SKRIFDEEL: Johannes 3: 9 – 21
“God het die wêreld so lief gehad dat Hy sy enigste Seun gegee het, sodat dié wat in Hom glo, nie verlore sal gaan nie maar die ewige lewe sal hê” (16).
In die dae van die Goot Depressie was ’n man van Missouri, John Griffith, die kontroleur van die groot ophaalbrug oor die Mississippirivier, skryf D. James Kennedy in, Is It Nothing to You, van 19 Maart 1978. Een somerdag in 1937 wou John Griffith sy 8-jaar seuntjie, Greg, vermaak. Hy neem hom saam werk toe, sodat hy die groot verkeer en die werking van die ophaalbrug kan sien. Ná die oggendverkeer oor die brug, het John die brug opgehaal, sodat skepe met die rivier op en af kon vaar. Greg het met die middagete vol plesier op die waarnemingsdek by sy pa gesit en eet. Die tyd het vinnig verby geglip. Skielik skrik John vir die gefluit van ’n aankomende trein. Hy kyk op sy horlosie en sien dis werklik al 1.07nm. en dit is die Memphis Express, met 400 passasiers aanboord, wat aangestorm kom en die brug is nog opgehaal. Hy spring af van die waarnemingsdek af en hardloop beheertoring toe om die brug betyds te laat sak vir die trein om oor die rivier te ry.
Net voor hy die hefboom oorgooi om die brug te laat sak, kyk John vinnig af om te sien of daar nie dalk ’n boot in die pad is nie. Hy sien ’n gesig wat sy hart in sy keel laat ruk van skrik. Greg het van die waarnemingsdek af gegly, en het in die massiewe ratte van die brug, bietjie laer af, beland. Sy linkerbeen sit tussen die twee groot ratte wat die brug beheer, vas. John snak na asem. Hy dínk aan ’n plan om sy kind betyds uit die ratte, wat nou in werking gestel moet word, te red. Hy weet daar is geen uitweg nie. Óf die trein met sy 400 passasiers moet in die rivier beland, óf sy seun moet tussen die ratte vergruis word.
Die naderende trein fluit weer. Hy hoor die geklik van die treinwiele. Hy laat sak sy kop in sy linkerarm en druk die hefboom vorentoe. Die massiewe brug sak in sy plek in en die vinnige trein jaag oor die brug verby. Met traanbedekte gesig kyk John op na die trein. Hy sien die passasiers agter die treinvensters. Kennedy skryf: “There were businessmen cassually reading their afternoon papers, finely dressed ladies in the dining car sipping coffee, and children laughingly pushing long spoons into their dishes of ice cream No one looked at the control house, and no one looked at the great bloodspattered gearbox. With wrenching agony, John Griffith cried out at the steel train: ‘I sacrificed my son for you people Don’t you care?’ The train rushed by, but nobody heard the father’s words.”
Hierdie pa se seun het per ongeluk in die brug se ratte beland. God het sy Seun uit liefde vir die wêreld gegee om in die wrede ratte van die straf op sonde vergruis te word. Paulus begin sy brief aan die Galasiërs met hierdie herinnering: “…die Here Jesus Christus, wat Homself vir ons sondes gegee het om ons te verlos uit hierdie goddelose wêreld en so die wil van God ons Vader te volbring” (Gal1:4). En hy beklemtoon dit aan die Efesiërs: “…soos Christus ons ook liefgehad en om ons ontwil sy lewe as ‘n offergawe gegee het, ja, ’n offer wat vir God aanneemlik was” (Ef.5:2). Maar, soos die Memphis Express jaag die wêreld vrolik verby en dink nie aan die prys wat God en sy Seun, ons Here Jesus Christus, betaal het om ons van die verdoemenis te red nie. Kom ons bedink weer die evangelie en open ons harte dat die Heilige Gees die waarheid en betekenis in ons harte kan wakkermaak, en ons ons weer aan God kan toewy. Wat het die God gekos om my te red en vir my die ewige lewe te gee?
“Here, vandag oordink ek en loof ek U vir die groot prys wat U uit liefde vir my betaal het.”
