“…sal jy ‘n goeie dienaar van Christus Jesus wees wat jouself voed met die woorde van die geloof en die goeie leer waarvan jy ‘n aanhanger geword het” (6).
In The Living Power of God’s Word vertel Dennis M. Mulder, wat geestelike werk onder die Sjinese doen, dat hy in ‘n kerk in Shangai langs ‘n vrou, in haar middesestiger jare, sit. Die aandagtige wyse waarop sy na die preek luister en die eerbiedige manier waarop sy die sangbundel hanteer, tref hom. Wat hom aangryp is haar verminkte hande. Dit lyk of haar vingers, teen mekaar gestrengel, versteen het. Na die diens spreek hy haar aan: “Het jy ‘n Bybel?” Verras dat hy haar in haar eie taal aanspreek, met ‘n gretigheid in haar houding, antwoord sy nederig: “Nee, ek het nie ‘n Bybel nie.” Hy is nie verbaas oor haar antwoord nie, want hy weet in die hele kerk is nie veel meer as tien of vyftien Bybels beskikbaar nie. “Ek vetrek more,” gaan Dennis verder, “en ek het twee Bybels in my hotelkamer. Kan ek dit vir jou en een van jou vriende gee?” Sy is dadelik gewillig. Saam stap hulle na sy hotel toe. Hy vra haar na haar hande.
“Gedurende die kulturele rewoluse hier in ons land,” vertel sy, “het die Rooi Wagte my huis binne gekom en deursoek vir Bybels. Ek het my Bybel in die koue as van my stoof weggesteek, maar hulle het dit daar gekry. Een van die wagte het dit in sy hande gehou, maar ek het dit uit sy hande gegryp en teen my vasgedruk. ‘Gee vir ons daardie boek vol mites!’ het hulle geskreeu, maar ek het dit vasgeklou. ‘Ek kan dit nie vir julle gee nie,’ het ek terug geskreeu. ‘Dis al wat ek het om my van Jesus, my Here, te vertel!’ Hulle het kwaad geword en my buite toe gesleep en my klere van my afgestroop. Hulle het die omstanders beveel om my te beledig en op my te spuug. Na ure in die warm son het hulle weer geskreeu: ‘Gee daardie boek!” Ek het weer geantwoord: ‘Ek kan dit nie prysgee nie. Dis al wat ek van Jesus, my Here en Verlosser, weet.” Hulle het my op die sypaadjie platgegooi. Een van hulle het sy voet op my nek gesit en die ander drie het met loodpype oor my hande begin slaan. Hulle het aangehou totdat daar geen gevoel meer in my hande was nie. Die Bybel het uit my hande, in die stof op die sypaadjie, gegly. Die skare het gejuig. Dit was die laaste keer dat ek ‘n Bybel in my hande gehou het.”
Dennis sê dit het hom net minute geneem om na sy hotelkamer toe te gaan en die twee Sjinese Bybels te bring. Toe hy seker is niemand kyk nie, het hy die Bybels in haar verminkte hande gesit. Sy kon nie praat nie. Sy het net met groot, traangevulde oë na hom gekyk. Sy het omgedraai en in die stroom van verbygangers verdwyn. Hy het haar nooit weer gesien nie, maar hy skryf: “That day in Shangai I saw how precious the Word of God can be to someone.”
Ons is maklike besitters van Bybels. Hoe kosbaar is die Woord vir ons? The Baptist Challenge skryf ‘n opname het aan die lig gebring, dat 23% van mense wat ‘n Bybel het dit nie lees nie. Net 18% van belydende Christene het gesê hulle lees die Bybel elke dag. 18% het gesê hulle lees dit van drie tot ses keer per week. Bybellesers het gesê hulle bestee gemiddeld 22 minute per dag aan die lees van hulle Bybel. (Die Bode Aug.1997)
Die Bybel is die voedingsbron van ons geestelike lewe. Petrus noem God se woord die “onvervalste melk van die woord” (1 Pet.2:2). Christus het gesê: “Daar is geskrywe: ‘n Mense leef nie net van brood nie, maar van elke woord wat uit die mond van God kom” (Mat.4:4). Vir ‘n gesonde, groeiende geestelike lewe, het ons nodig om God se woord gereeld, daagliks te lees.
“Here, vandag en elke dag wil ek u Woord lees.”
