Lees Matteus 2:9-12
“Toe hulle die ster sien, was hulle baie bly. Hulle het in die huis ingegaan en die Kindjie saam met Maria, sy moeder, gesien, en hulle het gekniel en aan Hom hulde bewys” (10,11).
Die Kersfees van 1950 het die lidmate van ‘n klein gemeente in Noord Ierland, tot aksie aangespoor. Hulle kerk was in ‘n verwaarloosde toestand en Kerfees was net om die draai. Hulle het besluit om vir Kersfees hul kerkie skoon te maak en op te knap. Twee dae voor Kersfees tref ‘n storm die dorpie en maak hulle handewerk feitlik tot niet. In die muur, voor in die kerk, het die storm die nuwe pleistering, wat ‘n kraak moes bedek, weggestroop. Die volgende dag, die dag voor Kersfees, het die gemeentelede hul besems en borsels gebring, en probeer om die kerkie so goed moontlik reg te kry vir die Kersdiens dié Oukersaand.
Op pad kerk toe daardie oggend, het die predikant by ‘n veiling verby gestap. Hy het vir ‘n klein bedraggie ‘n pragtige geborduurde, vyf meter lange, tafelkleed gekoop. Dit was net die regte ding om die kraak in die muur mee te bedek. By die kerk gekom, word sy aandag getrek deur ‘n vreemde, eensame vrou wat met hang skouers voor die kerk staan. Hy nooi haar saam met hom in die kerk in en laat haar solank op ‘n bank sit, terwyl hy, wankelend op ‘n leer, gou die kleed wat hy gekoop het, voor die kraak probeer drapeer. Toe hy die kleed oopvou en laat afhang, kom die vrou met ‘n kreet regop. “Dit is myne!” roep sy uit. “Kyk in die hoek my drie voorletters. Dit was ‘n geskenk van my man.”
Daarop vertel sy vir die predikant sy en haar man het in Viënna gewoon. Met die oorlog het hy in ‘n konsentrasiekamp beland. Sy het Engeland toe gevlug. Haar man is in die kamp dood, het sy verneem. Sy wou die tafelkleed nie terug neem nie. Hy het haar gehelp om op die stasie te kom.
‘n Groot aantal gemeentelede en besoekers het die aand die Kersdiens bygewoon. Na die diens het ‘n man met die predikant kom praat. Hy het na die tafelkleed gewys en aangedaan gesê: “Ek het daardie tafelkleed in Viënna vir my vrou as ‘n geskenk gegee. In die oorlog is ons geskei. Ek het verneem sy het in ‘n konsentrasiekamp beland waar sy dood is. Ek woon nou in hierdie dorp. Ek is so bly ek het vanaand na die Kersdiens in hierdie kerk toe gekom.”
Die predikant het met groeiende opgewondenheid na die man geluister en hom van die vrou vertel. Hulle wou dadelik met haar in aanraking kom. Die predikant kon gelukkig die welgestelde gesin se naam onthou. Hulle het gewillig haar adres verstrek. Die predikant en die man is sommer nog dieselfde nag na die dorp toe waar die vrou gewoon het. Dit was ‘n vreugdevolle ontmoeting en vir hulle twee die beste Kersfees ooit. Die man en vrou was albei Christene. Sy het dadelik by haar man kom woon en hulle het toegewyde lidmate van daardie gemeente geword. Die tafelkleed het vir ‘n lang tyd teen die muur bly hang. Die kerkie het die naam gekry van “Die Tafelkleedkerk.”
Vir die man en sy vrou én vir die predikant was dit ‘n vervulde Kersfees van geloof en dankbaarheid en liefde.
“Here, ek wil vandag met blydskap Kersfees vier.
