Vry 12 Junie: Nie Eers Probeer Nie

Lees Daniël 12: 1 – 3

 “…dié wat baie mense op die regte pad gelei het, sal vir altyd skitter soos die sterre” (3).

’n Brand het in ’n openbare gebou in Chi­cago uitgebreek. In die stormloop om uit die ge­­bou te kom, is mense doodge­trap. Ander is in kantore vas­gekeer. Dit was ’n tragiese dag vir die mense van daardie welvarende stad. Een jong vrou wat onge­deerd uit die gebou gekom het, moes la­ter behan­deling ontvang vir die skok wat sy op­ge­doen het. Sy het in onbeheersde huilbuie uit­­gebreek. Hulle probeer haar troos: “Jy moet dankbaar wees jy het aan daardie vrees­­like vlammedood ontkom.” Dan sê sy: “Ek is dankbaar, maar ek het nie eers één van die mense gered nie.” Weereens ver­troos­ten­de woorde: “In daadie verskriklike oomblikke van vrees en angs het jy heel­te­maal reg gehandel om jou eie veiligheid te soek.” Sy huil weer en sê: “Ja, maar ek het nie eers probéér om iemand te red nie.”

Niemand kan die weg tot die ewige le­we vind, tensy iemand, op een of ander ma­nier, Christus as Verlosser direk aan hom of haar bekend maak nie. Dit kan by­wy­se van ’n gesprek wees, ’n stukkie leesstof, prediking hoor, vir hom of haar bid. Dit gaan eendag ’n ontstel­lende selfverwyt wees: “Ek het nie eers probéér om iemand by Christus te bring nie.” Die kleinste poging kan groot vrug ople­wer. Jesus sê sy koninkrykslewe word soos ’n mos­terd­saadjie in iemand se hart ingedra, dit ontkiem, groei en word ’n boom. Nie die een wat die saadjie saai, bepaal die groei nie, maar die saadjie self. ’n Predikant moes eens die siek vrou van ’n onver­skil­­lige kroegman be­soek. Hy het daarteen opgesien, want hy het geweet hoe ru haar man was. Tot sy ver­ba­sing kom hy by ’n ge­redde vrou uit. “Hoe het dit ge­beur?” vra hy verwonderd. Sy gee hom ’n ou, verkreu­kelde koe­rant. ’n Deel van ‘n preek van Spurgeon, oor Jesus se ver­­soe­­nings­dood aan die kruis, is op die koe­rant gedruk. “Dit het vir my die lig gebring,” sê sy. “Maar waar kry jy dit?” “Ie­mand het vir my ’n pakkie uit Londen gestuur en dit was in hier­die koerant toegedraai.”

 Kom ons waag om die saad van die evan­ge­lie, soos ons daaroor beskik, al lyk dit vir ons onbenullig, in iemand se lewe te saai.

 “Here, vandag wil ek U aan iémand bekend maak.”