die Heilige Gees kom” (6).
Die Christian Digest vertel, ’n predikant in die Skotse platteland, stap langs ’n lopende spruit af. ’n Bejaarde vrou sit op die oewer van die spruit en was die wol wat sy wil spin. Herhaaldelik doop sy ‘n sif met die wol in, in die helder, lopende water in. Hy groet haar en vra of sy hom ken. “Ja, Meneer, ek ken u en ek sal God altyd vir u dank, want ek het onder ‘n preek van u die Here leer ken,” antwoord sy met ’n vriendelike lag. “Wat was my preek die dag?” vra hy met groot belangstelling. Die vrou dink ’n rukkie, lag dan verleë. “Ek kan nie onthou nie. My geheue is deesdae so sleg.” “Hoe kon die preek jou dan so getref het as jy nie eers kan onthou wat dit was nie?” vra die dominee teleurgesteld. Sy antwoord: “Meneer, my gedagte is soos hierdie sif. Dit hou nie water nie, maar soos die water deur dit spoel, maak dit die wol skoon. Soos die Here se woord deur my gedagte gaan terwyl ek luister, maak dit my binnekant skoon en nuut. Elke dag vra ek my Verlosser om my deur sy woord en met sy bloed van onreinheid binne-in my te reinig.”
Die woord van God, of ons daarna luister of dit lees, het in ons ’n lewende krag. Ons is nie alleen betrokke by die aanhoor van die Here se woord nie. Die Heilige Gees werk saam, om die woord in ons gemoed lewend en duidelik te maak. As ons geheue saamwerk, het dit nog groter krag, want dan kan ons die woord weer en weer oordink en aan ander oordra. Paulus sê van die Christene in Tessalonika (1 Tessalonisense 1: 6 – 8) hulle het “die woord aangeneem met ’n blydskap wat van die Heilige Gees kom,” en toe “volgelinge van die Here geword,” en “’n voorbeeld geword,” en toe “van julle uit het die woord van die Here weerklink (Ou Vert.).” Dus: hoorders, volgelinge, voorbeelde en toe weerklanke van die woord!
“Here, vandag wil ek u Woord deur my laat stroom.”
“…julle (het) die woord aangeneem met ’n blydskap wat van die Heilige Gees kom” (6).
Die Christian Digest vertel, ’n predikant in die Skotse platteland, stap langs ’n lopende spruit af. ’n Bejaarde vrou sit op die oewer van die spruit en was die wol wat sy wil spin. Herhaaldelik doop sy ‘n sif met die wol in, in die helder, lopende water in. Hy groet haar en vra of sy hom ken. “Ja, Meneer, ek ken u en ek sal God altyd vir u dank, want ek het onder ‘n preek van u die Here leer ken,” antwoord sy met ’n vriendelike lag. “Wat was my preek die dag?” vra hy met groot belangstelling. Die vrou dink ’n rukkie, lag dan verleë. “Ek kan nie onthou nie. My geheue is deesdae so sleg.” “Hoe kon die preek jou dan so getref het as jy nie eers kan onthou wat dit was nie?” vra die dominee teleurgesteld. Sy antwoord: “Meneer, my gedagte is soos hierdie sif. Dit hou nie water nie, maar soos die water deur dit spoel, maak dit die wol skoon. Soos die Here se woord deur my gedagte gaan terwyl ek luister, maak dit my binnekant skoon en nuut. Elke dag vra ek my Verlosser om my deur sy woord en met sy bloed van onreinheid binne-in my te reinig.”
Die woord van God, of ons daarna luister of dit lees, het in ons ’n lewende krag. Ons is nie alleen betrokke by die aanhoor van die Here se woord nie. Die Heilige Gees werk saam, om die woord in ons gemoed lewend en duidelik te maak. As ons geheue saamwerk, het dit nog groter krag, want dan kan ons die woord weer en weer oordink en aan ander oordra. Paulus sê van die Christene in Tessalonika (1 Tessalonisense 1: 6 – 8) hulle het “die woord aangeneem met ’n blydskap wat van die Heilige Gees kom,” en toe “volgelinge van die Here geword,” en “’n voorbeeld geword,” en toe “van julle uit het die woord van die Here weerklink (Ou Vert.).” Dus: hoorders, volgelinge, voorbeelde en toe weerklanke van die woord!
“Here, vandag wil ek u Woord deur my laat stroom.”
Dit trek die aandag af
Lees Filippense 2: 5 – 11
“…God (het) Hom die Naam gegee wat bo elke naam is, sodat in die Naam van Jesus elkeen… die knie sou buig, en elke tong…erken: Jesus Christus is Here” (9)
In 1495 het Hertog Ludocico van Milan die Florentynse kunstenaar, Leonardo da Vinci, gevra om die toneel van Jesus se laaste maaltyd saam met sy dissipels, wat die begin van die Christelike nagmaal sou wees, op ‘n muur van die eetsaal van die klooster van Santa Maria delle Crazie in Milan, te skilder. Teen daardie tyd was die 43-jarige Da Vinci reeds as skilder, beeldhouer en argitek beroemd. Hy het stadig en met groot sorg hierdie belangrike taak verrig. Dit het drie jaar geneem om die skildery te voltooi. In die skildery sit die dissipels weerskante van Jesus. Jesus hou in die hand van sy uitgestrekte regterarm die beker met die wyn.Die beker was met verstommende realiteit geskilder. Die skilder wou Jesus as Verlosser beklemtoon. Da Vinci vra ‘n vriend om na die skildery te kom kyk. “Gee my jou eerlike opinie, asseblief,” sê Da Vinci vir hom. Die vriend kyk lank en deeglik. “Wonderlik,” sê hy gevoelvol. “Daardie beker is lewend eg. Ek kan my oë nie daarvan wegkry nie.” Da Vinci neem ‘n kwas en met een veeg wis hy die skitterende beker uit. “As die beker jou aandag so van Jesus aftrek, mag dit nie bly nie. Níks mag iemand se aandag van die figuur van Jesus aftrek nie.”
Jesus moet die middelpunt van ons lewensaandag wees. Dit was die geheim van Paulus se vrugbare en toegewyde lewe: “Ek is saam met Christus gekruisig, en nou is dit nie meer ek wat lewe nie, maar Christus wat in my lewe. Die lewe wat ek nou hier lewe, leef ek in die geloof in die Seun van God, wat sy liefde vir my bewys het deur sy lewe vir my af te lê” (Gal.2:19,20).
“Here, vandag maak ek U die middelpunt van my lewe.”
“…God (het) Hom die Naam gegee wat bo elke naam is, sodat in die Naam van Jesus elkeen… die knie sou buig, en elke tong…erken: Jesus Christus is Here” (9)
In 1495 het Hertog Ludocico van Milan die Florentynse kunstenaar, Leonardo da Vinci, gevra om die toneel van Jesus se laaste maaltyd saam met sy dissipels, wat die begin van die Christelike nagmaal sou wees, op ‘n muur van die eetsaal van die klooster van Santa Maria delle Crazie in Milan, te skilder. Teen daardie tyd was die 43-jarige Da Vinci reeds as skilder, beeldhouer en argitek beroemd. Hy het stadig en met groot sorg hierdie belangrike taak verrig. Dit het drie jaar geneem om die skildery te voltooi. In die skildery sit die dissipels weerskante van Jesus. Jesus hou in die hand van sy uitgestrekte regterarm die beker met die wyn.Die beker was met verstommende realiteit geskilder. Die skilder wou Jesus as Verlosser beklemtoon. Da Vinci vra ‘n vriend om na die skildery te kom kyk. “Gee my jou eerlike opinie, asseblief,” sê Da Vinci vir hom. Die vriend kyk lank en deeglik. “Wonderlik,” sê hy gevoelvol. “Daardie beker is lewend eg. Ek kan my oë nie daarvan wegkry nie.” Da Vinci neem ‘n kwas en met een veeg wis hy die skitterende beker uit. “As die beker jou aandag so van Jesus aftrek, mag dit nie bly nie. Níks mag iemand se aandag van die figuur van Jesus aftrek nie.”
Jesus moet die middelpunt van ons lewensaandag wees. Dit was die geheim van Paulus se vrugbare en toegewyde lewe: “Ek is saam met Christus gekruisig, en nou is dit nie meer ek wat lewe nie, maar Christus wat in my lewe. Die lewe wat ek nou hier lewe, leef ek in die geloof in die Seun van God, wat sy liefde vir my bewys het deur sy lewe vir my af te lê” (Gal.2:19,20).
“Here, vandag maak ek U die middelpunt van my lewe.”
Die goeie belegging
Lees Lukas 6: 37 – 42
“Gee en vir julle sal gegee word: ’n goeie maat, ingestamp, geskud en propvol, sal hulle in julle hande gee” (38)
Jare gelede was werk skaars in Nieu Engeland. ’n Christenman het gebid vir werk, maar kon nie werk kry nie. Een Sondag gaan hy kerk toe. Die kollekte word opgeneem. Hy het nog net een dollar oor in sy sak, maar hy gooi die helfte, 50c, in die bordjie.
Daardie Maandagoggend hoor hy van ’n werk in ’n naburige dorp. Hy gaan stasie toe om ’n treinkaartjie daarheen te koop. Die treinkaartjie kos ’n dollar. Hy koop met die 50c wat hy nog het, ’n kaartjie tot halfpad. Halfpad na die dorp toe klim hy af om die res van die pad te stap. Skaars ’n blok verder sien hy ’n kennisgewing, ’n werknemer word ’n entjie dáárvandaan benodig. Hy gaan vra en hy kry die werk. En hulle betaal $5 meer as die vorige werkplek, waarheen hy eintlik op pad was.
Dit is ’n skoenfabriek waar hy sy nuwe werk kry. Hierdie man was W. L. Douglass, wat die beroemde skoenfabrikant geword het! Niemand het nog ooit vrygewigheid aan God se belange berou nie. God is ryk en almagtig en hy kan iemand wat ruim aan Hóm gee, seën en terugbetaal. “Laat elkeen gee soos hy hom in sy hart voorneem, nie met droefheid of uit dwang nie, want God het ’n blymoedige gewer lief. God het mag om alle genade oorvloedig oor julle te laat wees, sodat julle altyd in alle opsigte volop kan hê en oorvloedig kan wees tot elke goeie werk” (2 Kor.9:7,8).
“Here, vandag belê ek in u koninkryk.”
“Gee en vir julle sal gegee word: ’n goeie maat, ingestamp, geskud en propvol, sal hulle in julle hande gee” (38)
Jare gelede was werk skaars in Nieu Engeland. ’n Christenman het gebid vir werk, maar kon nie werk kry nie. Een Sondag gaan hy kerk toe. Die kollekte word opgeneem. Hy het nog net een dollar oor in sy sak, maar hy gooi die helfte, 50c, in die bordjie.
Daardie Maandagoggend hoor hy van ’n werk in ’n naburige dorp. Hy gaan stasie toe om ’n treinkaartjie daarheen te koop. Die treinkaartjie kos ’n dollar. Hy koop met die 50c wat hy nog het, ’n kaartjie tot halfpad. Halfpad na die dorp toe klim hy af om die res van die pad te stap. Skaars ’n blok verder sien hy ’n kennisgewing, ’n werknemer word ’n entjie dáárvandaan benodig. Hy gaan vra en hy kry die werk. En hulle betaal $5 meer as die vorige werkplek, waarheen hy eintlik op pad was.
Dit is ’n skoenfabriek waar hy sy nuwe werk kry. Hierdie man was W. L. Douglass, wat die beroemde skoenfabrikant geword het! Niemand het nog ooit vrygewigheid aan God se belange berou nie. God is ryk en almagtig en hy kan iemand wat ruim aan Hóm gee, seën en terugbetaal. “Laat elkeen gee soos hy hom in sy hart voorneem, nie met droefheid of uit dwang nie, want God het ’n blymoedige gewer lief. God het mag om alle genade oorvloedig oor julle te laat wees, sodat julle altyd in alle opsigte volop kan hê en oorvloedig kan wees tot elke goeie werk” (2 Kor.9:7,8).
“Here, vandag belê ek in u koninkryk.”
Liggaamlike oorbrugging
Lees Lukas 23 : 50 – 56
“Josef van Arimatea…het na Pilatus toe gegaan en die liggaam van Jesus gevra…Nadat hy dit van die kruis afgehaal het, het hy dit in linne toegedraai en in ’n rotsgraf neerglê” (51,53)
Die Sailor’s Home in Liverpool het een nag aan die brand geraak, vertel Charles Leach vir ons die storie. Die brandweer en baie van die omgewing se mense, was vinnig op die toneel. Die gebou se brandtrap het nie tot by die boonste verdieping gegaan nie. Deur die boonste verdieping se vensters het manne geleun en om hulp geskreeu. Die brandweermanne het ’n lang leer gebring en teen die gebou na die boonste vensters toe laat leun. Die leer was te kort.
’n Britse matroos wat tussen die toeskouers gestaan het, storm vorentoe en klouter met die leer op tot by die boonste sport. Hy gaan stewig op die boonste sport van die leer staan. Hy klou aan ’n vensterbank vas en vorm ’n oorbrugging tussen die venster en leer. “Gou!,” skreeu hy vir die manne binnekant. “Klouter oor my en klim af met die leer. Toe! Gou! Gou!” Een vir een klim die vasgekeerde manne oor die seeman se liggaam en af met die leer grond toe. Na die laaste man verbygekom het, klim hyself af na veiligheid toe. Sy gesig is blase gebrand, sy hare verskroei, sy hande en vingers velaf getrap, maar hy het manne se lewens gered. Al die bemoediging en raad wat van die grond af vir hulle geskreeu is, het niks gehelp nie. Die jong matroos se eie liggaam het die brug gevorm.
’n Mens se fisiese, eie liggaamlike bemoeienis, is vir ’n mens die hoogste prys wat betaal kan word om `n ander te help. Dit is hoe Jesus ons gered het. Hy het sy eie liggaam gegee. Met nagmaal eet ons die brood waarvan Jesus gesê het: “Dit is my liggaam wat vir julle gegee word.” En hoe is Jesus nie getrap en gekneus om ons redding te bewerk nie! “Toe het hulle in sy gesig gespoeg en Hom met die vuis geslaan. Hulle het Hom geklap … hulle trek sy klere uit en gooi Hom `n pers mantel om. Hulle vleg ’n doringkroon en sit dit op sy kop en sit ’n stok in sy regterhand… hulle bespot Hom… slaan Hom met die stok oor die kop…Hulle het Hom gekruisig.” (Mat.26:6 en 7:29,30,35). Jesus se liggaam is vir ons, die roete oor die afgrond van verdelging, hemel toe. Wanneer die Heilige Gees ons hart bewus maak van Jesus se fisiese lyding vir ons, eis dit ook ons fisiese toewyding aan Hom op.
“Here, vandag is u gekruisigde liggaam vir my kosbaar.”
“Josef van Arimatea…het na Pilatus toe gegaan en die liggaam van Jesus gevra…Nadat hy dit van die kruis afgehaal het, het hy dit in linne toegedraai en in ’n rotsgraf neerglê” (51,53)
Die Sailor’s Home in Liverpool het een nag aan die brand geraak, vertel Charles Leach vir ons die storie. Die brandweer en baie van die omgewing se mense, was vinnig op die toneel. Die gebou se brandtrap het nie tot by die boonste verdieping gegaan nie. Deur die boonste verdieping se vensters het manne geleun en om hulp geskreeu. Die brandweermanne het ’n lang leer gebring en teen die gebou na die boonste vensters toe laat leun. Die leer was te kort.
’n Britse matroos wat tussen die toeskouers gestaan het, storm vorentoe en klouter met die leer op tot by die boonste sport. Hy gaan stewig op die boonste sport van die leer staan. Hy klou aan ’n vensterbank vas en vorm ’n oorbrugging tussen die venster en leer. “Gou!,” skreeu hy vir die manne binnekant. “Klouter oor my en klim af met die leer. Toe! Gou! Gou!” Een vir een klim die vasgekeerde manne oor die seeman se liggaam en af met die leer grond toe. Na die laaste man verbygekom het, klim hyself af na veiligheid toe. Sy gesig is blase gebrand, sy hare verskroei, sy hande en vingers velaf getrap, maar hy het manne se lewens gered. Al die bemoediging en raad wat van die grond af vir hulle geskreeu is, het niks gehelp nie. Die jong matroos se eie liggaam het die brug gevorm.
’n Mens se fisiese, eie liggaamlike bemoeienis, is vir ’n mens die hoogste prys wat betaal kan word om `n ander te help. Dit is hoe Jesus ons gered het. Hy het sy eie liggaam gegee. Met nagmaal eet ons die brood waarvan Jesus gesê het: “Dit is my liggaam wat vir julle gegee word.” En hoe is Jesus nie getrap en gekneus om ons redding te bewerk nie! “Toe het hulle in sy gesig gespoeg en Hom met die vuis geslaan. Hulle het Hom geklap … hulle trek sy klere uit en gooi Hom `n pers mantel om. Hulle vleg ’n doringkroon en sit dit op sy kop en sit ’n stok in sy regterhand… hulle bespot Hom… slaan Hom met die stok oor die kop…Hulle het Hom gekruisig.” (Mat.26:6 en 7:29,30,35). Jesus se liggaam is vir ons, die roete oor die afgrond van verdelging, hemel toe. Wanneer die Heilige Gees ons hart bewus maak van Jesus se fisiese lyding vir ons, eis dit ook ons fisiese toewyding aan Hom op.
“Here, vandag is u gekruisigde liggaam vir my kosbaar.”
Lewende woorde op papier
Lees Hebreërs 4: 12 – 13
“Die woord van God is lewend en kragtig. Dit is skerper as enige swaard…en dring deur…Dit beoordeel die bedoelings en gedagtes van die hart” (12)
Ramad was die gevaarlikste man in die hele Indië, skryf Peter V. Deison. Hy het die afgeleë dorpies aangeval en beroof. Terwyl hy op ’n dag ’n huis van een van die dorpies, wat hy aangeval het deursnuffel, kom hy af op ’n swart boekie. Hy sien die papier is baie dun en presies die regte groote om mee sigarette te rol. Elke aand na ete ontspan Ramad en rook sy sigaret. Hy skeur ’n bladsy uit die boekie, vou dit om en rol sy sigaret. Een aand toe hy sy sigaret rol, sien hy die boekie is in sy taal geskryf. Daarna ontspan Ramad na ete soos gewoonlik, skeur die bladsy uit die boekie, maar lees dit eers, voor hy sy sigaret rol. Dit is Bybelbladsye wat hy so eers lees en dan vir ’n sigaret rol. Stadig aan begin die lig in sy hart opgaan. En toe een aand, na hy weer van Jesus gelees het, kniel hy en, soos hy dit gelees het, maak hy sy hart se deur vir die Here oop, bely sy sondes, vra vergifnis en vra Hom om in sy hart in te kom. Hy het, tot almal se verbasing, homself aan die polisie oorgegee en toe ’n gevangene vir Christus geword. “The prison became Ramad’s mission field,” so skryf Peter Deison, “where he led many other prisoners to Jesus. God’s Word made the change in his life.”
“Here, vandag is u Woord vir my kosbaar.”
“Die woord van God is lewend en kragtig. Dit is skerper as enige swaard…en dring deur…Dit beoordeel die bedoelings en gedagtes van die hart” (12)
Ramad was die gevaarlikste man in die hele Indië, skryf Peter V. Deison. Hy het die afgeleë dorpies aangeval en beroof. Terwyl hy op ’n dag ’n huis van een van die dorpies, wat hy aangeval het deursnuffel, kom hy af op ’n swart boekie. Hy sien die papier is baie dun en presies die regte groote om mee sigarette te rol. Elke aand na ete ontspan Ramad en rook sy sigaret. Hy skeur ’n bladsy uit die boekie, vou dit om en rol sy sigaret. Een aand toe hy sy sigaret rol, sien hy die boekie is in sy taal geskryf. Daarna ontspan Ramad na ete soos gewoonlik, skeur die bladsy uit die boekie, maar lees dit eers, voor hy sy sigaret rol. Dit is Bybelbladsye wat hy so eers lees en dan vir ’n sigaret rol. Stadig aan begin die lig in sy hart opgaan. En toe een aand, na hy weer van Jesus gelees het, kniel hy en, soos hy dit gelees het, maak hy sy hart se deur vir die Here oop, bely sy sondes, vra vergifnis en vra Hom om in sy hart in te kom. Hy het, tot almal se verbasing, homself aan die polisie oorgegee en toe ’n gevangene vir Christus geword. “The prison became Ramad’s mission field,” so skryf Peter Deison, “where he led many other prisoners to Jesus. God’s Word made the change in his life.”
“Here, vandag is u Woord vir my kosbaar.”
Die Regte plek
Lees Johannes 19 : 17 – 30
“Daar het hulle Hom gekruisig en saam met Hom twee ander, een aan elke kant, met Jesus in die middel” (17).
Die beroemde skilder, Rembrandt, het die kruisigingstoneel van Jesus geskilder. Hy was veral bekend vir die gesigsuitdrukkings wat in sy skilderye na vore kom. Our Daily Bread vertel van `n besondere element in hierdie kruisigingstoneel van Jesus. `n Mens se aandag word heel eerste na die sterwende Heiland getrek. Later begryp ons hoekom Jesus se kruisigingstoneel so `n sterk invloed op die kyker kan uitoefen – dit het ook die skilder se hart bereik. Van die Persoon van Jesus af, dwaal `n mens se aandag na die skare wat om die kruis versamel het. “You are impressed by the various attitudes and actions of the people involved in putting the Son of God to death,” skryf Daily Bread. Die kruisigingsgebeure en Jesus se houding en gedrag aan die kruis tref mense altyd. Verskillende reaksies kan op die houding en gesigte van die omstanders ontdek word. Maar die groot boodskap wat die skildery uitdra, skryf Daily Bread, ontdek `n mens as jou oë die eensame figuur, verskuil in die skaduwees, op die kant van die aktiewe gebeurtenisse, raaksien. Dit is Rembrandt self. Na Hy Jesus, sterwende aan die kruis, en al die mense met hul houdinge en gesigsuitdrukkings geskilder het, het hy homself ook, laaggebuig, tussen hulle geplaas, waaroor Daily Bread hierdie veelseggende opmerking maak: “…the artist himself realised that his sins had helped nail Jesus to the cross!”
Deur die Bybel se die vertelling van Jesus se kruisiging, bring die Heilige Gees dieselfde uitwerking in `n mens se hart. Ons moet in die vier evangelies Jesus se kruisiging stadig, peinsende lees. Hoe inniger ons, in ons gemoed, lesende na Jesus kyk, oppad kruis toe, by die kruis, aan die kruis, hoe dieper dring die besef van wat Jesus vir ons gedoen het in ons hart in. Die oppervlakkige hantering van die kruisigingsgebeure is `n groot skade vir ons geloofshouding. Lukas hoofstuk 23 beskryf die kruisgingstoneel duidelik. Rondom die kruis is vroue wat roubedryf en Hom beklaag, die volk staan dit en aanskou, die owerstes skimp, die soldate dobbel oor sy klere, `n rower bekeer hom, die dissipels en Jesus se familie staar. Kom ons vra onsself af: Hoe kyk ek na Jesus se kruisiging?
“Here, vandag aanskou ek U aan die kruis.”
“Daar het hulle Hom gekruisig en saam met Hom twee ander, een aan elke kant, met Jesus in die middel” (17).
Die beroemde skilder, Rembrandt, het die kruisigingstoneel van Jesus geskilder. Hy was veral bekend vir die gesigsuitdrukkings wat in sy skilderye na vore kom. Our Daily Bread vertel van `n besondere element in hierdie kruisigingstoneel van Jesus. `n Mens se aandag word heel eerste na die sterwende Heiland getrek. Later begryp ons hoekom Jesus se kruisigingstoneel so `n sterk invloed op die kyker kan uitoefen – dit het ook die skilder se hart bereik. Van die Persoon van Jesus af, dwaal `n mens se aandag na die skare wat om die kruis versamel het. “You are impressed by the various attitudes and actions of the people involved in putting the Son of God to death,” skryf Daily Bread. Die kruisigingsgebeure en Jesus se houding en gedrag aan die kruis tref mense altyd. Verskillende reaksies kan op die houding en gesigte van die omstanders ontdek word. Maar die groot boodskap wat die skildery uitdra, skryf Daily Bread, ontdek `n mens as jou oë die eensame figuur, verskuil in die skaduwees, op die kant van die aktiewe gebeurtenisse, raaksien. Dit is Rembrandt self. Na Hy Jesus, sterwende aan die kruis, en al die mense met hul houdinge en gesigsuitdrukkings geskilder het, het hy homself ook, laaggebuig, tussen hulle geplaas, waaroor Daily Bread hierdie veelseggende opmerking maak: “…the artist himself realised that his sins had helped nail Jesus to the cross!”
Deur die Bybel se die vertelling van Jesus se kruisiging, bring die Heilige Gees dieselfde uitwerking in `n mens se hart. Ons moet in die vier evangelies Jesus se kruisiging stadig, peinsende lees. Hoe inniger ons, in ons gemoed, lesende na Jesus kyk, oppad kruis toe, by die kruis, aan die kruis, hoe dieper dring die besef van wat Jesus vir ons gedoen het in ons hart in. Die oppervlakkige hantering van die kruisigingsgebeure is `n groot skade vir ons geloofshouding. Lukas hoofstuk 23 beskryf die kruisgingstoneel duidelik. Rondom die kruis is vroue wat roubedryf en Hom beklaag, die volk staan dit en aanskou, die owerstes skimp, die soldate dobbel oor sy klere, `n rower bekeer hom, die dissipels en Jesus se familie staar. Kom ons vra onsself af: Hoe kyk ek na Jesus se kruisiging?
“Here, vandag aanskou ek U aan die kruis.”
Subscribe to:
Comments (Atom)