“Toe hy naby kom, vra Jesus vir hom: ‘Wat wil jy hê moet Ek vir jou doen?’ En hy antwoord: ‘Here, dat ek kan sien.’” (40,41).
Theodore Monod was eendag besig om vir ’n seun die verhaal van die blinde man by Jerigo te vertel, skryf Sunday School Cronicle. Die seun luister met stralende gesig en wakker ogies na dié storie. “En wat,” vra Monod vir die seuntjie, “sou jy van Jesus gevra het as jy blind was?” Dadelik antwoord hy: “Ek sou vir ’n mooi hond met nekband en ketting gevra het, sodat hy my oral waar ek wil wees kan lei.” Monod merk hieroor op: “How often do we ask for the blind man’s dog instead of the seeing man’s eyes.”
Die seun het wakker, sienende oë gehad en daarom kon dit nie deel van sy gebed uitmaak nie. Hoe sterker ons van ’n behoefte bewus word, hoe meer kleur dit ook ons gebed. Onbetaalde skuld by winkels en ’n oortrokke bankrekening laat ons vir geld bid, ’n kwellende kwaal laat ons vir gesondheid bid en bewuste geestelike behoefte laat ons volgens ons geestelike behoefte bid. Die blinde man se blindheid en Jesus se nabyheid en vriendelike vraag: “Wat wil jy hê moet ek vir jou doen?” het hom so duidelik volgens sy ware behoefte laat bid: “Here, dat ek mag sien.” `n Bewuste behoefte, ‘n wete wat God beloof en ’n bewussyn van die Here se nabyheid rig ons gebed. Soos die blinde man laat dit ons bid: ”Here Jesus, in u Naam, doen dít, of, gee dít (volgens my eie behoefte) vir my.”
“Here, vandag bid ek vir my behoefte en ek glo.”
