Lees Matteus 16:13-20
“Wie, sê die mense, is die Seun van die mens? …maar julle…wie, sê julle, is Ek?” (14)
William L. Stidger vertel in sy boek There are Sermons in Stories van die meisie Sadie Smithson wat eintlike arm grootgeword het in Johnsons Falls, Wes Virgiania het. Haar pa was in beheer van ’n perdestal en syself het met naaldwerk ’n inkomste probeer maak. Hulle het net bo die armlastige vlak geleef. Sy wou graag met die hoër klas van die dorp meng. Haar plan om dit reg te kry, was om lid te word van die Laurel Literary Society, ’n organisasie wat die sosiale glans van haar dorp weerspieël het. Na sy klaar was met hoërskool het sy aansoek gedoen vir lidmaatskap. Haar aansoek is afgekeur. Wel, het sy gedink, miskien sal hulle meer van haar dink as sy deur Europa gereis het. Sy het geld gespaar en gedroom hoe die sagte handskoenhande sal klap as sy haar lesing van My Toer deur Europa gelewer het. Na jare se spaarsaamheid het sy haar droom verwesenlik en saam met ‘n professor en sy vrou die toer aangepak. Juis toe het Wêreldoorlog uitgebreek. Sadie was met die openingskote van die oorlog in België, maar sy het reggekry om ’n rit Parys toe te kry. Die bestuurder het egter sy koers kwytgeraak en skielik het hulle oor ’n slagveld gery. Sadie het afgekyk op’n gewonde soldaat wat reg langs hulle voertuig lê. “Water!” skreeu hy. “In hemelsnaam, water!” Sadie het uit die bussie gespring en met ’n beker na ’n nabygeleë fontein gehardloop en vir hom water gebring. Toe roep nogeen vir water. Weer hardloop sy fontein toe. Die bussie vertrek sonder haar. Heel nag het sy heen en weer tussen die fontein en gewonde soldate gehardloop. Sy het haar rok repe geskeur en hulle wonde probeer toebind. Sy het sterwende manne se boodskappe aan hulle dierbares neergeskryf. By elke man het sy gebid. Dit was ’n nag van skrik, en donkerte, en gekerm van gewonde soldate. ’n Ambulans met ’n dokter en verpleërs het aangekom. Hy was verstom om die arm jongvrou van West Virginia tussen die bloed en verwoesting van die oorlog te vind. In William Stidger se woorde roep die dokter uit: “Who are you? What in thunder are you doing here?” “I’m, she said, “and I’ve beenholding hell back all night.” “Well miss Sadie Smithson,” said the young doctor, “I’m glad you held some of it back, for everybody else in the world was letting it loose last night.” Terug huis toe, op die skip, vertel sy haar storie vir ’n medepassasier. “Ek het self nie kinders gehad nie, maar daardie nag was al daardie manne my kinders. Ek daardie nag my lewe vir hulle kon gee,” voeg sy by. Die passasier antwoord: “Wel, ek dink die Laurel Literary Society sal nou bly wees om jou hulle lid te maak. Sadie antwoord, in Stidger se woorde: “No, I’ve nbeen face to face with war and death and helle and God. Now little things like the Laurel Literary Soceity don”t matter te me any more.” “What does matter,” asked the friend. “Nothing,” Sadie said. “Nothing but God and love – and doing what I can do for those He sends me to.”
Iets van die Here Jesus se gesindheid het daardie nag in Sadie se hart wakker geword, sodat klein wêreldse weeldes en eer vir haar niksseggende waarde gekry het. Die Here Jesus heet in die donker van die nag na ’n sterwende mensdoem toe gekom. Hy het ons liefgehad en Homself vir ons gegee. As Hy in ons hart kom woon, verander ons perspektief van die lewe.
“Here, vandag vra ek dat U my hart na u vlak ophef.”
